Joost in films: Een kijkje achter de schermen

De wedstrijd die PSV speelde in Burgas

Zo daar zijn we weer met een verse nieuwe blog. Er zijn de laatste paar dagen een hoop dingen in mijn leven gebeurd, de meeste helaas niet zo leuk, maar daar kom ik later en op een meer geschikt tijdstip nog zeker op terug. Maak je geen zorgen, met mijn gezondheid is alles in orde en ja ik heb nog steeds wat met Tania, dus dat is het niet.

Maar goed we zijn dus op vakantie geweest voor een paar dagen. Van 6 Augustus tot en met 9 Augustus zaten wij in Burgas. Eerst was het de bedoeling dat het een kort bezoekje van mijn kant ging worden omdat ik namelijk mijn club PSV in actie wilde zien tegen de plaatstelijke voetbal vereniging (Cherno More) aldaar. Maar omdat Tania toch een paar dagen vrij kon krijgen, besloten we dit uit te breiden naar een kleine vakantie aldaar.

In mijn volgende blog zal ik beschrijven hoe we in Burgas zijn gekomen en wat we allemaal hebben gedaan. Nu begin ik eerst met alleen de belevenissen van mij voor, tijdens en na de wedstrijd. Toen we in Burgas waren gearriveerd, hadden we iemand op ons wachten die ons naar het hotel bracht. Een Nederlander die al ongeveer 10 jaar in Bulgarije komt en samen met zijn Bulgaarse vrouw of in Burgas woont of in Rotterdam. Een man die ik online leerde kennen op het bulgarije forum. Daar had ik namelijk wat vragen gesteld over de stad zelf en ook omdat ik op een ander forum veel vragen kreeg van andere PSV supporters met vragen over het land en de stad. Martin heeft onder andere een uitstekend hotel aanbevolen en ook geregeld dat een lokale bar bereid was om een berg supporters te ontvangen en te bedienen.

Na vlug ons te verfrissen in het hotel gingen we weer samen met Martin en zijn broer die voor een paar weken over was naar het centrum. Tania ging niet mee, die wilde lekker op het strand zitten die dag en zag het ook echt niet zitten om mee te gaan naar het voetballen. Bij de bar aangekomen zaten er al een aantal supporters en was mijn naam al bekend aangezien iedereen wist van die PSV supporter die in Bulgarije woont. Ook daar kreeg ik mijn bestelling persoonlijk overhandigd en kon ik later die avond de wedstrijd aanschouwen in mijn nieuwe PSV uit-shirt en mijn sjaal!

Gezellige drukte!

Er was sprake van een kleine groep mensen die via het officiele verkoopkanaal (waaronder mijn persoontje) een kaart hadden gekocht voor deze wedstrijd. De meeste van deze mensen waren dan ook naar dit barretje gekomen en zaten lekker buiten met zijn allen te kletsen en te doen. Hier en daar verleende ik wat vertaalwerk voor de mensen die iets lekkers wilde bestellen. Ook hierbij was er weer hulp van Martin en zijn aangetrouwde zoon (een Bulgaar die perfect Nederlands heeft geleerd) want zo konden zij voor sommige supporters nog extra kaartjes kopen.

Martin met een bediende van de bar.

Omdat ik een aantal supporters heb geholpen met de informatie over de stad en ervoor te zorgen dat ze allemaal naar dezelfde bar gingen moest ik op een gegeven moment een aantal jongens ergens afhalen. Samen met Martin liepen we naar het station en kwamen we onderweg nog een andere groep tegen die ergens anders een drankje aan het doen waren. Toen we de eerste groep hadden opgehaald liepen we langs die tweede groep terug naar onze "eigen" bar en hadden heel wat bekijks. Ook een fotograaf van een landelijk dagblad was er en die heeft nog een aantal extra foto's gemaakt en had de krant ook een mooie reportage een dag later in de krant erover. Zelf heeft hij me nog een aantal gemaild.

Voorwaarts mars!

Samen met een kleine groep gingen we naar het stadion waar we eerst een welkom kregen van de supporters van de andere partij, die dachten dat het leuk was om ons te bekogelen met flessen bier en ketchup. Het stomme hiervan was ook nog dat ik netjes aan een politie agent vroeg waar we heen moesten lopen en die stuurde ons zo naar dit warme welkomst. Dus door terug te lopen, helemaal naar de andere kant (zelfs over een oude spoorlijn) kwamen we aan bij de juiste ingang en konden we onze electronische kaart omruilen voor een echt toegangsbewijs.

Kleine pit stop onderweg over het spoorlijn.

Ingang aan de "goede" kant.

Eenmaal in het stadion zelf was er zelfs nog een grotere suprise want het uitvak was aardig vol aan het worden. Iets wat helemaal niet kan want officieel kan je alleen maar voor het uitvak bij PSV rechtstreeks de kaarten bestellen. Maar zoals ik al een beetje voorspelde bij de supportersvereniging gebeurde toch, een hoop Nederlanders waren die tijd op vakantie aan de Zwarte Zee en vonden het toch leuk om de wedstrijd te zien. Ondanks misschien dat ze voor een andere club waren want je zag ze lopen in voetbalshirts van Oranje, Roda JC en zelfs Ajax. Zonder te overdrijven stonden er rond de 2000 Nederlanders in het uitvak.

Mijn kaartje.

Met kunstgras

Standaardfoto!

Over de wedstrijd hoef ik het niet echt te hebben, behalve dan dat we met 1-0 wonnen. Er een kleine staking was vanwege teveel vuurwerk aan de kant van de supporters van Cherno More en het gewoon een hele vervelende wedstrijd was. Cherno More was helemaal niet in staat om zelf het voetbal te maken (ondanks het feit dat ze dat wel moesten doen na de nederlaag in Eindhoven). Toen het dus 0-1 werd voor PSV moest de tegenpartij 3 keer scoren om door te gaan maar dat simpelweg niet konden omdat ze maar een type spel zijn gewend. Omdat ik de Bulgaarse competitie natuurlijk een beetje volg had ik dit al verwacht en vrienden van mijn hadden dit ook al verteld. Veel "supporters" op de tribune hadden eigenlijk een andere mening en vonden dat PSV dit team maar even op moest rollen met een klinkende 0-3 overwinning.

Dat was ook zeker wel mogelijk want de kansen waren daar maar het team is gewoon heel vervelend met kleine (en later ook grote) overtredingen. En dan vergeet ik ook nog eens het feit dat we een hele lange tijd met maar 10 man moesten spelen na een rode kaart op de Bulgaar (eerste wedstrijd voor hem) in dienst van PSV.

Na afloop van de wedstrijd kwamen de spelers nog naar ons vak toe om ons te bedanken en daarna begon het wachten. Standaard moesten we eerst 15 tot 20 minuten wachten eer we het stadion uit mochten. Omdat ik geen zin had om te vechten voor een taxi bleef ik samen met een aantal andere psv supporters die ik had ontmoet die middag wachten tot de drukte voorbij was. Ondertussen papte een van de supporters aan met iemand die een grote bus had en zo regelde dat hij ons naar het hotel bracht waar de supporters zaten. Dit bleek later de bus te zijn voor de schrijvende pers uit Nederland en aangezien zij op dat moment meteen na de wedstrijd hun werk moesten doen gaf het mij mooi even de gelegenheid om naar de spelersbus van PSV te gaan.

Daar heb ik een aantal foto's kunnen maken met diverse spelers en zelfs nog een tijdje kunnen spreken met Danny Koeversmans en Dirk Marcellis. Die waren verbaasd dat ik hier in Bulgarije woon en vroegen er vanalles over. Hele makkelijke jongens en dus ook heel goed benaderbaar. Ook sprak ik nog een tijdje met de Bulgaarse voetballer van PSV die helemaal raar opkeek toen ik hem aansprak in het Bulgaars en hem vertelde dat ik in Sofia woon. Leuk gesprek was dat ook!

Samen met Manolev.

Samen met Marcellis, Koevermans en Roorda. 

Nog eentje met Toivonen.

Toch moest ik nog even rennen want de bus was al vertrokken maar stond nog steeds op het terrein in de file om uit het stadion te komen. Gelukkig werd ik binnengelaten en werden we netjes bij het hotel van de supporters afgezet. Wel werd er nog tegen ons verteld dat dit echt een uitzondering was en dat dit niet gewone gang van zaken was. Hierbij dus van mijn kant een compliment aan PSV die ons mee hebben genomen terug naar het hotel.

Dit was alleen niet mijn hotel dus ik belde Tania op aangezien we allebei dichtbij het centrum zaten enzo in het centrum af konden spreken om wat te gaan eten. Zo geschiede dan dus ook en kon de "echte" vakantie voor ons beginnen. Maar dat kan je allemaal lezen in een volgende blog en ik beloof je dat dit heel erg snel zal zijn! In de tussentijd kan je de foto's en filmpjes van de wedstrijd, de dingen ervoor en erna, hier terug zien.

We zijn weer terug!

Ik hoop snel vanalles te kunnen vertellen over onze trip!

Naar Burgas!

Eerder vandaag heb ik samen met Tania twee treinkaartjes gekocht voor een trip naar Burgas. Oftewel we hebben wederom een trip naar de Zwarte Zee. Dit keer met voor mij een bezondere reden. Zoals jullie misschien wel weten heeft PSV afgelopen donderdag zijn eerste wedstrijd gespeeld in de voorronde van de European League. Die tegenstander komt uit Bulgarije en speelt zijn wedstrijden in Burgas!

Nu is het nog niet zeker of Tania wel meekan omdat ze nog vrij moet krijgen van haar werk. Mocht het zo zijn (en ik hoop erop) dan blijven we in Burgas tot en met zondag en gaan we die dag weer met de trein terug naar Sofia. Mocht ze nu geen vrij kunnen krijgen van haar werk dan ga ik dus alleen en zal ik vrijdag alweer terugkomen!

Ik heb er (als Tania dus meegaat, wij) er enorm veel zin in en ik zal hier natuurlijk een hele reportage maken van mijn/onze ervaringen daar!

Leuk zaterdagmiddag buiten in de tuin

Afgelopen zaterdag hadden we een hele gezellige middag vlakbij Sofia bij vrienden van Tania. We zijn daar al vaker geweest voor bijvoorbeeld een BBQ maar deze keer hadden zij al het meeste van het eten gemaakt. Geen BBQ dus en daar hadden we wel vlees voor meegenomen maar dat kon mooi in de vriezer met de belofte dat er snel nog een BBQ ging komen. Ze hadden namelijk een nieuwe BBQ en die moest ook getest worden! Wat we ook hadden meegenomen was vers gebakken brood van de enige Nederlandse bakker in Sofia. En geloof me dit brood is verreweg het beste wat je hier in de sta kan krijgen, het Bulgaarse brood krijg ik simpelweg niet door mijn strot heen!

De eigengemaakte rakija samen met de fles jenever

Chicha morada!

Eigengemaakte rakija en wijn was er in overvloed, wat je eigenlijk ook niet anders kan verwachten want daar zijn ze hier helemaal gek op. De rakia was gestookt met ongeveer 50% alcohol erin en zat in een enorme 2 literfles waar oorspronkelijk olie in heeft gezeten. Als tegenzet had ik zelf een halve fles jenever meegenomen. De vader van de familie waar dit allemaal werd georganiseerd is namelijk een fan van Nederland een heeft ook vrienden uit Friesland. Aangezien ik geen alcohol drink was dit een leuk idee om zo ook wat van Nederland mee te nemen (naast het brood).

Gedeelte van de tafel en de mensen.

En nu vergeet ik nog helemaal dat Tania ook nog iets typisch Peruaans had meegenomen; chicha morada wat ook een enorme succes was en waar mensen alleen maar meer van wilde hebben!

In totaal waren er 18 mensen aanwezig om te genieten van het heerlijke weer, de salade's, de drankjes, het vlees, de aardappelen, de drankjes, de toetjes, het ijs en natuurlijk nog meer drankjes. Zoals gebruikelijk hier gaat alles in een zeer gemoedelijke toon en zonder haast. De gesprekken duren lang en het eten is zeer verspreid over de dag zelf

Voor alle foto's wil ik je graag dooverwijzen naar ong>hier!

Rainbow Rally succes, helaas andere verplichtingen

Afgelopen weekend was er dus de Rainbow Rally, waar ik al eerder over had geschreven. Helaas, maar ondanks mijn goede bedoelingen kon ik daar niet bij zijn. Wat me wel blij maakte is dat sommige van mijn vrienden er wel heen zijn gegaan en dat het allemaal rustig is verlopen zonder al teveel rotzooi. De reden waarom ik er niet heen kon was omdat ik op diezelfde dag ook een beachvolleyball toernooi had. En ondanks het feit dat het al om 09:00 uur begon was mijn laatste wedstrijd pas rond 18:00 uur. Veel te laat dus om nog naar ernaartoe te gaan.

Ik moest er dus redelijk vroeg uit zaterdagmorgen want samen met mijn partner voor de dag Erol stonden we ingedeeld in het eerste beachvolleyball toernooi van het jaar. Voor de eerste keer georganiseerd door dezelfde mensen die ook de volleybalcompetitie organiseren waarin ik meedoe (en ook mijn teammaten). In totaal deden er 11 teams mee met de mannen en 4 bij de vrouwen. Bij de mannen werden er eerst kwalificaties gespeeld door de teams die zich als laatste in hadden geschreven. Omdat wij het eerste team waren dat zich had ingeschreven hoefden we dit niet te doen.

Het hele gebeuren speelde zich af bij de Nationale Sport Academie.DIt is waar alle goede sporters heen gaan om proberen een profesionele carriere op te starten of om leraar/lerares te worden.

We speelden met de laatste 8 volgens het maximaal 2 keer verliezen is uit zodat iedereen tenminste twee keer kon spelen. Na ene kleine regenonderbreking (wat ons mooi de kans gaf om in de World League Bulgarije te zien tegen Rusland, 3-1 overwinning) konden we beginnen met alle wedstrijden.

De beachvolleybalvelden, met berg Vitosha op de achtergrond.

De eerste wedstrijd werd meteen door ons gewonnen in twee sets. We hadden nog heel veel moeite in de eerste set (23-21) met onze tegenstanders, maar door wat tactische veranderingen wonnen de tweede vele malen makkelijker (21-12). Een goed begin dus en nog steeds de garantie dat we minimaal 2 partijen konden spelen. Maar daar moesten we dus nog wel een tijdje op wachten. Er was namelijk maar 1 veld beschikbaar voor de mannen (en dus ook 1 voor de vrouwen). Hierdoor zaten we veel en lang in de zon te kijken naar de andere wedstrijden.

Speelsignalen van mij aan Erol bij de opslag.

De tweede wedstrijd was dan ook een paar uur later tegen twee bekende tegenstanders. Wij samen hadden namelijk ook tegen hun gespeeld gedurende het indoor seizoen. Daarnaast doen zij ook mee aan de meer profesionele beachvolleybalwedstrijden. Een hele zware kluif dus, maar we konden in het begin iedere keer goed mee. Helaas begon onze service opeens te sputteren en samen met een ander tactisch spelletje waren wij toch een maatje te klein voor ze (21-15, 21-15).

Tijdens de tweede wedstrijd, ik aan het blok

En toen begon het wachten dus weer op de volgende wedstrijd. Rond 17:00 werd iedereen bij elkaar geroepen want er moest wat besproken worden. De vraag was of we de volgende dag verder willen gaan met de wedstrijden of dat we deze dag de laatste twee wedstrijden willen doen en dan morgen de halve finales, de verliezers finale en de finale zelf wilden spelen. Dit allemaal voor de mannen want de dames waren namelijk al klaar. Ieder team bracht een stem uit en er werd besloten om de resterende twee wedstrijden te spelen en de rest voor morgenochtend. Aangezien wij de laaste wedstrijd van de dag waren konden we nog een half uur wachten voordat we konden beginnen.

Spelend zonder publiek maar onder het toeziend oog van de organisatie begonnen we aan de wedstrijd die in de eerste set goed gelijk op ging maar uiteindelijk wel door ons werd verloren met 17-21. En vanaf dat moment ging het steed slechter bij ons waardoor de tweede set ook verloren met 15:21. Einde voor ons dus en geen halve finale de volgende morgen. Ik denk ook niet dat ik dan was gegaan want ik was kapot en ook goed verbrand hier en daar.

Ik heb een aantal foto's online gezet en die kan je hier vinden.

Een mix van actief zijn en luieren in een weekend

Was het weer een paar weken geleden al goed, nu komen we steeds meer naar de 40 graden! Wat kan het soms snel gaan qua temperatuur. Een aantal weken lang hebben we niet echt veel te klagen gehad over het weer. Ja natuurlijk, mei is hier in Bulgarije de "regenmaand" maar dat viel dit jaar ook behoorlijk mee. Het weekend kwam er weer snel aan en eigenlijk had ik niet veel plannen naast 2 uur beachvolleyballen op zaterdag (van 12:00 uur tot 14:00 uur) en een tennisles op zondag (11:00 uur). Totdat Kalin mij afgelopen donderdag via de skype sprak en voorstelde om naar het familie huisje vlakbij Samokov te gaan. Daar was ik al eens eerder met hem geweest (zoals je hier kan lezen).

Na even overleg met Tania besloot ik om dat aanbod aan te nemen. Dus zaterdag nog eerst even twee uur op het zand gestaan met mijn teamgenoten en na een snelle douche aldaar op weg naar Kalin. We konden haast meteen weg en na een tussenstop bij de Billa voor het eten van die avond. Na een klein uurtje rijden kwamen we aan bij het stukje grond waar Kalin zijn familie het hutje heeft staan. Ik zag wel dat er een aantal dingen waren verandert sinds de laatste keer. Zo werden er nieuwe huizen geplaatst en zag ik wat meer bedrijvigheid. Wat ik me ook goed kan voorstellen want het is er erg goed vertoeven in de zomer!

Maar goed we kwamen er niet alleen om een beetje te luieren maar ook wat werk te doen. Het gras stond inmiddels weer aardig hoog en daar moest nodig wat gedaan aan worden. Een goede work-out dus want dit gingen we niet aanpakken met de grasmaaier of nog iets moderners. Nee, dit werd een klusje voor de zeis, die we nog even moesten slijpen maar daarna konden we aan de bak. Het was niet de bedoeling om alles meteen te doen maar in ieder geval wel een groot stuk zodat bijvoorbeeld de neefjes van Kalin die er ook komen de rest konden doen.

Flink aan het snoeien!

Lekker vuurtje.

Allebei deden we dan ook veel werk en daarnaast pakte ik de hark erbij om alles netjes bijelkaar te krijgen. Kalin verzorgde ook de muziek en wist zelfs een televisie tevoorschijn te toveren. Een ouderwetse televisie, zwart en wit nog wel en het kon maar 1 kanaal ontvangen. Dat is niet veel, maar we konden zo wel naar de wedstrijd Bulgarije - Ierland kijken voor de kwalificatie voor het WK voetbal in 2010. Maar eerst moesten we nog een stukje verder "maaien". Dat ging nog wel een tijdje door toen we het hout gingen verzamelen voor onze BBQ. Op een klein plekje dichtbij onze slaap plaats verzamelden we hout (en dat hout was echt heel erg droog!), zodat binnen luttele minuten we al een goed vuurtje hadden.

De rest van de avond deden we het rustig aan met de BBQ en konden we heerlijk buiten zitten terwijl we ervoor zorgden dat het vuurtje goed bleef, de drankjes koud, de tv aan en wij samen achter een tafeltje. Misschien het enige vervelende en wat ik ook was vergeten me te nemen was de muggenzals want op het moment dat ik dit nu schrijf heb ik wel een aantal muggenbulten over mijn lichaam zitten en het jeukt behoorlijk! Maar de rest van de avond was dus gemoedelijk en rustig, na de voetbalwedstrijd zijn we naar binnen gegaan en hebben we daar nog een filmpje gekeken voordat het lichtje bij mij wel uitging.

Het bedje, ik was zo weg in dromenland

Zondagmorgen weer vroeg op, alles schoonmaken en opruimen en zo waren we rond 10:00 uur alweer onderweg naar Sofia. Mijn tennisles van 11:00 uur wilde ik niet missen omdat ik dat aan Tania had beloofd en zo kwam ik daar dan ook rond 10:50 aan, tegelijkertijd met Tania die met een taxi aan kwam rijden. Tijdens de les was het vooral Tania die een goede indruk achterliet. Mijn persoontje daarentegen was niet echt in goede vorm en vooral de timing was afgrijselijk afwezig.

Tania oefent met Ivan haar slagen

De rest van de dag verliep rustig, Tania die ging stemmen op voor de Europese verkiezingen (kom ik waarschijnlijk een volgende keer nog op terug en deed wat inkopen. Ik ging naar huis, een lekkere douche en voor de rest de gehele dag wat gelezen en tv gekeken. Zo hebben we Roger Federer zien winnen (yes!) en dat was het wel. Een lekker weekendje dus met wat actiefs en wat rustigs.

Aardbevingen, schaafplekken en slaap

Vanmorgen zag ik op het nieuws dat het weer heel erg slecht was in Nederland, op die momenten ben ik dan weer blij dat ik hier zit want het is hier al bijna twee weken lang in ieder geval lekker warm weer (minimaal 25 Graden) en meestal ook nog met veel zon en weinig wind. Wel hebben we hier de laatste paar dagen veel last gehad van aardbevingen waarbij de zwaarste 5,2 op de schaal van Richter was. Eerlijk gezegd merkte ik daar niet veel van maar Tania voelde het wel meteen. Maar goed daar maak ik me dus niet zo heel veel zorgen om.

Omdat we dus zulk lekker weer op dit moment hebben en het volleybal seizoen is afgelopen, moeten we kijken naar andere activiteiten die we bijvoorbeeld buiten kunnen doen. Ik ben natuurlijk nog steeds aan het fitnessen maar als ik daarbij bijvoorbeeld nog wat kan tennissen of beachvolleyballen dan is dat natuurlijk helemaal geweldig. En het is allebei mogelijk, het tennissen hebben we natuurlijk al eerder in Sofia gedaan dus nu hebben we via een andere vriend een nieuwe lerares gevonden die Tania afgelopen zondag voor het eerst heeft getest. Het is haar heel goed bevallen en nu zullen wij samen naar de les gaan.

Ook heeft een teamgenoot van mij een beachvolleybalveld in de stad gevonden en meteen een aantal uren in het weekend vastgelegd om het te proberen. Afgelopen weekend hadden wij zaterdag en zondag allebei van 12:00 uur tot 02:00 uur het veld en het was niet slecht. Het zand was alleen een beetje te grof en er mocht ook wel iets meer zand op het veld zelf zijn maar dat mocht de pret niet drukken. Er was wel een waterinstallatie waardoor we het zand een aantal keren konden besproeien en zelfs tribunes voor alle fans die ons in actie wilde zien.

Met tribunes en een hek!

Het veld zelf.

Het was weer leuk om buiten te spelen en ook erg inspannend. Doordat er een lekker zonnetje stond (wat je dus niet kan zien aan de hand van deze foto's) heb ik ook weer een lekker klein gekleurd laagje kunnen zetten op mijn huid. Wel had ik factor 30 en 40 erop gesmeerd en dat was dus geen overbodige luxe. Nadeel wel is het zand want ik heb nu een paar mooie schaafplekken over mijn lichaam van het duiken, maar dat overleef ik wel! Helaas kan ik de actie filmpjes niet zien want die zijn te groot om hier te plaatsen. Misschien laat ik nog wel wat zien de volgende keer, want we komen hier zeker vanaf nu ieder weekend.

Voor de rest mag ik niet klagen. Het gaat hier allemaal goed en naar behoren. Mijn dieet is ook nog steeds gaande alhoewel het nu een stuk langzamer gaat dan hiervoor. Toch zien steeds meer mensen een verandering en daar gaat het toch om. Daarbij is het nu ook weer niet een superstrict dieet maar meer een omschakeling in mentaliteit en dat gaat volgens mij behoorlijk goed.

De rest van de weekend hebben we niet veel gedaan naast wat inkopen doen bij het winkelcentrum, rond te hebben gelopen door de stad en thuis lekker rustig aan te hebben gedaan. Deze week wil ik het ook een beetje rustig aan doen want het nadeel van het warme weer is wel dat je wat later gaat slapen en wat vroeger opstaat. Vanavond ga ik eens proberen om een klein tukje te doen als ik thuiskom en zo wat een extra uurtje slaap kan meepikken. Misschien werkt het wel, misschien ook wel niet.

Een ding is zeker, wie zien elkaar snel weer!

Leuke tijden in Nederland

Het was leuk in Nederland, tenminste voor het grootste gedeelte dan. Zoals bekend was een reden Koninginnedag, wat ik al een tijdje niet meer had gevierd. Nou ja, wel gevierd met de ambassade hier in Bulgarije maar al 5 jaar niet meer in het kleine kikkerland.

Dit keer niet een directe vlucht maar via Wenen omdat ik een veel goedkopere ticket kon krijgen en ik moet eerlijk zeggen dat het me heel erg goed is bevallen. Twee korte vluchten, goede service en snelle transfers, echt een genot! En zoals gewoonlijk Martijn die me wederom ophaalde van het vliegveld, de held! Ook nog wederom via deze weg nog bedankt voor het ophalen en natuurlijk ook aan Heidi omdat ik daar mocht blijven logeren.

Op woensdag ben ik lekker in Alphen aan den Rijn gebleven en op de fiets behoorlijk wat kilometers gemaakt om alles te zien en alle winkels te bekijken. Omdat er wel wat dingen waren veranderd in de stad kon ik niet alles meer vinden en raakte ik op een gegeven moment wel verdwaald op het bedrijventerrein omdat ik de Aldi toch niet was waar ik dacht dat het moest zijn. Maar evengoed genoot ik er wel van want het was iets wat ik wel mis hier in Bulgarije (ondanks dat ze fietspaden nu aan het maken zijn). En ik heb wat dingetjes kunnen kopen die op mijn verlanglijstje stonden. Zo heb ik eindelijk een nieuw paar sneakers gevonden die ik mooi vond en een aantal boeken. Dit duurde wel een paar uurtjes en toen ik klaar was ging ik terug naar de logeerplek en heb ik daar rustig de rest van de dag beleefd want de dag erop was de dag!

Ik was zelf zo rond 11 uur wakker want we hadden geen zin meer om heel erg vroeg ergens naartoe te gaan en dan al rond de middag helemaal brak te zijn. Zo zag ik dus ook live op tv het verschrikkelijke drama in Apeldoorn op tv. Al snel realiseerde ik me dat dit wel eens een enorme invloed kon hebben op alle festiviteiten overal. Wij waren namelijk van plan om naar Leiden te gaan waar een aantal vrienden van ons wonen en waar er ook een groot festival plaats ging vinden met als afsluiter Armin van Buuren. Na even overleggen met een aantal andere vrienden is er toch besloten om te gaan.

Op weg naar Leiden!

Zo stonden we dus rond 13:00 op het station in Alphen aan den Rijn waar we nog moesten wachten op Danny, die wel op tijd aankwam voor onze trip naar Leiden. Met de trein is het maar 15 minuten en alles ging dan ook naar wens. De alcoholische versnaperingen kwamen al snel tevoorschijn en ook ik had iets meegenomen; een anderhalf liter fles bier uit Bulgarije speciaal voor deze dag. Ik drink zelf helemaal geen druppel maar ik denk altijd nog wel om mijn medemens. Nog snel even pinnen op het station (natuurlijk wel met de hand boven de cijfertjes) en daarna de stad in.

De molen in Leiden.

Helaas geen live muziek.

Maar nog wel steeds druk.

Al snel zagen we dat het niet zo heel erg druk was en dat ook "Apeldoorn" dus zijn sporen al naliet. Geen (live)muziek meer buiten en er mochten ook geen drank buiten verkocht worden. Ook merkte je dat het feest zoals ik het kende er wel was maar er ontbrak net die laatste 10 tot 15 procent want het tot een echt feestje maakte. Nog steeds wel met veel mensen in oranje. Hier en daar nog even gestopt voor een klein drankje en om te kijken of we nog iets konden vinden op de markt.

Bij een van de pauzes kwamen we een paar bekenden tegen en samen gingen we naar een park om daar even te zitten en te genieten van het zonnetje, want het weer was zeker goed die dag. Vlug een plaspauze voor mij en daarna ijsjes gehaald voor iedereen en zo lekker in het gras gezeten. Na een tijdje werd het weer een tijd voor een loopje en besloten we naar de Kaasmarkt te gaan waar de rest van de groep was. Daar aangekomen besloten we zelf maar een feestje te maken dus terwijl ik met twee anderen naar de AH ging om de hoek om meer drank en dergelijke in te kopen, besloten een paar anderen een bank naar beneden te brengen en de speakers uit het raam te hangen. Dus toen we terugkwamen hadden we een lekker stekje in de zon gemaakt waarbij we ook nog een tijdje hebben gevoetbald buiten.

Voetballen!

Lekker buiten zitten.

Dit duurde ongeveer anderhalf uur toen de er politie verscheen (2 op de fiets en 2 te paard) om ons te vertellen dat vanwege Apeldoorn dit niet mogelijk was. Ze maakte niet echt grote problemen en wij trouwens ook niet, maar de muziek moest wel een stukje zachter. Voor de rest konden we doen wat we aan het doen waren zonder problemen te krijgen. In de tussentijd was iemand de bestellingen aan het verzamelen voor de pizza's waardoor we een half uurtje daarna ook nog lekker buiten aan onze pizza konden zitten.

Gesprek met de politie.

Die pizza ging er wel in!

Zo rond 22:00 had ik er wel genoeg van om in Leiden rond te hangen en zo dachten er nog een paar anderen ook over. Samen met Bart, Danny en Vincent vertrokken we daarom weer richting het station waar we een paar minuten aankwamen voordat de trein vertrok. Ik had echter nog geen zin om naar de logeerplek te gaan en dat kon trouwens ook niet want ik had geen sleutel en de twee mensen die wel een sleutel hadden zaten nog in Leiden. Dus ging ik samen met Danny en Bart nog even wat drinken in Querelle daarna in Alle Hens Aan Dek ook nog. Het was er nog steeds druk in de straat (Julianastraat) waar de meeste uitgaansgelegenheden zitten, maar vooral binnen.

Map en mijn persoontje.

Rond 00:00 uur waren Martijn en Heidi ook weer terug uit Leiden en ondanks dat ik er geen zin in had zijn we een half uur later Choices ingegaan. Na binnenkomst gingen we meteen naar boven en zag ik al meteen waarom ik er geen zin in had. Het was er zo druk dat je echt hutje mutje op elkaar zit en die tijd heb ik nu wel gehad (wat klink ik oud opeens). Maar al snel vonden we een plekje waar het niet zo druk was en moet ik eerlijk zeggen heb ik nog een paar leuke uurtjes beleefd. Want ik kwam nog een aantal bekenden tegen die niet wisten dat ik weer terug in Nederland was voor een paar dagen. Dus uiteindelijk werd het nog veel later dan ik zelf had verwacht. Samen met Heidi namen we een taxi en waren we rond 04:00 uur weer thuis!

Kijk alvast hier alle foto's van deze dag en kom snel weer terug voor een verslag van de andere dagen waar ik onder andere mijn familie en vrienden zie!

We zijn weer terug!

Eigenlijk was ik natuurlijk 3 Mei alweer terug in Bulgarije, maar we hadden nog een paar dagen vrij in verband met speciale vakantiedagen hier en daarna moest ik me toch echt volledig concentreren op mijn werk en dergelijke.

Vandaag is het weer een normale week, dus gewoon werken vanaf maandag. Ik zal morgen vertellen over mijn tijd in Nederland en natuurlijk ook veel foto's plaatsen. Tot snel!

Afwezig

Zoals eerder vermeld ben ik vanaf morgenavond voor een paar dagen in Nederland. Verwacht dus geen berichten hier voor aanstaande zondag!

Naar Nederland voor een paar dagen!

Je leest het goed, ik ga voor een paar dagen naar Nederland! Op dinsdag 28 April kom ik 's avonds aan op Schiphol en 3 Mei vertrek ik weer heel vroeg terug naar Nederland. Op mijn "to do lijstje" staan:

- Bezoekje aan mijn moeder en Niels!
- Bezoekje aan Ron en Marcia.
- Andere vrienden zien.
- Koninginnedag (maar dus niet in Sofia)!
- Nieuwe schoenen.
- Bezoekje aan een Toko
- Broodje shoarma eten.
- Tot rust komen.
- Genieten.

Hopelijk kan ik dit allemaal op mijn lijstje doen. In de tussentijd gaat Tania vana 1 Mei tot en met 6 Mei voor een paar dagen naar Athene om daar vrienden te bezoeken.

Nationaal Historisch Museum in Sofia

Omdat we hier dit weekend Pasen hebben en we daarom drie dagen vrij hebben (het weekend en maandag) besloten wij (Tania en mijn persoontje) om eens een bezoekje te brengen aan het Nationaal Historisch Museum in Sofia. Na wat informatie te hebben opgezocht over het museum online de dagen ervoor. zagen we dat het zaterdag ook open was en zo waren we daar dus rond 12:00 uur voor een bezoekje.

Het museum.

Het gebouw zelf is een beroemd gebouw in Bulgarije en was niet altijd een museum. Opgericht op 5 Mei in 1973 en verplaatst naar dit gebouw in 2000. Het heeft nu ongeveer 650.000 objecten in beheer waarvan ze er maar ongeveer 10% laten zien. Zoals gezegd was het gebow zelf het residentie huis van Todor Jivkov, de man die jarenlang leider was van Bulgarije onder het communistische bewind. Dat is ook nog duidelijk te zien aan het interieur wat nog steeds die duidelijke uitstraling heeft. Vooral de eerste etage en de de trap ernaartoe met de grote ruimte erachter is prachtig en overweldigend.

Deze kat bleef Tania maar achtervolgen en dus zelfs gewoon een heel stuk tussen de benen.

Maar goed ik vertel al te vroeg dingen die ik pas later wil vertellen. De entree is 10 leva per persoon en daarbij werd me ook nog verteld dat als ik foto's wilde maken ik nog een extra bedrag van 10 leva moest betalen om dat te doen. Let op! Dat betekende dat ik ook de "flash" mocht gebruiken, iets wat mij verbaasde maar dat liet ik me natuurlijk geen tweede keer zeggen. Ik heb meer dan 200 foto's gemaakt en niet alleen van de collectie maar ook van de binnen- en buitenkant.

De begane grond van het gebouw is niet zo heel erg interessant, een paar kleine exposities wat ons niet echt kon bekoren. Dus we gingen al snel met de grote trap naar boven en kwamen daar uit in een grote hal. Zoals gezegd een prachtige hal met in het centrum een trap die naar 4 kanten loopt. Je kan dus recht omhoog, naar links en naar rechts (alledrie kom je dan uit op de eerste vloer) en natuurlijk weer rechtsomkeert omlaag naar de begana grond. Om deze hal heb je een aantal kleine kamers/hallen eromheen die iedere een verschillende omtrek hebben en ook een ander deel van de Bulgaarse geschiedenis vertellen.

Zoals gezegd had iedere kamer zijn eigen tijdperk. In kamer 1 vonden we vooral vele artifacten over de eerste nederzettingen in Bulgarije. Als ik het trouwens over Bulgarije heb dan heb ik het niet altijd over het land zoals die nu vastgesteld is met de grenzen van nu. Ze zien het als een veel stuk groter land met geheel Macedonie en stukken van Servie, Roemenie, Turkije en Griekenland die daar nog bij horen. Zoals gezegd was de eerste kamer een redelijk snel kamertje met vele kleine objecten en foto's van bepaalde archeologische plaatsen waar de eerste mensen zich gingen huisvesten. In het centrum van de kamer kan je dan ook in een vitrine allerlei kleine gouden objecten vinden en er is ook het oudste lijk uit Bulgarije te zien.

Centrum van de eerste kamer met de vitrines.

Aantal objecten in de vitrine.

Oudste lijk van Bulgarije.

De tweede kamer laat vooral vind ik de Griekse periode zien dus tot ongeveer 600 na Christus. En echt sommige objecten zijn hardstikke mooi. Ik ben sowieso een een fan van geschie denis dus deze dag was al een feestje voor mij. En Tania heeft er ook interesse in. Een nadeel die ik al snel tegenkwam was dat veel alleen te lezen was in het Bulgaars en niet in een andere taal. Aangezien mijn Bulgaars wel redelijk is, ging dit toch soms te specifiek in op bepaalde details. Even goed kon ik in deze kamer toch genieten van de volgende objecten:

Kamer 3 is een indrukwekkende kamer met uitzicht op de tuin. De kamer zelf ziet eruit als een enorme "balroom" met een vleugel aan beide kant. Ook de grote kroonluchter in het centrum valt enorm op. Samen met de lichtval van de grote ramen is het een hele mooie kamer en deze kan je in prince rechtstreeks betreden als je rechdoor de trap opgaat vanaf de begane grond. Deze kamer gaat vooral over de oprichting van de Bulgaarse staat,tot en met de overname door het Ottomaanse Rijk.

Zo kan je hier boeken terugvinden over het verdere ontstaan van het Cyrillisch alfabet en de gloriedagen van de Bulgaarse staat.

Zei iemand goud?

Ontwikkeling van het alfabet, dit is nog steeds niet het huidige alfabet.

Daarna gingen we verder naar Kamer 4 wat de tijd behandelt tijdens de Ottomaanse rijk en de revolutie die er op het einde op volgde. De belangrijkste personen werden uitgelicht (zoals onder andere Levski en Stambolyiski). Maar ook de belangrijke rol van de Orthodoxe kerk als grondlegger van de taal, onderwijs en andere culturele zaken. Zo kan je dus een mix vinden van persoonlijke bezittingen van de diverse verzetshelden en religieuze objecten zoals kruizen, bijbels en natuurlijk niet te vergeten de iconen.

Houten kruis met miniscule figuurtjes.

Detail in het houten kruis.

Daarna moesten we twee etages omhoog voor de laatste kamer, waarbij de totstandkoming tot een koninkrijk werd getoond, de verschillende balkanoorlogen en eigenlijk tot en met de overname door de communisten. Ze laten nog wel wat dingetjes zien van tijdens het communisme maar dat is niet heel erg veel. Naar mijn mening een grote minpunt van dit museum is het feit dat ze zo weinig laten zien van het leven tijdens het communisme. Iets wat nu niet erg naar duidelijk wordt. De meeste dingen die ik er nu van weet is alleen van verhalen van anderen en door te kijken naar bepaalde gebouwen en monumenten. Wel heb ik er een paar foto's genomen, maar zoals gezegd niet het meest "leuke" gedeelte van het gebouw.

Er was ook nog een kleine expositie in de zijgang maar dat was van een bedroevend niveau waar je eigenlijk het gevoel hebt dat ze daar maar wat neer hebben gezet ter opvulling. Wat ook vreemd was is dat ze de grote ruimte erachter (zeg maar pal boven de grote open ruimte op de eerste verdieping) niet open was. Helaas was iedere deur gesloten dus konden we daar geen kijkje nemen.

Feitelijk was dit dus het einde van ons bezoek aan ons bezoek maar we wilden ook nog even naar buiten om de tuin te gaan bekijken die dus achter het grote gebouw ligt. Maar daar kwamen we al snel achter dat het grote gedeelte verder achterin gesloten was voor publiek. Wat wel een vreemd en een beetje morbide was een klein hondenkennel/hok naast het gebouw. Die hadden ze pal achter een aantal graven neergezet. Ik moest meteen denken dat deze hond in ieder geval geen last had van een tekort aan botten:

Gelukkige hond?

Na alles te hebben gezien waren we rond 15:00 klaar met rondkijken en konden we weer terug naar de stad waar we eerst een vriend hebben gezien en daarna iets lekkers hebben gegeten in een restaurant dichtbij ons. Ondertussen kon ik zo ook de eerste indrukken verwerken van het museum en ik moet zeggen dat ze volgens mij nog veel meer dingen hebben die ze kunnen laten zien. En het gebouw is prachtig maar het werkt het ook tegen. Persoonlijk denk ik dat ze van dit gebouw een heel ander museum moeten maken. Namelijk over het leven tijdens het communisme want dit gebouw is daar toch wel een heel groot voorbeeld van hoe een leider toen leefde. Het gevoel ontgaat mij dan ook niet dat ze er zich voor schamen en niet teveel prijs willen geven van wat er zich toen afspeelde.

Voor de alle objecten uit dit museum moet er dan een nieuw museum komen die veel meer kan inspelen op de wensen van nu. Dus meer interactief en zo kan je ook veel meer laten zien in een gebouw die daar veel beter voor is gemaakt. Ik snap best dat daar veel geld voor nodig is en dat geld op dit moment niet zomaar voorhanden is. Daarom kan ik op dit moment wel vrede hebben met deze oplossing maar ik hoop dat hier in de toekomst verandering in komt.

Wil je trouwens alle foto's zien, dan moet je hier even klikken.

Een weekendje vanalles

Dit weekend is er nog geen Pasen voor ons omdat ze dat hier op een andere datum en op een iets andere manier. Dit gebeurt pas volgende week (vanaf de 18e). Maar wat al wel gaande is, is het lekkere weer. De gehele weekend heeft het zonnetje lekker boven ons zijn best kunnen doen om het beneden op te warmen. Op zaterdag kwam het kwik zelfs al op 25 Graden en vandaag was het iets kouder en stond er ook ietsjes meer wind maar nog steeds erg aangenaam! Als dit de voorbode is van de zomer dan kan ik me nu maar beter alvast voorbereiden door me goed in te gaan smeren. Want deze bleekscheet heeft dat wel nodig (ondanks een aantal jaren van fanatiek spelen in de zomer op het strand met volleybal).

Op zondag hebben we dan ook een klein onderlaagje gelegd voor de rest van de zomer. Samen met Tania waren we aan het rondlopen op zoek naar schoenen (en uiteindelijk wel een sporttas gevonden) toen we Koos, Lilly en de kleine Villie tegenkwamen. Na eerst een drankje te hebben gedaan op een terras besloten we om elkaar een kleine 40 minuten later weer te zien op een terras bij de Marokaanse restaurant. Daar zaten we heerlijk uit de wind maar in de zon. Na een heerlijke lunch zijn we nog even naar de kerk gelopen omdat het de naamdag van de bloemen was. Daarna naar huis en heb ik nog het wielrennen kunnen kijken!

Koninginnedag:
Het komt er weer aan! Missschien wel de enige dag in het jaar waarbij ik een vorm van heimwee heb terug naar Nederland. Ook in Bulgarije doen ze er wat aan door middel van de ambassade. Ik heb nog geen uitnodiging ontvangen maar er naartoe gaan is geen probleem! Toch twijfel ik of ik niet voor een aantal dagen naar Nederland moet gaan enzo ook de leukste dag van het jaar mee kan pakken. Ook heeft het een andere reden waarom ik voor een paar dagen terug naar Nederland wil...

Ronnie weer naar huis:
... want Ronnie is weer thuis! Na vier weken in het ziekenhuis te hebben gelegen en waarbij het zelfs kantje boord voor hem was mocht hij het afgelopen weekend weer naar huis. Twee dagen geleden ontving ik dus dit e-mailtje van hem:

Drie maal raden wie er morgen naar huis gaat !

Juist ! Ik ! Na fucking 4 weken !!!

Ik begreep dat sommige mensen ietwat geshockeerd waren van de foto die ik de vorige keer had meegestuurd. Dat spijt me dan, maar het scheelt mij gewoon 40 keer uitleggen over het hoe en wat. Hoeven we het daar in ieder geval niet meer over te hebben.

Ik ga eerst met samen Mars lekker een weekje niksdoen thuis maar daarna hoop ik jullie weer snel te zien, thuis of in de kroeg.

Groetjes,
Ron

Die foto waar Ron het over heeft zal ik niet hier plaatsen maar ik kan je vertellen dat het geen kleine wond is, maar een gapend gat waar verschillende operaties voor nodig zijn geweest. Zoals sommigen van jullie misschien wel weten heeft Ron een aantal jaren geleden een heel ernstig ongeluk gehad. Hij heeft toen moeten revalideren maar het was al wel duidelijk dat hij altijd een rolstoel nodig zal moeten hebben.

Gelukkig heeft hij fantastische ouders en een helemaal geweldige vrouw ondertussen want ze zijn getrouwd verleden jaar! Maar toch denk ik erover om hem misschien even op te zoeken. Ik ben er nog niet over uit, maar zal snel een beslissing nemen!

Afvallen:
Het is nog steeds gaande! Mijn dieet. Het gaat alleen niet zo snel en soms is het best wel frustrerend omdat ik nu weer op het laagste gewicht ben sinds 3 weken. In die drie weken heb ik niets verandert, niets anders gaan eten of sporten maar ik kwam wel 3 kilo aan. Die zijn er nu bijna weer af en we gaan gewoon rustig door. Want ik kon in die drie weken wel merken dat alles steeds losser begint te zitten en dat de fitness (cardio en gewichten) nu zeker zijn vruchten af begint te werpen. Er komt zeker weer nieuws als weer een mooi gedeelte eraf is.

Tot snel!

Pindasaus op de kip?

Het volleybalseizoen is voor ons team over, zoals ik al eerder gezegd. En omdat er wat strubbelingen waren hier en daar in het team vond ik het een goed idee om eens iets met zijn allen te doen. Aangezien ze nog nooit Indonesisch voedsel hebben gegeten en ik daar ook wel weer eens zin in had, besloot ik ze uit te nodigen bij mij thuis voor een etentje.

Voor de duidelijkheid!

Omdat niet iedereen wist waar ik woonde verzorgde ik een e-mail voor een routebeschrijving tot de apartement. Daarnaast had ik ook overal A4'tjes opgehangen met de text "Holandeca", wat ook achterop op mijn volleybal shirt (spreek je uit als Holandetsa) staat om ze te leiden naar de juiste deur. Wat achteraf een goede besluit was omdat sommige mensen het anders niet hadden gevonden!

Er was nog veel meer kip dat klaargemaakt moest worden!

Druk bezig met roeren en inspecteren!

Naast lekker eten konden we zo ook met zijn alleen praten over vanalles en nog wat in een andere setting dan voor, tijdens of na de volleybal. De meeste mensen reageerden erg posititief op mijn uitnodiging waarbij ik voor het eten ging zorgen en zij moesten de drank meenemen (eerlijke deal toch?). Daarom begon ik al twee dagen vantevoren met de eerste voorbereidingen; het marineren van de kip. Omdat ik van hongerige mensen uitging marineerde ik totaal ongeveer 5 kilo kipfilet. Daarnaast kreeg ik via een andere Nederlander die hier veel komt (Robert) een extra pot met sambal want sommige konden het wel hebben, een beetje pittig eten.

In totaal kwamen er 8 mensen opdagen en had ik een grote pan met knoflookrijst klaarstaan, een grote bak met pindasaus, de sateh, brood, sambal en andere pittige sausjes, taugee en gefrituurde uitjes. Daarnaast had ik voor de snack nog nacho's met dip (ik weet het niet echt Indonesisch) en pindanootjes. Veel verbazing was er vooral voor de pindasaus omdat ze dat nog nooit hadden gezien en geproefd. Sommigen hadden een beetje een raar idee bij het gebruiken van de pindasaus bij de kip, maar anderen waren gelukkig al heel snel om.

Inspectie van de gasten!

Daarnaast waren een aantal mensen helemaal weg van de sambal. In dit geval was het sambal batjak, ook een van mijn favorieten aangezien het een heerlijke kruidige smaak heeft. De pot die ik had gekregen was dan ook aan het einde van de avond voor de helft alweer op. Ook heeft bijna iedereen wel twee keer opgeschept en ging het zeer smakelijk naar binnen. Ook had ik nog een heerlijk eigengemaakte "Nederlandse" cake gemaakt. Ook deze was favoriet bij de meesten en ik moest zelfs nog wat cake inpakken voor sommige mensen die het thuis aan hun vrouw, vriendin, moeder of zuster wilde geven.

En ja inderdaad er staat zelfs jenever op tafel.

Maar goed het ging mij dus niet alleen maar om het eten maar ook om een beetje met elkaar te kletsen over vanalles en nog wat. Zoals je kunt begrijpen gingen er heel wat discussies over tafel. Er eerst nog de hoop om wat volleybal op tv te zien, maar het was in ieder geval niet te zien op de kanalen die ik had. Ik denk dat we het onder andere over de wereld crisis hebben gehad, de volleybal competitie waarin we spelen, computers, de huizenmarkt in Bulgarije en nog veel meer. Het was in ieder geval naar mijn mening erg geslaagd.

Uitpuffen.

Rond middernacht vertrok de laatste gast en bleven wij (Tania was de avond weggeweest met oud klasgenoten, maar een uur daarvoor teruggekomen) met de kleine bende over. Na wat vlug wat spulletjes te hebben ingepakt voor de koelkast gingen we dan ook snel slapen en hoefde we ons pas de volgende dag zorgen maken over de kleine bende)!

K3?

De afgelopen week was er een hoop drukte in de pers omdat een lid van K3 de groep ging verlaten. Nieuws waar ik niet om geef maar ik kan me voorstellen dat een hoop kinderen het niet leuk zullen vinden. Maar goed verder liet ik het dus met rust totdat ik gisteravond op zoek was naar een cadeau voor een verjaardag. En wat vind ik tot mijn grote verbazing:

Inderdaad, zelfs hier in Bulgarije zijn de dvd's van K3 te krijgen. Ook de kinderen zullen hier nu huilend in bed liggen denkend aan het vertrek van Kathleen...

Niets is zo veranderlijk...

... als het weer. En dat heeft de laatste paar dagen wel erg gebleken. Letterlijk hadden we dagen waarbij het eerst een paar uur heerlijk aangenaam was, toen koud met sneeuw, toen wederom een lekker warm zonnetje met hoge temperaturen en daarna toch maar weer sneeuw. Zo konden Tania en ik op vrijdag niet eens normaal naar huis omdat ze daarboven graag Sofia wilde bedekken met zo'n 7 cm sneeuw in een paar uur tijd.

Op sommige plaatsen was het nog veel erger. Koos was bijvoorbeeld in Bansko (een skigebied hier in Bulgarije) en die vertelde mij dat diezelfde dag er 40 cm was gevallen. Ze waren bijna letterlijk ingesneeuwd en wilden eigenlijk de dag erop terugkomen (zaterdag) maar toch maar besloten om dit pas op maandag te doen.

De rest van het weekend hebben we niet veel gedaan. Wel had ik op zaterdag mijn laatste volleybalwedstrijd van het seizoen. Deze wonnen we uiteindelijk redelijk gemakkelijk met 3-1, na de eerste set te hebben verloren. Helaas konden we ons niet kwalificeren bij de laatste 16 dus zullen we tot en met Mei alleen maar trainen en een aantal oefenwedstrijden spelen.

Zondag zijn we naar de Metro geweest met Zhoro (een onderdeel van de Makro) om daar de grote inkopen te doen voor de komende maanden. Hier moet je dus vooral aan dingen denken die we veel eten of gebruiken en zo op deze manier goedkoper in kunnen slaan. Tania ging daarna gezellig wat eten, drinken en haar nagels doen bij een vriendin en ik had zo de ruimte om voetbal te kijken. Iets wat Tania helemaal niet leuk vind.

Ondertussen ging het weer vrolijk door met het doen van zijn eigen ding. Laten we hopen dat het deze week wel wat beter gaat worden!

Projecten, projecten en nog eens projecten!

Het is alweer vrijdag en de week vliegt voorbij. De laatste paar weken is het vooral op het werk een gekkenhuis geweest. Ondanks de economische crisis, die ook Bulgarije treft (alhoewel de overheid lang vertelde dat dit niet ging gebeuren), zijn er altijd nog projecten die gemaakt kunnen gaan worden. En soms komen die allemaal tegelijk binnen. Zo kon het dus gebeuren dat ik ongeveer 2,5 week opeens 4 verschillende scripts bijna tegelijk mocht ontvangen.

Sinds die tijd hebben we al 2 mensen op bezoek gehad om te kijken voor 2 films en heb ik nog 2 extra scripts van andere mensen kunnen ontvangen. Dat betekent dus veel lezen en meestal daarna nog een keer lezen (wat ik helemaal niet erg vind, want ik ben gek op lezen). Daarna komt het uitzoeken wat ze precies nodig hebben (wat voor locaties, auto's, stunts, etc). En daar gaat veel tijd in zitten. Dus in het begin ben je alleen maar foto's aan het sturen om ook zo een beter begrip te krijgen van wat ze precies willen hebben. En dan daarna gaan we budgetten maken.

Erg veel tijd dus waardoor ik het nu kort ga houden. Maar wees gerust, ik kom snel weer terug!

Chullo's

Een tijdje geleden hadden we in de familie een kleine "babyboom". Mijn nicht Barbara had daar een groot aandeel in omdat zij met een tweeling op de proppen kwam! Het was dan ook de bedoeling dat we haar, haar vriend en de tweeling gingen bezoeken tijdens ons verblijf in Nederland. Helaas was dit niet mogelijk door ziekte van Tania. Wel hadden we een cadeau meegenomen voor beide baby's.

Iets orgineels uit Peru (het land waar Tania vandaan komt), namelijk 2 chullo's. Dit zijn traditonele mutsen uit Peru (en ook Bolivia) die erg geschikt zijn tegen de kou. Die konden we helaas niet geven, maar we lieten ze wel achter bij mijn vader. Het duurde helaas een beetje lang eer ze het konden opsturen omdat wij het adres niet meer hadden en ondertussen mijn vader met de rest van familie op vakantie gingen.

Tot we dus twee dagen geleden een e-mail ontvingen van Barbera (mijn nicht). Met daarin een foto waarbij ze precies een half jaar oud waren. Deze foto wilde ik jullie niet onthouden:

Onder de 120 kilo en een zware wedstrijd

Zoals eerder vermeld ben ik alweer een tijdje op dieet en na vanmorgen op de schaal te hebben gestaan kan ik hier melden dat ik op dit moment 119,2 kilo weeg. Dus vanaf het moment dat ik begon met mijn dieet (134,5 kilo) tot nu, ben ik 15,2 kilo kwijtgeraakt. En dat in ongeveer 6 tot 7 weken. Je kan dus begrijpen dat ik erg blij ben met die resultaat en dat dit een goede motivatie is om door te gaan. Er is nog steeds een lange weg te gaan maar dit is in ieder geval goed. En als ik sommige van mijn vrienden moet geloven (en die zijn gespecialiseerd in fitnesstraining en alles nog meer), ben ik eigenlijk meer kwijtgeraakt maar omdat ik ook met gewichten train zijn er ook kilo's aan spieren teruggekomen.

Wat hier ook mee te maken is dat ik het zelf merk. Zo had ik bijvoorbeeld op zaterdag weer een volleybalwedstrijd en ik voel me al een stuk beter tijdens het spelen en met het springen. We gingen een zware wedstrijd tegemoet want dit was de koploper in onze groep. Maar we wisten wel dat we ook kansen konden hebben omdat de de thuiswedstijd met 2-3 hadden verloren.

Dus stonden we daar met genoeg mensen om aan de wedstrijd te beginnen. Wederom in dezelfde hal aangezien de meeste teams (naast de twee teams van buiten Sofia, deze hal ook hebben gekozen om te spelen). In feite spelen we dus iedere keer een thuiswedstrijd, ook al stonden we dit keer als bezoekers op het formulier. Na een goede warming en een korte periode van inslaan en serveren stonden we dan ook klaar voor de wedstrijd.

De presentatie voor de wedstrijd.

De eerste set begon dramatisch en als snel stonden we met 5-1 achter door stomme fouten van onze kant. Gelukkig konden we ons gaande weg beter herstellen en gingen we met een 8-7 achterstand onze eerste technische time out in. De rest van de set konden we goed bij blijven alhoewel onze tegenstander soms een beetje uitliep en wij daardoor weer in de achtervolging moesten. Op 20-20 kwamen we voor het eerst weer langszij en begon het geloof te groeien dat we wederom een set konden pakken tegen dit team. Wat uiteindelijk ook nog lukte en we de eerste set pakte met 24-26. Wederom dus weer minimaal een set tegen dit sterke team.

Gedurende een rally.

De tweede set begon echter heel goed voor ons, wat in de vorige wedstrijd weer niet het geval was. Na een foute service van hun kant mocht ik gaan serveren en mede door een aantal goede services van mij konden we uitlopen naar een 0-7 voorsprong! We bleven doorgaan met goed spelen en hadden soms ook een beetje geluk met de scheidsrechter die een aantal beslissingen nam in ons voordeel. In een time out vertelde ik dan ook tegen mijn teamgenoten dat we altijd "happy" moesten zijn bij ieder punt, ook al was het voor de tegenstander en nooit een negatieve uitstraling konden helpen. Dat werkte namelijk goed tegenover de scheidsrechter maar het geeft ook een signaal af naar de tegenstander.

De voorsprong kon behouden worden al werd het wel steeds kleiner. Een groot verschil misschien wel met de andere tegenstanders was toch wel het feit dat ze serverend niet zo dominant konden zijn. Wij hadden een betere grip op hun service waardoor we aanvallend veel meer konden doen. Daarnaast vond ik ook regelmatig "het gat" aan de andere kant waardoor we ook veel punten konden maken. En onze tegenstander waren ook soms meer bezig met de beslissingen van de scheidsrechter dan met hun eigen spel. Uiteindelijk werd de set nog wel spannend maar mede door de grote voorsprong van het begin brachten we ook ook deze set tot een goed einde met 23-25 en hadden we een 0-2 voorsprong in sets.

Klaar om te serveren!

De derde set was er een merkbare verslapping aan onze kant en konden we niet het goede niveau halen van de eerste twee sets. Al snel keken we tegen een grote achterstand aan en konden we niets anders doen dan het rustig uit te spelen om onze krachten te sparen voor de volgende set. Deze set werd dan ook verloren met 25-14. Wel waren er in deze set weer regelmatig opmerkingen van de tegenstander gericht aan de scheidsrechter over sommige beslissingen die zelfs nog terug waren te voeren tot de tweede set.

In de vierde set was het weer een stuk beter van onze kant en deze set liep dan ook weer gelijkwaardig op. Met vele mooie punten (aan beide kanten), maar ook weer met veel gezeur van de kant van de tegenstander. Aangezien ik voor vandaag de aanvoerder was moest ik soms ook reageren tegenover de scheidsrechter en eerlijk gezegd ging ik ook een keer te ver. Ik was dan ook blij dat de scheidsrechter me niet verstond want een gele kaart was op zijn plaats geweest. Maar dat had de tegenstander ook een aantal keren verdient, maar goed mijn reactie was ook niet.

Zoals gezegd verliep deze set ook lange tijd goed. Omdat we genoeg spelers hadden kreeg ik (net zoals in de tweede set) op het einde een pauze. Er was me al vantevoren verteld dat als ik achterin stond een keer gewisseld ging worden om daarna weer terug gewisseld te worden als mijn vervanger naar voren ging. In dit geval bleek het niet meer nodig want terwijl ik langs de kant stond maakte mijn teamgenoten het karwei af en wonnen we met 21-25. Dit betekende pas het tweede verlies van dit team in de groep en wij zijn het enige team in de groep die in de twee onderlinge wedstrijden meer sets hebben gewonnen. Wij namelijk 5 sets en zij 4 sets.

Een aanval van onze kant.

De lunch na afloop was natuurlijk een lunch met een geweldige stemming en veel lol. Daar was ik blij om want ondanks de goede wedstrijd waren er wat spanningen hier en daar en ik denk dat een goede wedstrijd was om te laten zien dat we het met zijn allen moeten doen!

Gezellige lunch?

Kijk hier voor de beelden!

Heb je dat ook weleens?

Dat je van voren niet meer wat dat je van achter leeft?

Druk weekend

Het was inderdaad een druk weekend (de 21e en 22e)  waarbij ik een hoop dingen heb gedaan. Het begon al op vrijdagavond na het werk. Eerst bracht ik een bezoek aan het fitnesscentrum dichtbij waar wij wonen. Na ongeveer vijf kwartier te hebben gezweet, hardlopen, gewichten tillen en andere bezigheden kon ik snel door naar huis. Na een dikke kus voor Tania, vlug douchen, aankleden en dan meteen weer weg omdat ik een afspraak had met een vriendin in een restaurant. Matt was namelijk voor een paar dagen in Bulgarije om te praten met een paar producties die hier aan de gang zijn. Maar vrijdagavond was een avond om bij te praten samen met andere mensen onder het genot van sushi! Helaas kan ik niet vertellen wat er allemaal over de tafel ging aan verhalen maar ik had een zeer goede tijd.

Helaas kon ik het niet te laat maken want op zaterdag had ik een volleybalwedstrijd met mijn team en dat was al om 11:30 uur. Dus moest ik rond 00:00 uur gedag zeggen. Gelukkig was het restaurant dichtbij huis want het was ondertussen erg koud buiten geworden (-10 Celsius) en er was al een contante stroom van sneeuw naar beneden aan het vallen voor de laatste 12 uur. Dat beloofd dus al veel voor zondag want ik had skien op het programma staan met Kalin.

Zaterdagmorgen stonden we allebei (Tania en ik) vroeg op en gingen we op tijd weg naar de sporthal voor onze wedstrijd. Helaas was dit niet een goede wedstrijd van onze kant en had onze tegenstander (die al heel erg sterk was) een superdag met veel goede services en aanvallen. Wij konden daar te weing tegenover brengen en het was dus redelijk snel klaar. De standen waren (25-14, 25-19 en 25-19). Iedereen bleef wel gelukkig hangen voor een gezellig drankje en hapje. Tania was hier ook erg blij mee omdat het nu niet bepaald warm was in de zaal en ze er dus niet warmpjes bij zat...

Daarna gingen wij meteen door naar de winkelcentrum want er stond al een tijdje een film op ons verlanglijstje om te zien. En het zag ernaar uit dat deze film snel niet meer te zien was in de bioscoop. Dus wij op pad (met dank aan Vesko) naar het winkelcentrum en daar twee kaartjes gekocht voor de film Doubt. Dat was gelukkig geen teleurstelling want we hebben allebei zeer intens gekeken naar de film. Ook was het niet druk in de zaal dus ook geen vervelend geluid en alle ruimte van de wereld!

Toen de film was afgelopen hebben we nog wat rondgelopen, kleine dingetjes gekocht en toen weer snel naar huis om daar lekker van de rest van de avond te genieten. Het was immers ondertussen alweer erg koud geworden en daarnaast moest ik de zondag er vroeg uit.

De wekker ging af om 07:00 uur en rond 08:10 was ik bij Kalin om daarna meteen door te gaan naar de skilift. Na snel een kaartje te hebben gekocht konden we omhoog. Aangezien we een van de eersten waren konden we snel onze spullen huren en stonden we rond 09:15 al op de latten voor de eerste afdaling.

Er bleef de gehele dag door sneeuw vallen en in het begin was het nog erg prettig. Er was dan wel geen zon, maar het was ook niet koud maar wel een beetje mistig. Die mist werd later op de top steeds erger en erger. Zelfs zo erg dat we op een gegeven ogenblik niet meer konden zien waar we naartoe gingen op de piste en daardoor een aantal keren een soort van verdwaalden. Na het eten hoorde we dan ook dat niemand meer naar boven mocht gaan omdat er gewoon teveel mist was. En aangezien iedereen bleef skien gebeurde dit op een veel kleiner gebied dan daarvoor. Hierdoor besloten we dan ook wat eerder naar huis te gaan en zo kwamen we al rond 15:00 uur alweer thuis aan.

De rest van die zondag heb ik dan ook weinig meer gedaan!

Onze wedstrijd tegen Trakia

Afgelopen zaterdag stond er weer een wedstrijd op het programma voor ons team. Dit maal mochten we weer thuis aantreden tegen het team van Trakia uit Pazardjik. Een heel sterk team waar we toen we hun bezochten met 3-0 van verloren (zie verslag hier). Maar omdat we zelf steeds beter zijn gaan spelen zagen we toch mogelijkheden tegen dit team. Misschien niet direct in winst maar een set (of misschien wel 2) moest mogelijk zijn.

Wederom was de wedstrijd een half uur vervroegd tot 11:30 uur. Rond 10:50 uur was ik aanwezig waarbij sommige leden van de tegenstander al waren aangekomen. Andere leden van mijn team waren al bezig met het opzetten van het net, de scheidsrechterstoel en het scorebord. We deden dit omdat we de vorige keer allemaal niet de kans kregen van de scheidsrechters om normaal in te spelen. Dit keer hadden we dus wel genoeg tijd en met in totaal 9 spelers tot onze beschikking konden we aan de wedstrijd beginnen.

Net voor het begin van de wedstrijd.

We begonnen meteen goed met volleyballen en door gevarieerd spel en dor goed geconcentreerd onze taken uit te voeren kwamen we al snel op een voorsprong van een aantal punten. Met een goede en strakke verdediging aan onze kant konden we goede aanvallen van de tegenstander toch pareren en zo iedere keer een voorsprong behouden. Wel werd die in de loop van de set steeds kleiner en kleiner tot zij na een kleine moment van concentratieverlies uit konden lopen. Maar het was niet een grote voorsprong die zij hadden en tot aan het einde van de set toe bleven we erg dichtbij. Helaas trokken zij net aan het langste eind en was de eerste set voor hun met 23-25.

De tweede set was van hetzelfde laken en pak. Wederom hadden wij al snel een voorsprong te pakken maar konden we dat gedurende de set niet volhouden. Ook was ik minder succesvol met mijn prikballen, waar ik regelmatig mee wist te scoren in de eerste set. Maar evengoed was het niveau aan onze kant niet slecht. Maar de spelers aan de andere kant waren over het algemeen beter en als je dan ook nog een ex-international in de gelederen hebt dan denk ik dat we het wederom goed hebben gedaan met 23-25.

Danni staat al klaar (helemaal links)

Wel was er een klein vervelend incident met die oud-international. Bij een aanval van zijn kant kwam hij onder het net door en stapte hij met zijn voet aan onze kant van het net. Omdat ik de blokkeerder was kwam ik bovenop zijn voet terecht en ik voelde het meteen in mijn rechterkuit. Niets ernstigs maar normaal gesproken geef je als speler aan die de fout maakt dat hij fout zat. Dat zat er bij deze man niet in en omdat de scheidsrechters het ook niet hadden gezien ging het punt naar hun toe. Iets waar ik zeer verblogen over was en hem dat ook heb verteld na afloop van de wedstrijd.

De derde set was slechter van onze kant. De concentratie vloeide weg en en het leek ook wel alsof de motivatie langzaam wegzakte.Veel meer woorden kan ik dan ook niet kwijt over deze set dat we deze dan ook verdiend dik verloren met 11-25.

Feliciteren van de tegenstander na afloop (en natuurlijk ook de scheidsrechters voor het fluiten).

Jammer want ik had echt het gevoel dat we een setje konden pakken (meer ook niet trouwens). Na een snelle douchebeurt van mijn kant gingen we met bijna het voltalige team en de tegenstander met zijn allen ergens wat eten en napraten over de wedstrijd. Dat was gelukkig weer erg gezellig en dat duurde ongeveer een uur. Omdat de tegenstander een videoregistratie heeft gemaakt van de wedstrijd zullen wij in de komende 2 weken een cd ontvangen met daarop de wedstrijd zodat wij ook die na kunnen kijken.

In de tussentijd kan je de foto's en filmpjes die met mijn camera zijn gemaakt hier bekijken.

28e verjaardag Zjoro

Naast de (gewonnen) wedstrijd van afgelopen zaterdag, had ik ook nog een verjaardagsfeestje van Zjoro. Hij is een van de mensen die ik hier het langste ken. Hij was het die me van het vliegveld ophaalde toen ik hier voor het eerst aankwam in 2004. Als chauffeur werkzaam voor het bedrijf waarvoor ik nog steeds werk, moest hij vele dingen rondbrengen en ophalen. Ook bracht hij mij met een paar collega's iedere morgen van huis naar het werk. Daarnaast heeft hij mij prive weleens geholpen en hebben we zo een goede band opgebouwd, daarom kan ik het niet maken om niet te komen op zijn feestje. En heb daarom ook nooit verzaakt!

Zjoro met zijn moeder en zijn stiefvader.

Dit keer was het feestje dus bij een restaurant/bar van een vriend van hem. De plek kende ik want ook ik was er al eens eerder geweest toen hij zijn verjaardag daar vierde in 2005. Omdat hij iedere keer dezelfde mensen uitnodigd begin ik deze mensen ook steeds beter te kennen. Daarnaast is mijn Bulgaars ook aanzienlijk verbeterd en kan ik dus ook steeds beter met ze praten omdat sommige mensen alleen hun eigen taal kunnen spreken.

Natuurlijk was het een typische Bulgaarse verjaardag. Daarvoor dien je wel de volgende ingredienten voor te hebben:

- Veel alcohol, denk hierbij aan vodka, rakia, bier en whiskey. Hele flessen op de tafel
- Sapjes
- IJs, heel veel ijs!
- Salades, de beroemde Shopska bijvoorbeeld. Maar ook een Ovcharska of Snejanka salade.
- Salami, gesneden in kleine plakjes, lunanka en sudjuk is heel populair
- Kleine snacks, denk hierbij aan kippenvleugeltjes, gepaneerde stukjes witte kaas of gele kaas en dan gebakken, soort van kip nuggets en dergelijke.
Muziek, locale muziek kan natuurlijk niet ontbreken. Dus vooral turbo folk en zo.

De salade en een kleine snacks.

Een tafel, zoals gebruikelijk in Bulgarije.

Mix dit allemaal goed door elkaar, drink veel, praat veel en eet rustig vanalles wat en je krijgt een groot feest. Als het echt gezellig word dan kunnen de mensen zelfs gaan dansen op de tafel en worden de servetten (nog een belangrijk iets) verscheurd en dan omhoog gegooid! Dit laatste gebeurde dan niet tijdens dit feestje maar het was wel bijzonder druk. Als ik de stoelen snel had geteld, kwam ik uit op ongeveer 40 personen.

De taart voor Zjoro

Het feestje begon rond 21:00 uur en ik kwam als een van de eerste binnen en kon meteen aan tafel. Al snel druppelde de rest van de genodigden binnen en werd het dus zoals gezegd erg gezellig (en ook erg rokerig). Iedereen bleef er zeker wel hangen tot een uurtje of 02:00. Toen kreeg ik al van Zjoro te horen dat we over een half uurtje naar een andere locatie gingen om daar verder feest te vieren. En inderdaad zo gezegd, zo gedaan. Rond 03:00 stonden er 8 taxi's voor de deur om het merendeel van de mensen ver vervoeren naar Club Armor. Een club waar ik maar een keer eerder was geweest (toen Jody Bernal hier in Bulgarije was).

Meer alcohol!

Zjoro heeft er zin in! Dansen maar.

Het was er niet zo heel erg druk als toen met Jody maar als snel kwam er nog meer drank op tafel. Iets wat voor mij helemaal niets uitmaakt sinds ik geen druppel drink. Maar het levert voor mij wel mooie plaatjes op want wat is er niet leuker dan dronken mensen soms om je heen te zien! Sommigen konden de hoeveelheid drank (2 flessen rode wijn en een paar flinke glazen whiskey) niet meer aan en vielen in slaap op de bank.

Langzaamaan ging bij mij het kaarsje uit en rond 06:00 uur was het ook voor mij tijd om naar huis te gaan. Ik zei iedereen (nog een mannetje of 10) gedag en liep snel naar huis. Later begreep ik van Zjoro dat sommigen samen met hem pas om 10:00 uur het bedje zagen. Foto's kan je zoals altijd, hier zien.

Revanche tegen Top Volley?

Afgelopen zaterdag was onze eerste wedstrijd in de "tweede helft" van onze volleybalcompetitie. Wederom spelen we nu weer in dezelfde volgorde als in de "eerste helft", maar nu dus in de zaal van de andere. En deze zaterdag stond dus de wedstrijd tegen Top Volley op het programma. Voor de mensen die het niet hebben gelezen kunnen het verslag hier nog eens lezen. Dit betekende voor hun dat ze dit keer anderhalf uur naar ons moesten rijden om te spelen. Toen verloren we de wedstrijd helaas met 3-2 en hadden we allemaal het gevoel dat we het konden winnen. Tijd voor revange dus aangezien we er in de tussentijd een goede nieuwe speler erbij hebben gekregen. Daarnaast is ons team gegroeid als team en indivueel. We zagen dus vooraf zeker mogelijkheden!

De wedstrijd begon om 11:30 uur en we hadden in totaal 10 mensen tot onze beschikking. Genoeg wisselspelers dus maar ik kon alles spelen omdat we nog steeds geen tweede spelverdeler hebben. Aan de ene kant vind ik het niet erg want ik speel dus alles, maar het is soms weleens fijn om iets anders achter de hand te hebben. Weinig tijd was ons geboden door de scheidsrechters om in te spelen zodat ikzelf nog niet helemaal warm was toen we begonnen met inslaan aan het net (aanvallen).

Het inspelen.

Na het inserveren en het praatje over onze tactiek begonnen we gelijk opgaand met de tegenstander aan der wedstrijd. Soms hadden zij een voorsprong van een punt en daarna was het onze beurt om een punt voorsprong te nemen. Grote breekpunt in de eerste set was een foutieve doordraai van ons wat een hoop discussie opleverde met de scheidsrechter en de tegenstander. Het vervelende hiervan was niet dat ze gelijk hadden maar dat sommige spelers in ons team er zich dan meteen mee gaan bemoeien. Terwijl ze beter afzijdig kunnen zijn en dit laten oplossen door de scheidsrechters en de aanvoeder. We zullen het maar in het vakje "Balkan mentaliteit" stoppen want meteen liep het daarna een stuk minder met ons en verloren we dan ook terecht met 18-25 de eerste set.

Klaar om te passen

Na een kleine switch in ons team, de spelers bleven staan alleen de buitenaanvallers wisselden van positie, begonnen we beter aan de tweede set. Met ook een verandering van mijn kant door wat meer de middenaanval op te zoeken (kleine middenaanvallers aan de andere kant) liepen we al snel uit met 4 tot 5 punten voorsprong. We bleven beheerst en goed spelen wat uiteindelijk resulteerde in een 25-18 winst.

Erol na zijn service.

De derde set verliep heel anders dan de tweede. Het was niet altijd even goed wat we lieten zien en we hadden grote problemen met het verdedigende spel van onze tegenstanders. Vele ballen werden gehaald waardoor wij nog meer onze best moesten doen om het punt direct te maken. En voor een lange tijd hadden zij iedere keer een voorsprong van 3 punten op ons. Onze pass ging ook veel minder en zoals gezegd was het vechten aan onze kant om erin te hangen. Daarnaast hadden we met Erol (diagonaal) een goede serveerder die een aantal keren goed scoorde (tijdens de gehele wedstrijd) met zijn services. Dit leverde op het eind succes op want we kwamen terug van een achterstand en kwamen voor het eerst gelijk op 23-23 in de set. Uiteindelijk wisten we de volgende twee punten ook nog te scoren waardoor we de tweede set wonnen met 25-23.

De tegenstanders staan klaar om de bal te ontvangen.

De vierde set was een kopie van de derde set waarbij wij vochten als leeuwen en de tegenstanders een hoop ballen pakte. We hadden moeite met hun tactisch concept en dat iedere keer goed aanpaste. Op het eind kon ik eindelijk een paar mooie prikballen afleveren en zo scoren. Maar spannend was het in ieder geval wel. Ook nu kwamen we weer terug van een achterstand en werd het gelijk op 23-23. Wat er toen volgde was een spannende serie van iedere keer eerst een punt voor ons en dan een punt voor de tegenpartij. Uiteindelijk op 27-26 mochten wij weer serveren en via een slechte pass bereikte de ball het plafond waardoor de punt, de set en de wedstrijd voor ons was! We wonnen de wedstrijd dus met 3-1 en iedereen was dan dus ook door het dolle heen. Naast de winst geeft dit ons weer een kans om bij de beste 3 te komen van de groep en zo door te gaan naar de volgende ronde.

Helaas moesten sommige mensen van de tegenstander alweer snel terug in verband met werk later die dag. De wedstrijd had 97 minuten geduurd en dus was het al 14:00 toen we de zaal uitkwamen. De meesten van ons team gingen nog mee om na te praten over de wedstrijd onder het genot van een drankje en wat voedsel. En ik denk dat we met een goed gevoel op weg kunnen naar onze wedstrijd op 7 Februari!

Ik wacht op een stapel foto's van Dani, mijn teamgenoot. Zodra die er zijn zal ik die ook hier plaatsen maar nu kan je de foto's zien die gemaakt zijn met mijn camera.

Nederland 2008-2009: De laatste paar dagen

Na een leuke tijd in Alphen aan den Rijn en een zeer gezellig uiteinde bij Marcia werden we rond 13:30 wakker op de eerste dag van 2009. En zoals verwacht hadden we dan ook zeer goed geslapen. De dag ervoor hadden we onze spulletjes voor het grootste gedeelte al ingepakt omdat we op deze dag door mijn vader werden opgehaald om een paar dagen bij hem in Hilversum te logeren. Dit gebeurde pas later op de dag omdat hij voor een paar dagen met de familie in Portugal was en rond 17:00 in Rotterdam ging landen. Daarna ging hij door naar Alphen aan den Rijn om ons op te pikken en zo door naar Hilversum. Dit gaf ons mooi de tijd om ook nog even na de Nieuwjaarsborrel te gaan in Querelle. Dus waren we daar stipt om 16:00 uur en de rest van de vriendengroep was daar ook snel om met ze allemaal gedag te zeggen aangezien we ze hierna niet meer gingen zien.

Danny, Alexander, Martijn en Heidi en de drankjes.

Rond 18:00 kregen we een telefoontje dat we klaar moesten staan op het pleintje net achter de Julianastraat omdat ze er over 5 minuten aankwamen. En inderdaad een paar minuten later waren ze er en konden we met hun op weg naar Hilversum. In de tussentijd was Tania weer een beetje ziekjes aan het worden en zodra we dan ook gearriveerd waren, stuurde ik haar naar boven om te gaan liggen op bed en te rusten. Er was immers een afspraak morgen in Amsterdam en dat wilde ze echt niet missen want aan het einde van die dag gingen we naar een Peruaans restaurant.

Gelukkig ging het in de loop van de avond alweer wat beter door de rust en de medicijnen die ze wederom in had genomen. Die avond is er dan ook niet veel gebeurd naast het geven van een aantal kleine cadeau's aan allemaal en veel bijpraten. Rond 23:00 was iedereen dan toch al wel zover om het bedje op te zoeken.

Wachtend op de bagel.

Op 2 Januari was Tania weer een stukje beter en vastbesloten om naar Amsterdam te gaan. Dus stonden we een beetje vroeg op en liepen we via het centrum naar het station. Maar voor we daar echt aankwamen namen we een lekkere bagel en een bak koffie (voor haar dan). En na een 20 minuten te moeten staan in de trein (het was erg druk), waren we dan in Amsterdam. Het was voor Tania niet de eerste keer in Amsterdam want we waren er al een keer eerder geweest. Maar dat was in de zomer en toen hadden we de kanaaltocht al gedaan.

Op de Dam.

We hadden er al een, maar nu nog eentje met de kou!

Dus deze dag hebben we eigenlijk heel rustig aan gedaan. Via de roze buurt op de Dam rustig richting het Leidseplein en het Museumplein, om uit te komen bij een van onze doelen van vandaag: Het van Gogh Museum. En wat was het druk. Er stond een lange rij om naar binnen te gaan en het was koud die dag. Aangezien Tania nog steeds kwakkelde met haar gezondheid vroeg ik voor de zekerheid een aantal keren of ze hier wel buiten wilde staan. Want het ging minimaal een half uur duren eer we binnen waren. Maar omdat we er nu al eenmaal waren en dit toch wel een doel van haar was bleven we in de rij en konden we na 45 minuten eindelijk naar binnen.

De rij voor het museum, erg lang.

Het was erg mooi om te zien wat deze man toch allemaal heeft gemaakt. Een domper op dit allemaal was toch wel het ontbreken van een aantal topstukken omdat die uitgeleend waren voor andere exposities wereldwijd. Maar evengoed kon je toch we de klasse zien en ook van dichtbij waren ze goed te bewonderen. Wat daarnaast ook opviel was het hoge aantal Italianen die dag die rondliepen in het gebouw.

Het begon al donker te worden die dag en we liepen ondertussen al rond met vele plastic tassen omdat we naast het rustige lopen ook vele winkels waren binnengelopen om te kijken of we nog wat kleding en dergelijke konden vinden. We hadden dan ook genoeg gevonden behalve een paar nieuwe sneakers voor mij. Werkelijk elke winkel werd bekeken maar ik kon echt niets moois vinden. Het is al een drama hier in Sofia maar ook in Amsterdam (en in Alphen aan den Rijn) was er niets te vinden. Daarnaast moesten we natuurlijk een aantal souveniers meenemen en die hadden we dan ook snel gevonden.

In de P.C hooftstraat

Net voordat we het restaurant in gingen.

Om 19:30 uur hadden we een reservering gemaakt voor 9 personen in restaurant Casa Peru, een aanrader voor als je een keer in Amsterdam bent en de Peruaanse keuken wilt proberen. Wij besloten een uur daarvoor al binnen te komen omdat we helemaal klaar waren met de dag en rustig wilde gaan zitten. Als eerste kwamen mijn vader met Sabryna en Thomas binnen. Chiel en Linda kwamen later, netzoals Dirk en Isabel die last hadden van het verkeer. Het was een gezellige avond met sinds lange tijd de gehele familie bij elkaar. Ook mijn moeder was uitgenodigd maar die had helaas andere verplichtingen en kon dus niet komen. Iedereen genoot van het lekkere eten (Tania was in de zevende hemel!), het leuke gezelschap en de verhalen van elkaar. Het was dan ook redelijk laat toen we klaar waren met het eten.

De vier broers bij elkaar: Thomas, Joost, Chiel en Dirk

Dirk en Chiel met tegenover hun Linda en Isabel en Tania ernaast

De gehele familie bij elkaar

De laatste echte dag in Hilversum brak aan en ondanks enkele plannen zoals schaatsen in Biddinghuizen en een bezoekje aan Naarden werd het uiteindelijk toch gewoon Hilversum zelf. Samen met vaders, Sabryna, Thomas en wij twee liepen we naar het centrum. Wederom eerst voor een bagel maar daarna om een beetje rond te kijken op de markt, in de Apple store en ook om te zien of we wat meer leuke kleding of schoenen konden vinden. Op een gegeven ogenblik gingen mijn vader en Sabryna op huis aan waardoor wij drieen overbleven. Helaas konden we niet veel vinden maar was het wel gezellig en gingen we rond een uurtje of 16:00 op huis aan.

Op de markt in Hilversum.

Die avond kregen we ook nog eens bezoek van Tante Miep (zuster van mijn vader) en Oom Jaap. En ondanks dat ze willen dat ik ze alleen bij hun voornaam noem heb ik daar altijd moeite mee. Net zoveel moeite om mijn vader bij de voornaam te noemen. Daarnaast ging mijn vader koken en stond er andijvie stampot, gebakken stukjes spek, jus en stoofvlees op het menu. Een van de weinige dingen uit de "Hollandse Pot" die ik echt lekker vind en ook weer iets voor Tania om te proberen.

Tania, tante Miep, Thomas, Sabryna en een stukje van mijn vader

Daarnaast stond er ook nog iets anders op het programma. Zeer Hollands ook en ook weer iets wat ik wel eens wilde laten zien aan Tania. Onlangs is er namelijke een sjoelbak aangeschaft en het idee was om er die avond eens gebruik van te maken. Dus al snel stonden we met zijn allen achter de bak zoveel mogelijk punten te scoren onder het genot van een lekker drankje en kleine snacks. In de tussentijd was mijn vader al begonnen met het maken van de andijviestampot.

De stampot!

Mijn vader kijkt aandachtig naar hoe ik speel

Na uurtje konden we aan tafel en het was erg lekker en ook een hele lange tijd dat ik dit had gegeten. Ook Tania was erg te spreken over de stampot en ook over het vlees. Nog zoiets wat je bijna niet hier in Bulgarije kan krijgen en iets wat ik al een hele tijd wilde maken. Maar het was dus erg lekker en ook erg gezellig. Rond een uurtje of 22:00 uur gingen de gasten weg en konden wij naar boven om onze koffers in orde te maken. En nadat was gebeurd het bedje in omdat de volgende morgen er weer heel vroeg uit moesten.

De wekker ging af om 06:00 omdat we vroeg op Schiphol wilde zijn. Rond 07:00 bracht mijn vader (nogmaals dankjewel) ons naar Schiphol en waren we de eerste die in konden checken. Rond 08:00 waren we voorbij de douane/paspoortcontrole en hadden we nog iets meer dan 2 uur voordat ons vliegtuig vertrok. Al snel zagen we dat er vertraging was, dus konden we heerlijk rustig aan doen. Dus na wat laatste inkopen en een Engels ontbijt liepen we naar de Gate. Maar daar ontbrak iets... het meest belangrijke, het vliegtuig. Zoals al eerder beschreven was dit omdat het flink had gesneeuwd in Sofia. Uiteindelijk vertrokken we dan en zo kwam er een einde aan ons avontuur in Nederland.

Voor de laatste serie foto's kan hier klikken.

Nederland 2008-2009: Van maandag tot en met woensdag

Zoals jullie al konden lezen waren de eerste twee dagen in Nederland zeer aangenaam maar helaas door ziekte konden we de 3e dag niet naar Bergen op Zoom om familie te zien. Die dag besloten we dan ook maar om weinig te doen behalve ingaan op een uitnodiging van Alexander en Sandra om daar gezellig wat te eten. In de tussentijd voelde Tania zich al wel iets beter en we hadden al medicijnen meegenomen voor ons allebei mocht er wat gebeuren.

Bij het etentje waren ook Martijn, Heidi en Danny en zo kon Alexander zich weer eens uitleven aan de hand van een recept van Jamie Oliver. En het resultaat mocht er zijn het was lekker eten en daarna konden we de handjes uit de mouwen halen om Alexander te helpen met zijn gasbrander voor buiten. Echt helpen van mijn kant was er niet, meer commentaar geven samen met Danny op het gestuntel van de andere twee heren. Maar uiteindelijk hadden ze het wel inmekaar gezet en werd het meteen even buiten getest en het werkte prima!

Martijn, Heidi, Alexander en Sandra voor het eten

Als je het inmekaar aan het zetten bent, dan moet je er natuurlijk wel
uitzien als een bouwvakker!

De volgende dag voelde Tania zich weer een stukje beter en gingen zij en Heidi al vroeg in de morgen op weg naar de IKEA. Dit is toch wel een het paradijs voor haar, als het aan Tania ligt dan komen al onze spullen daarvandaan. Gelukkig past er niet zoveel in een koffer maar het was wel weer leuk voor haar om daar even te shoppen. In de tussentijd kon ik mooi Martijn helpen met het installeren van zijn dolby surround set die al een jaar zat te wachten op installatie.

Wel hadden we om 16:00 een afspraak in Ter Aar waar mijn broertje Chiel woont samen met zijn vrouw Linda en hun eerste kind; Niels. Ik heb hier al eens een foto geplaatst van mijn eerste neefje en wij hadden hem allebei nog niet in het echt kunnen zien. Daar ging dus snel verandering in komen. Na een kleine wandeling voor Tania rond het dorp kwamen we aan bij Chiel en Linda. Ze wonen op bijna dezelfde stek als waar Chiel en ik kwamen te wonen toen we in Ter Aar kwamen. Het huis waar zij nu in zitten kijkt precies tegenover ons "oude huis".

Tania met Niels

Na een hartelijke binnenkomst en het geven van een aantal kleine cadeautjes voor hun lag de kleine held al op ons te wachten. Wakker en al en helemaal een geluk voor Tania want het was ook weer tijd voor de fles. Deze kans liet ze dan ook niet onbenut en al snel lag Niels in haar armen en met een volle fles erbij. In de tussentijd konden wij mooi even bijpraten over vanalles. Later kreeg ik hem ook in mijn handen en ik moet zeggen het is een sterk ventje met een eigen wil (waar komt dat toch vandaan?). Zitten daar heeft hij een hekel aan en staat veel liever. In mijn armen duwde hij zich letterlijk met zijn benen omhoog om te gaan "staan".

Mijn moeder en Linda gaan door wat foto's van Niels

In de tussentijd was mijn moeder ook binnengekomen. Die had ik namelijk al gewaarschuwd dat wij naar Chiel gingen en zo hadden wij mooi twee vliegen in een klap te pakken. Op een gegeven moment moest Niels naar bed en konden wij ook nog de leuke babykamer zien en konden we hem al snel eerst horen praten over de babyfoon en later was hij lekker in dromenland.

Na een paar uurtjes er te zijn geweest was het tijd om weer terug naar Alphen te gaan aangezien wij ook nog een andere afspraak hadden met Lenneke. Gelukkig bood mijn broertje ons aan om ons te brengen en zo kwamen wij netjes op tijd weer aan bij Martijn en Heidi. We hadden nog niet gegeten die dag en dus kwam onze maag weer in opstand want het moest gevuld worden. Dus nog voordat Lenneke kwam voor een paar bakkies thee bestelden we wat Chinees want in Bulgarije stelt dat dus niet voor. De gehele avond was top en nadat Lenneke weer weg was keken we nog naar een dvd die ik in Bulgarije al had gekocht (Wall-E).En zo konden we dus genieten van de dolby surround systeem!

Dan de woensdag! Na heerlijk te hebben uitgeslapen en niet zoveel te hebben gedaan gingen we rond 19:30 uur op pad naar Marcia en Ron. Marcia is namelijk op Januari jarig en dit keer was het haar 30e verjaardag. Een reden dus om groots te vieren dacht Ron die daarom ook maar een partytent huurde met daarbij een tap en andere dingen om het gezellig te maken! We hadden hiervoor zelfs in Bulgarije netjes een uitnodiging gekregen waarop Tania en mijn persoontje werden uitgenodigd. Op de kaart stond wel dat wel casually chic gekleed moesten gaan. Aangezien ik Martijn een retro Bulgaars trainingspak had gegeven besloten we samen om op zijn Bulgaars te gaan. Oftewel een trainspak met daaronder witte sokken en sportslippers.

Lekker druk!

De mannen!

Eerder die dag hadden we op speciaal verzoek van Ron en Marcia hashbrownies gemaakt. Dit omdat Ron niet kan slikken na het ongeluk en in plaats van te roken ook wat meer plezier wilde hebben. Martijn liet zich dit geen twee keer zeggen en via een website van "Bakken met Baard" kon hij een hoop brownies maken voor de mensen aldaar. Later die avond kregen we zelfs de ouders van Martijn (en ook Danny, Ron en kleine Marcia) zover om het te eten. Ikzelf hoefde het niet zo maar ik weet wel dat Tania nieuwsgierig genoeg was om een stukje te proberen!

Martijn is een ingredient aan het fijnmalen.

Het eind resultaat

De rest van de avond verliep hardstikke leuk waarbij we natuurlijk vlak voor 12 uur af gingen tellen. Heidi zorgde ervoor dat de taart tevoorschijn kwam en de glazen werden weer door anderen gevuld. Na twaalven was het natuurlijk een gekus van hier tot Tokyo en konden we daarna kijken na al het vuurwerk uit de regio. Ron en Marcia wonen namelijk met een mooi uitzicht aan de achterkant naar Alphen aan den Rijn toe dus je kon ook al het vuurwerk vandaar mooi zien.

De taart!

Marcia, Tania en Ron.

Vuurwerk in Alphen

Toen dat een beetje voorbij was konden wij mooi het vuurwerk afsteken wat we als groep hadden gekocht. Zelf ben ik niet zo voorstander van vuurwerk, geef er totaal niet om en Tania ook niet. Maar als het mooie stukken waren dan heb ik er niet zoveel problemen mee. Knallers en dat soort ongein vind ik echt een verspilling van geld, dat besteed ik liever aan andere dingen uit. Omdat het goed gevroren had de dagen ervoor konden we over het water lopen naar een weiland om daar het vuurwerk af te steken. Een uurtje eerder hadden we al op het ijs gestaan en werd er ook een bouwvaklamp erop geplaatst om ervoor te zorgen dat we het konden zien. Ondanks het feit dat Tania nog steeds niet lekker was vond ze het prachtig en was het voor een paar minuten net een klein kind.

Tania with Handeman and Barbara.

Vrolijk op het ijs!

Rond 00:30 liepen wij naar mijn moeder die nog geen 7 minuten van Ron en Marcia vandaan woont. Daar waren namelijk ook mijn oom en tante (van mijn moeders kant) en ze hadden de hond meegenomen. Uiteindelijk hebben we daar ook nog een uurtje gezeten en een beetje bijgepraat over hoe alles nu gaat. Natuurlijk had Tania weer oog voor de hond die vanaf het eerste ogenblik helemaal weg was van Tania. Maar omdat we er waren voor Marcia's feestje gingen we rond 01:30 weer terug.

Bij ons langzaam het lichtje uit na een paar uurtjes en ook rond dat punt gingen Heidi en Martijn weer huiswaarts. Aangezien Heidi met de auto was en ook nog eens niet veel had gedronken konden we weer terug met haar mee voor het laatste nachtje slapen bij hun. De volgende dag werden we immers opgehaald door mijn pa en bleven we daar de andere dagen slapen.

Alle foto's en filmpjes van deze dagen kan je hier terugvinden.

Nederland 2008-2009: De eerste twee dagen in Nederland

Het is nog steeds koud in Bulgarije en er lig ook genoeg sneeuw op de bergen (vandaar dat ik gisteren samen met Kalin een dagje ben gaan skien). Maar het is ondertussen al wel meer dan een week geleden en ik had beloofd om er nog wat over te vertellen. Ik zal het dan ook in een paar "afleveringen" doen zodat ik er tenminste ook goed over kan vertellen.

We vertrokken erg vroeg op de 27e van december (we stonden op om 04:30 uur) om gelukkig zonder vertraging om 09:00 uur te landen op Schiphol. Het is altijd een eindje lopen van de gate naar de paspoortcontrole/douane. Vreemd genoeg kregen we al een pre-check toen we uit de slurf kwamen die aan het vliegtuig vast werd gekoppeld. Maar het ging dus allemaal heel snel en in de tussentijd probeerde ik Martijn te bellen aangezien we een paar dagen bij hem en Heidi gingen slapen. En zoals het Martin betaamt kwam hij weer eens te laat en had hij zijn telefoon laten vallen in de auto waardoor het nog even duurde voordat hij er eindelijk was. In de tussentijd konden wij nog mooi een hema worst halen (aangezien Tania helemaal weg is hiervan).

Na bij Martijn en Heidi te zijn aangekomen konden we een gedeelte van onze koffers uitpakken aangezien we ook voor iedereen cadeaus hadden meegenomen. Helaas waren we het cadeautje voor Heidi vergeten, maar dat gaan we de volgende keer helemaal goed maken! Voor hun beiden hadden we een fles Bulgaarse vodka en voor Martijn een verschrikkelijk lelijk maar daarom ook weer tof Bulgaars trainingspak. Hij had die van mij gezien toen ze hier op vakantie waren en wilde er ook een hebben.

Omdat Heidi en Martijn samen met vrienden over een paar weken op skivakantie en ze dus bij de boeking gratis kaartjes voor Snowworld kregen hadden ze al een afspraak gemaakt voor die middag om een uurtje te skien/snowboarden. Er was nog een kaartje over en we konden mee dus dat deden we dan ook later die dag. Voordat we weggingen hadden we nog een paar uurtjes en we hebben eigenlijk niet veel gedaan. Vooral wat geslapen en wat drankjes en dergelijk gekocht voor de zondag.

Op weg naar Zoetermeer

Martijn gaat naar beneden.

We kwamen, met vertraging (zoals altijd), aan in Zoetermeer waar de rest van de groep aan het wachten was op ons. Na eerst een drankje te hebben gedaan was het tijd voor het omkleden en een uurtje plezier te hebben in de sneeuw. Tania bleef achter en keek door de ramen naar de prestaties van de groep. Helaas vliegt een uur zo voorbij en is de piste ook niet echt te lang om er veel plezier aan te hebben. Maar aan de andere kant stond ik weer een keertje op de latten en was dit een goede oefening voor de komende tijd in de bergen van Bulgarije (wat ik gisteren dus heb gedaan).

Lekkere vis!

Heidi en Tania aan het dessert.

Na het uurtje had iedereen toch wel honger gekregen maar omdat een groot gedeelte van de groep in Leiden woont en wij naar Alpen aan den Rijn moesten gingen we samen met een ander koppel proberen een pizza te eten aldaar. Maar echter toen wij daar aankwamen bleek het gesloten te zijn en moesten we voor iets anders kiezen. We kwamen toen uit bij de Gelaarzde Kat en daar hebben we dan ook heerlijk gegeten. Zo heb je daar onder andere het beroemde "broodje dip" en de onbeperkte spareribs die erg lekker zijn. Die moest ik dan ook wel nemen en Tania koos voor de slibtongetjes. De avond vloog voorbij en voordat we het wisten was het alweer 23:00 uur en waren vooral Tania en mijn persoontje bek af. We vielen dan ook als een blok in slaap.

De volgende morgen op zondag konden we lekker een beetje uitslapen en konden we drankjes en broodjes die we volgende dag hadden gehaald rustig opeten. Croissantjes uit de oven en verse sap, er zijn slechtere manieren om wakker te worden! Met toch een beetje spanning in mijn lijf ging ik onder de douche want vandaag was het ook de dag van de legendarische Pop Quiz in Querelle! Een leuke evenement want nu al een paar jaar georganiseerd wordt en waarvan ik ook een voormalig winaar ben. Zelf ben ik gek van muziek en ik scoor altijd heel erg goed in deze quiz.

Dit jaar was het echter nog iets specialer aangezien ik een ronde had gemaakt. Ik kon natuurlijk niets anders doen dan iets te kiezen met Bulgarije. Het koste me wel wat moeite, maar samen met wat hulp van vrienden kon ik uiteindelijk 12 liedjes vinden met allemaal iets gemeenschappelijks. Het liedje was of het orgineel en later in een andere uitvoering een grote internationale of nationale hit geworden, of dit was een Bulgaarse cover van een internationale hit. Wel moet ik er eerlijk bijzeggen dat bij deze twaalf er ook 2 Servische liedjes bij zaten en een Siberische maar dat maakt voor de pret natuurlijk niets uit.

Gedeelte van de groep met deelnemers.

Omdat ik een ronde had gemaakt ging ik ervanuit dat ik niet mee mocht doen. Wat ik wel jammer vond maar dat kon ikzelf wel heel goed begrijpen want dat was niet echt eerlijk. Maar toen we er aankwamen bleek al snel dat de organisatie aan mij vroeg of ik juist mee wilde doen en dat ze gewoon keken wie de meeste punten had in mijn ronde en dat aantal punten kreeg ik dan ook. Omdat dit een spelletje van duo's is, ging ik samen met Tania de strijd aan tegen de 27 andere groepen. De vragen waren dan wel in het Nederlands maar ze kon me toch zeker helpen met een paar antwoorden!

De organisatie

Naast mijn ronde had je de cryptische omschrijving van Harrie (waar je dan ook echt geen touw aan kan vastknopen), de hits van 2008, filmmuziek en een ronde waarbij moest raden wat het verband was tussen twee liedjes. Op mijn ronde werd heel goed reageerd en ondanks het feit dat het erg moeilijk was (sommige liedjes werden helemaal niet geraden) was het een mooie ronde.

Sandra samen met Tania aan de bar, klaar om weg te gaan

In de uiteindelijke uitslag werden we tweede en Martijn en Heidi die ook meededen vijfde. Met twee cd's als prijs was het alweer een lange dag geworden in de Querelle en hadden sommige mensen van ons een klagende maag. Die moest natuurlijk tevreden gesteld worden en zo gingen we samen met nog wat meer vrienden die die dag langskwamen naar restaurant Griekenland voor een lekker broodje gyros en in mijn geval een heerlijk broodje Griekenland!

Alexander doet zich te goed aan het broodje.

Helaas dacht Tania ook dat ze honger had maar als snel bleek dat dat misschien wel zo was, maar ze begon zich daarnaast ook steeds wat meer zieker te voelen. En dat kwam tot uiting bij het restaurant waar ze niet echt spraakzaam meer was en met een klein beetje koorts en wat hoesten thuis kwam. Ze kroop dan ook snel onder de dekens en zo konden we helaas niet de volgende dag naar Bergen op Zoom waar een bezoekje wilden brengen aan een gedeelte van mijn familie.

Zo eindigde een leuke dag een klein beetje in mineur! Evengoed kan je de foto's en een filmpje van de eerste twee dagen hier bekijken.

Terug in Bulgarije

Zondag in de namiddag kwamen we weer thuis in Sofia, Bulgarije. Na iets meer dan anderhalf uur vertraging vanuit Schiphol konden we eindelijk rond 11:50 vertrekken naar het land van de Bulgaren. Het vliegtuig was zo'n 50 minuten daarvoor geland. Toen wist ik al dat er waarschijnlijk iets aan de hand was in Sofia. Want normaal is dit vliegtuig altijd op tijd. Een aantal redenen had ik toen al op een rijtje waarvan ik al snel uitging van het feit dat het vliegveld volgesneeuwd was.

Evengoed hoorde we hier niets over tijdens de vlucht en alles verliep zeer vlotjes. Het eten was zoals altijd niet te eten, de sterwardessen hadden wederom teveel make up op en sommige Bulgaarse passagiers waren Bulgaars (iets beters kan ik hier niet op verzinnen). Maar toen we onze riemen om moesten doen en de landing werd ingezet, konden we al zien waarom het vliegtuig vertraging had.

En ja, ik had dus gelijk... Er was sinds die morgen een dikke pak sneeuw gevallen die voor veel overlast zorgde. Later hoorde wij dan ook dat veel vluchten waren geannuleerd of dat ze veel later konden landen. Wij hadden uiteindelijk dus nog geluk met onze vertraging.

Uitzicht vanuit het vliegtuig, vlak voor het aflopen van de trap

Het vervoersmiddel waarmee we in Bulgarije aankwamen.

Na een snelle afhandeling bij de douane en het ophalen van onze baggage konden we naar huis en daar nog een beetje genieten van de laatste paar uurtjes van onze vakantie. Het was een zeer leuke tijd in Nederland maar je bent toch altijd weer blij als je weer "thuis" bent. Lekker je eigen ding doen en slapen in je eigen bed.

Bij de taxi's

Op weg naar huis.

Voor de komende tijd kan je dus wat meer berichten lezen over onze tijd in Nederland. Kom dus vaker langs! Extra foto's van de sneeuw kan je hier bekijken.

Beste wensen!

Via deze weg wil ik iedereen een zeer fijne kerst toewensen en ook een gelukkig, gezond, vreugdevol, sportief, liefdevol en vermakelijke 2009 wensen. Op dit moment zijn wij hier bezig met de voorbereidingen van ons Kerstmaal. Morgen doen we helemaal niets en op vrijdag hebben we een lunch bij Koos.

De dag erop zitten we al vroeg in het vliegtuig op weg naar Nederland, waar we zullen blijven tot 4 januari. Tot die tijd denk ik niet dat ik veel online zal zijn. Verwacht dus niet teveel hier maar na die tijd kan je veel gaan lezen over mijn verblijf in Nederland!

Gewonnen!

Gisteren was het dan alweer onze vijfde wedstrijd in de lokale volleybal cometitie waarin ik sinds dit jaar in meespeel. En na de vorige 4 te hebben verloren was het nu tijd voor een kans om te winnen. De tegenstander had namelijk ook tot nu toe alles verloren maar met vele slechtere cijfers dan ons. Na wat geschuif met de data stond het dat uiteindelijk vast voor de 14e van December om 14:00 uur. Ikzelf was er al heel wat vroeger bij want er was daarvoor nog een andere wedstrijd tussen twee hele goede teams en dat wilde ik zelf ook nog even zien!

Die wedstrijd liep helaas een beetje uit waardoor we nog wat langer moesten wachten todat we uiteindelijk zelf aan de beurt waren. En dit keer waren we bijna met een volledig team, 10 spelers in totaal! Genoeg keuze dus en mogelijke verversing van het team mocht het nodig zijn. Zeker als de andere kant van het net er maar zes (het minumum) tot zijn beschikking heeft.

Netjes jezelf presenteren.

Goed blok!

Helaas valt er niet zoveel over de wedstrijd zelf te vertellen aangezien het niveau van onze tegenstander toch veel te laag was om het ons echt moeilijk te maken. Dus waren we binnen 50 minuten alweer klaar met de volgende setstanden: 20-25, 12-25, 17-25. Als ik daarom heel eerlijk ben dan verlies ik liever zoals de vorige vier keer maar wel met goed spel en leuke punten dan te winnen op deze manier.

Ik weet ook niet wat het is, maar hij at het wel helemaal op!

Voorlopig hebben we nu een korte speelpauze want de eerstvolgende wedstrijd is pas aan het einde van Januari. Ook zal de laatste training van dit jaar er al snel aankomen en daarna ga ik nog 1 keer meetrainen bij een ander team. Maar dit team is in Nederland bij mijn oude vereniging. Iets waar ik ook naar uit kijk!

Ik heb natuurlijk weer stilstaand en bewegend materiaal gemaakt van deze wedstrijd. En als je hier klikt, kan je het allemaal zien!

Sinterklaas kwam ook in Sofia

Wel een dag te laat, maar goed hij was er wel. Hij had namelijk persoonlijk afgesproken met de ambassade om 12:00 uur om alle Nederlandse kinderen te bezoeken in Bulgarije. Aangezien ze mij eerst hadden gevraagd om hierbij te helpen (als Pieten assistent) maar ik hierbij toch te groot voor was (en de Pieten waren te bang voor mij). Toch kreeg ik op de dag zelf nog een telefoontje van Koos dat ze nog iemand zochten want er was iemand ziek geworden. Aangezien ik toch al had besloten om langs te komen en zo Tania ook eens te laten zien wat dit kinderfeest nu precies betekent was ik een uurtje later op de ambassade aanwezig.

Het probleem was gelukkig al opgelost en zo waren we dus eigenlijk bijna 2 uur te vroeg voor het feest maar konden we ons een klein beetje nuttig maken met het meehelpen bij de laatste voorbereidingen. Met nog 10 minuten voor 12 op de klok, was het tijd om naar beneden te gaan om te gaan kijken of "hij" eral aankwam! Er stond al een grote groep buiten en van de ambassadeur had ik al begrepen dat 51 kinderen waren aangemeld voor dit festijn!

Een gedeelte van de groep

En toen was het zover! Sinterklaas kwam eraan op zijn vertrouwde schimmel met wel 3 Pieten. Een raar gezicht natuurlijk in Sofia want daar kennen ze Sinterklaas eigenlijk wel, maar niet op deze manier! Er waren zelfs mensen van de tv, radio en de kranten om er verslag van te doen. Toen Sinterklaas van zijn schimmel af werd geholpen moesten de kinderen eerst nog wel aangemoedigd worden, maar al snel zongen ze mee uit volle borst om hem te verwelkomen. Na deze welkomst kreeg Sinterklaas de tijd om even een kopje koffie te drinken terwijl de kinderen boven op hem konden wachten in de zaal.

Sinterklaas!

Sinterklaas wordt welkom geheten.

Ook daar werd er natuurlijk weer gezongen voor Sinterklaas bij binnenkomst en al snel ging hij te werk in zijn grote rode boek. Ieder kind stond er natuurlijk in en er was ook een cadeau voor iedere kind (even voor de duidelijkheid, dit was niet gefinancieerd door de ambassade maar door de ouders zelf). En ieder kind kreeg de aandacht die het verdiende!

Die meiter past iedereen!

 Ja, ik weet het. Ik zing ook mee!

Ondertussen werd er ook gedacht aan de inwendige mens. De speculaas en spijsletters waren aanwezig. Evenals de pepernoten, de broodjes en natuurlijk de vlammetjes en de bitterballen. Oftewel, uitstekend verzorgd door de ambassade die er alles aan heeft gedaan om binnen de mogelijkheden die ze hebben er iets leuks van te maken.

Wat een aandacht!

Buffet

Vlammetjes en bitterballen?

Helaas moest ik al iets eerder weg omdat ik een loodgieter op bezoek kreeg en die zoals gewoonlijk in dit land een uur te laat kwam. Maar toch heb ik (en ik heb geen kinderen) een hele leuke tijd daar gehad en ook Tania genoot van dit feest.

Al mijn foto's en filmpjes kan je hier zien, tevens heeft iemand anders ook nog foto's gemaakt en die kan je hier bekijken

Koos van harte!

Gisteren is Koos 54 jaar geworden! Omdat eigenlijk niets wilde vieren hadden wij de dag ervoor iets voor hem georganiseerd. Een heel klein en intiem suprisedinner met maar een paar vrienden. Natuurlijk konden we niet achterblijven en daarom hadden Kalin en mijn persoontje een klein cadeautje voor hem:

Koos, ook nog via deze weg van harte met je verjaardag!

Witte suprise zorgt voor veel ongemak

Je hebt geluk op een zaterdagmorgen want je hoeft niet te werken omdat je later die dag een wedstrijd moet spelen. Je vriendin heeft minder geluk want zij moet er wel vroeg uit omdat ze een aantal afspraken heeft in de stad. In de verte hoor je haar wat dingen zeggen maar het dringt niet echt tot je door en je valt daarna weer in een lekkere slaap. Een uurtje later gaat de wekker en is het tijd om uit bed te gaan. Je hoort een beetje wind waaien en besluit om eens een raam open te doen om te zien wat de dag je gaat brengen. Dan doe je het raam open en zie het volgende:

Uitzicht uit het raam I.

Uitzicht uit het raam II

En toen was het dus tijd om op weg te gaan naar de volleybal. Na eerst nog een fles water te hebben gekocht en wat mandarijntjes was het tijd om een taxi te vinden. Dat bleek nog een hele onderneming te zijn want natuurlijk was iedereen op zoek naar een taxi. Gelukkig had ik er toch nog snel 1 gevonden en konden we op weg. Met vele kleine glijpartijen die goed afliepen kwam ik dan toch veilig aan.

Rakovski, een drukke straat waar ik moest wachten op een taxi.

In de taxi op weg naar de sporthal.

Eenmaal aangekomen bij de sporthal (eigendom van de Technische Universiteit in Sofia) moest ik nog een paar minuten door hoog sneeuw heen ploeteren om uiteindelijk binnen te staan en met te beginnen met de voorbereidingen voor de wedstrijd.

Op weg naar de sporhal I

Op weg naar de sporhal II

Op weg naar de sporhal III

Zoals je kunt zien was er een hoop sneeuw gevallen en ze verwachten voor morgen nog veel meer. Nu maar hopen dat er ook genoeg in de bergen valt zodat we weer snel kunnen skien!

Aardbeving

Gisteravond was ik samen met een vriend en oud-collega (die hier voor een paar dagen was) in een bar rustig wat aan het drinken toen we opeens werden opgeschrikt door twee korte doch hevige bevingen net na 22:00 uur achter elkaar. Het was echt heel kort en leek allereerst op twee explosies die plaatsvonden dicht bij waar we waren. Meteen realiseerde ik me dat het geen explosies waren maar twee hevige schokken, voor de zekerheid liep ik toch naar buiten en omdat Tania mij ook meteen belde wist ik dat het aardbevingen waren. Zij had ze namelijk ook gevoeld en wilde meteen controleren of alles ok was. Dat was het geval en ook al snel bleek online dat het inderdaad om een aardbeving ging.

De volgende morgen rond 07:00 uur was er nog een beving. Iets minder hevig en net zo kort maar net genoeg om me heel even wakker te maken. Later ging ik online en er bleek dat de eerste twee bevingen 4 op de schaal van Richter waren en de de naschok de vorige morgen 3,5 op de schaal van Richter.

Een paar uur later stonden er op sommige Bulgaarse nieuwssites duizenden reacties van mensen van hoe zij de beving beleefden en waar zij waren. De angst zit er nu toch wel een beetje in want het is niet totaal ongewoon dat er hier aardbevingen zijn. Wel zijn er waarschuwingen uitgegaan voor naschokken de komende twee weken maar dat deze niet schadelijk zullen zijn.

Tot dusver zijn er geen berichten binnengekomen van hevige schade en ongevallen onder mensen. In ieder geval heb ik weer iets nieuws meegemaakt.

19 Jaar geen communisme meer

Gisteren was het precies 19 jaar geleden dat Bulgarije het communisme achter zich liet, formeel gezien dan. Op deze dag trad Todor Jivkov officiel af als de party voorzitter van de Communistische Party en als leider van het land, na het land 35 jaar te hebben geregeerd. Die dag neemt de toenmalige premier Peter Mladenov het stokje over en verandert ook meteen de naam van de Communistische Partij in de Socialistische Partij. Tijd voor verandering?

Zoals gezegd zijn we nu 19 jaar verder en ik kwam hier voor het eerst in september 2004 en ging hier definitief wonen in januari 2006. Ik heb dus zeg maar de laatste drie jaar echt actief meegemaakt en in die drie jaar in Sofia (waar ik woon en ook meestal bleef) veel zien veranderen. Ik was er niet in de jaren ervoor dus kan niet echt zeggen waar ze vandaan komen. Ik kan het alleen baseren op verhalen die ik heb gehoord. Een ding weet ik zeker, er is nog een lange weg te gaan!

Halloween 2008

Ook dit jaar was er weer een Halloweenparty geregeld door WWFX, het bedrijf dat Scott runt hier in onze studio. Er was ook niet veel anders aan dan de vorige jaren (zoek maar eens verder op mijn weblog). Wederom was het feestje in Maskata en wederom kwamen er een hoop mensen verkleed ernaartoe. Het enige verschil was dan dat ik dit keer voor het eerst met Tania ernaartoe ging. Nou ja, zij was er al. Zij werkt nu immers alweer een tijdje voor WWFX en was ook mede verantwoordelijk voor het organiseren van het feestje. Helaas had zij geen tijd/zin/of iets anders om te verkleden dus samen met haar collega hadden ze maar een bloemenkrans omgedaan.

De club.

Ik en Tania.

Het feestje begon om 20:00 maar ondertussen ken ik de mensen hier goed genoeg dat ik zelf besloot om rond 20:30 aanwezig te zijn. Die dag ervoor was ik naar de mensen die hier de wardrobe runnen om te kijken of ze niet wederom een mooi kostuum voor me hadden. Verleden jaar had ik een heel mooi soort van sultan kostuum geregeld, met alles erop en eraan, zelfs de muiltjes waren origineel. Dus nu moest het wel iets anders zijn. En niet al te moeilijk. Uiteindelijk kreeg ik een heel makkelijk kostuum mee. Namelijk dat van een Bulgaarse rechter. Ik moest zelf voor een zwarte broek (pantalon), zwarte kousen en zwarte schoenen zorgen.

De familie Coulter, met neefjes en nichtjes erbij.

Om 20:35 was ik in Maskata en zoals verwacht waren er al mensen, maar het merendeel moest nog komen. Scott was er al wel met zijn vrouw en die was erg creatief geweest. De familie Flintstone stond daar voor mijn neus en zij had alles zelf gemaakt. Later die avond kwam ik vele andere personages tegen zoals "The Joker (uit de laatste batman), een elf, een ninja, Indiana Jones, Himmler, een terrorist en nog vele anderen.

Een hele groep verklede mensen!

De stemming kwam er dan ook steeds meer in en daarnaast was het vanaf 20:00 uur tot 22:00 uur een besloten feestje en ging daarna de deuren op of ander publiek. Dus langzaam stroomde de tent dan ook vol met onbekende mensen die dan ook eerst raar stonden te kijken naar deze rare groep vol verklede personen. Tania ging dan ook naast de tafel staan die beschikbaar was gesteld voor "onze groep" met gratis drankjes, zodat de andere mensen deze niet konden nemen. Het hoefde niet meer, maar goed.

Een koe?

Ninja, Freddy en Himmler/Hitler.

Ikzelf ging eerder naar huis want ik moest de dag erop alweer vroeg uit de veren om te gaan trainen met de volleybal. Wel heb ik een hoop foto's kunnen maken van alles en die kan je hier terugvinden

Mijn tweede wedstrijd

Toen mijn moeder hier was het afgelopen weekend had ik ook weer een wedstrijd met mijn team, ditmaal tegen Trakia. En ook dit keer moesten we weer buiten Sofia spelen. Dit keer was het ietsjes dichterbij want in plaats van te spelen in Bratsigovo, gingen we naar Pazardjik. Wat ook in de richting was als de eerste wedstrijd alleen een half uur korter. Ook deze keer moesten we er vroeg uit en dit keer had ik me niet verslapen (niet dat ik dat de vorige keer had gedaan). Extra leuk was dat mijn moeder dus ook meeging samen met Tania. En ik had ook nog een suprise voor mijn team want mijn moeder had ook twee volleybaltassen meegenomen uit Nederland die ik daar had besteld.

Karnemelk en Red Bull...

Wederom was het verzamelpunt bij de OMV Tankstation, dit keer waren we de eerste auto (we reden met Dani) en konden daarom nog wat water kopen en dergelijke voor de wedstrijd. Anderen die wat later kwamen kozen voor een broodje, koffie of iets anders. Eentje presteerde het zelfs om een combinatie te kopen van een pakje karnemelk en een red bull. Hij mengde het dan niet, maar toch. Rond 10:20 was iedereen klaar om te vertrekken en konden we gaan met 3 volgepakte auto's

.
Op de weg, met mooie herfstkleuren langs de weg!

De markt net buiten Pazardjik.

Vlak voor Pazardjik is er op de ringweg ernaartoe een kleine markt dus daar stopte we heel even omdat we ook niet precies wisten waar de hal was. Dat gaf mij mooi de tijd om 2 kilo rode uien te kopen (voor nog geen 1 euro mensen!) en te genieten van het weer. Want dat was het zeker die dag, lekker zonnig en een klein briesje. Al snel wisten we waar we heen moesten en reden we in een keer goed naar de juiste zaal.

De vloer van het zaaltje,

Overicht van het zaaltje.

Stiekem hoopte ik op een mooie zaal, maar al snel bleek deze zaal ook bij een school te horen. En ondanks dat Pazardjik niet een klein dorpje is was de hoop al snel weer vervlogen op bepaalde dingen die wij in Nederland normaal vinden in een zaal. Eigenlijk was de vorige zaal nog beter want die was nog hoog en had genoeg ruimte om het veld heen. In dit zaaltje was er niet zo veel ruimte om het veld heen en het plafond was maximaal 5 meter hoog. Ook had dit zaaltje geen leidingwater en het toilet was zoals gebruilelijk een gat in de grond. Maar goed het gaat om het volleyballen en daar kwamen we dus ook voor!

Ik mocht beginnen met serveren in de wedstrijd.

Het team waartegen we moesten spelen was een goed team met twee uitzonderlijk goede spelers. Dat bleek al snel bij het inspelen en bij het inslaan. Ik had dit team al eerder gezien bij een wedstrijd in Sofia en had dus al tegen mijn moeder en Tania gezegd dat dit best wel eens snel afgelopen kon zijn. Wijzelf hadden hard getraind op onze defensieve taken en moesten nog steeds schipperen door het missen van middenaanvallers.

Een paar ralley's tijdens de wedstrijd.

En nog meer ralley's...

Al snel bleek dat we toch goed meekonden in de wedstrijd maar dat vooral wij last hadden van het lage plafond. Passes die normaal gesproken goed bij mij aankwamen, kwamen nu niet aan omdat het plafond in de weg stond. Maar voor de rest waren we defensief goed bezig en konden we aanvallend ook goed meekomen met dit sterke team. Helaas gaven we in de eerste set na gelijk op te zijn gegaan tot 12-12 het heft uit handen en kon de tegenstander uitlopen naar een 25-16 overwinning.

Tijdens een Time Out.

Uiteindelijk verloren we de wedstrijd wel met 3-0 maar met hele goede setstanden in de laatste twee sets: 25-21 en 25-23. Na afloop was er daarom ook geen grote teleurstelling omdat er gewoon goed gespeeld was door iedereen. Dit team was gewoon sterker en dan hebben we het met dit resultaat goed gedaan. Het betekent wel dat we nog geen punten hebben gehaald, maar dat is ook geen schande. Wij zitten denk ik in de zwaartste poule van allemaal en het zal nog heel moeilijk worden om punten te pakken.

Moeders en ik.

Traditioneel gingen we daarna met zijn allen de stad in (beide teams dus) om ergens met zijn allen wat te gaan eten. Ook dit keer was het een Bulgaars restaurant maar helaas met een minpuntje. Aangezien het zondag was en ze een feestje hadden was er niets van de BBQ beschikbaar. Een domper omdat ik mijn moeder ook wat dingetjes wilde laten proeven van de Balkan keuken (iets wat ik een dag later inhaalde in een traditioneel Bulgaars restaurant).

De ene kant van de lange tafel, voorin links mijn moeder en voorin rechts Tania.

De andere kant van de tafel.

Het was nog lang gezellig en druk en na een klein loopje na afloop van het eten konden wij weer naar huis. Moe maar voldaan kwamen we rond 17:15 weer aan. De rest van de avond is er dan ook niet veel gebeurd. Wil je nog meer foto's (en ook filmpjes van mijn team in actie) zien? Klik dan hier.

Mijn verjaardagsfeestje!

Afgelopen vrijdag kwam mijn moeder aan op het vliegveld hier in Sofia. Ze was hier omdat ik een paar dagen daarna precies 30 jaar geleden geboren werd. Tania kon helaas niet mee want zij moest wat dingen regelen voor haar familie en dat was heel erg belangrijk. Daarom aan mij dus de eer om een loodzware koffer te dragen naar onze apartement.

In de koffer had ze een hoop spullen voor ons meegenomen zoals sambal (2 soorten, stroopwafels, kruidnoten, speculaas, chocolade letters, hema worsten, osseworst en een hoop kleine dingetjes die we aan een weeshuis konden geven. Ikzelf was die morgen en de middag ervoor al begonnen met het maken van allerlei hapjes. Er was immers vrijdagavond mijn verjaardagsfeestje (omdat ik het niet op mijn echte verjaardag wilde doen (maandag), zondag een rare dag is (en ik moest volleyballen) en ik dus zaterdag niet kon (omdat ik zondag moest volleyballen)) en ik wilde een hoop hapjes hebben.

Dus na een klein loopje door het centrum kon ik weer verder met het klaarmaken van de hapjes. Uiteindelijk had ik het volgende klaargemaakt: kippenvleugels met paprika poeder, kippenvleugeltjes met soya saus, knoflook en komijnenpoeder, gehaktballetjes, pindasaus, ham en prei salade, eiersalade, komkommertjes en twee soorten cake (lime en kaneel). Daarnaast hadden we ook nog wat Bulgaarse dingetjes gekocht, stokbrood, toast en dergelijke.

Voor de dorstige mens hadden we genoeg drank klaarstaan en ook nog de mogelijkheid om een mojito, cuba libre en andere mixjes te maken. En we waren nog op tijd klaar ook waardoor alles ook nog spik en span eruit zag. Ondertussen had ik ook nog de laptop samen met de speakers aangesloten waardoor we de gehele avond genoeg muziek hadden. Tevens had ik de buren de dag ervoor al middels een A4 voor de entree gewaarschuwd voor enig lawaai maar dat we dit tot een minumum probeerde te beperken. En als laatste waren er er "bordjes" opgehangen voor de mensen om aan te geven waar ik precies woonde.

En rond 20:45 druppelde de eerste mensen binnen en werd het al snel druk en gezellig. Zeker toen de Nederlandse enclave binnen kwam. Die deden zich zeker te goed aan het eten gestald op de grote tafel en vooral de pindasaus moest het "ontgelden". In totaal waren er naast mijn moeder, Tania en mijn persoontje ongeveer 20 tot 25 mensen aanwezig. En die konden ondanks dat ze elkaar niet allemaal kenden ging het hardstikke goed.

Rond de tafel aan de "nargile".

Mijn moeder met Ben Cross en zijn vriendin.

Al snel moest ook de waterpijp tevoorschijn gehaald worden en binnen de korte keren zat er een grote groep om de kleine tafel met de waterpijp in het midden. Er was gekozen voor de appel smaak en als snel was die geur zich aan het nestelen door de gehele woonkamer. Een hard gelach voor de rokers want die mochten naar het balkon om daar aan hun trekken te komen.

Het bleef nog lang gezellig en druk maar rond 03:00 vertrok de laatste gast dan eindelijk en konden we na wat voorbereidingen naar bed. Ondanks dat ik pas de maandag erop echt jarig was had ik echt het gevoel van jarig zijn! Alle foto's zijn hier te zien.

Bezoek uit NL en mijn verjaardag

Over een paar dagen is het dan zover, een heugelijke nieuwigheid in mijn leven. Ik verlaat voorgoed de jaren '20 en zeg hallo tegen de jaren '30. Inderdaad op 27 oktober zal ik 30 jaar worden en daar gaat zeker een feestje voor komen.

Aangezien ik teveel een team man ben heb ik mijn feestje verplaatst. De 27e was niet echt een goede dag aangezien dat maandag is en dan zal bijna niemand komen. De 26e heb ik een wedstrijd en dan nog steeds is het niet goed want iedereen moet de dag erop weer werken. Aangezien ik de 26e een wedstrijd heb en ik er dan vroeg uit moet zal ik het ook niet die dag ervoor vieren. Dat kan ik niet maken tegenover mijn teamgenoten. Daarom vier ik het op vrijdag de 24e met vrienden en bekenden.

Ook zal er speciaal hiervoor bezoek overkomen uit Nederland. Mijn moeder zal op de 24e aankomen en tot en met de 28e ('s morgens vroeg vertrekt ze weer). Ze is al eens eerder in Bulgarije geweest maar dat was voor vakantie en dat was aan de Zwarte Zee. Nu komt ze voor het eerst naar Sofia en we zullen zien hoe dat allemaal gaat.

Verwacht de komende dagen dus een paar blog over haar verblijf hier, de wedstrijd en natuurlijk het verjaardagsfeestje.

PFK Balkan Botevgrad - Etar 1924 Veliko Turnovo

Ik was voor gisteren weer uitgenodigd voor een wedstrijd van "Etar". Na een aantal weken geleden waar ik naar ze ging kijken tegen Akademika, kreeg ik nu de uitnodiging voor de wedstrijd in Botevgrad. Samen met Koos (die had een auto beschikbaar) en drie aanhangers gingen we op weg voor een korte rit van minder dan een uur naar Botevgrad. In Sofia moesten we nog wel iemand anders oppikken, die had namelijk wel zijn eigen auto maar wist de weg er niet heen. Daarnaast kwam hij ook niet uit Sofia dus had hij wel wat aanwijzingen nodig. Hij was in Sofia vanwege een bruiloft en kreeg toestemming van zijn vriendin om mee te gaan. Haar reden was namelijk dat als ze dat niet deed hij toch niet aanwezig zou zijn omdat hij om de 5 minuten ging bellen van wat de score was.

We zijn in Botevgrad.

Een Trabant in Botevgrad!

Een paar minuten te laat kwamen we aan bij het stadion, waar naar horen zeggen 8.000 man in kan maar ik kon het niet zien. Dit was een meer een voetbalveld met een mikmak banken en verhogingen eromheen. Eigenlijk heel pitoresk en naar alles van wat ik eerder heb gezien goed onderhouden. Ik vind het zelf wel wat hebben zo'n klein clubje en met de bergen in de achtergrond kan je op slechtere plekken voetballen. De wedstrijd zelf werd om 16:00 gespeeld omdat ze geen lichtinstallaties hebben om wedstrijden 's avonds te spelen.

Hierboven zie je een overzicht van het stadion

Er waren in ieder geval meer supporters van beide kanten dan de wedstrijd die ik had gezien in Sofia. We hadden zelfs een speciale uitvak waar 2 politieagenten stonden om mogelijke relschoppers te arresteren. Bijna niets gebeurde er dan ooks behalve de gebruikelijke Bulgaarse emotionele handgebaren, geschreeuw en dreigementen.

De wedstrijd zelf was slecht, ik zie E teams in Nederland veel beter voetballen dan wat ik hier voor mijn neus zag. Alles gebeurde op een veld van 20 x 20 meter met veel ondoordachte ballen en weinig creativiteit. De strijdlust en de supporters maken een hoop goed en zoals al eerder gezegd de locatie zelf was prachtig en het weer goed.

In de pauze konden we dan ook rustig lopen naar een kleine cafetaria voor de inwendige mensen. Dit deden we door rond het stadion te lopen en rustig wat te drinken te bestellen. Na een vlug biertje voor de meesten en een watertje voor mij en Koos konden we weer terug. Dit keer besloten we om binnendoor te gaan. De wedstrijd was alweer een paar minuten oud en ondertussen had Etar gescoord. We konden zonder enige problemen door het "vak" met de andere supporters. We moesten meer oppassen voor de fietsen die er stonden en de grote hoeveelheid gekraakte zonnebloempitjes.

De fietsen.

De tweede helft was een stuk beter en vooral de thuisspelende ploeg was de bovenliggende partij. Al snel bleek de voorsprong van Etar niet stand te houden en later konden de groen-witten (Balkan Botevgrad) zelfs uitlopen naar een 3-1 voorsprong. Na wat kleine spanningen tussen de supporters (toch nog die twee politie agenten nodig!), wat natuurlijk helemaal niets voorstelde werd er nog hard geschreeuwd naar een doelpunt voor Etar. Maar die kwam niet meer en zo kwam de wedstrijd dus tot een einde met een 3-1 verlies.

De ambulance, gelukkig was die niet nodig.

Al snel konden wij daarop naar huis, maar van een kort ritje was helaas geen sprake. Vanwege de zondagavonddrukte (een hoop mensen gaan altijd in het weekend naar hun dorp) en de renovaties aan het wegdek en bruggen zaten we een hele tijd vast in een file. Rond 20:30 kwam ik dan eindelijk thuis van een leuke trip weer buiten Sofia. De foto's en filmpjes zijn hier te bekijken.

Mijn eerste wedstrijd

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover. Mijn eerste volleybalwedstrijd met Volleymania en daarnaast ook mijn eerste in ongeveer 5 jaar. Zoals sommige van jullie misschien weten ben ik een tijdje geleden hier weer begonnen met volleyballen. Iets wat niet al te makkelijk is ondanks het feit dat je ze hier best wel fan zijn van het spelletje. Maar gelukkig vond ik via via dit team wat ook een gehele amateurcompetitie organiseert. Vier jaar geleden begonnen met 6 teams en nu al uitgegroeid tot 28 teams.

De dag begon al goed voor mij want ik werd uit bed gebeld met de vraag waar ik was. Niet dat ik me had verslapen maar ik had de tijd verkeerd begrepen. Gelukkig had ik alle spullen al ingepakt en was ik binnen 10 minuten klaar en wel beneden. Daar stond Dani samen met Mario op mij te wachten. Na een kort ritje was de groep compleet bij een tankstation en konden we op weg.

Een ritje die wel anderhalf uur duurde want in onze groep hebben wij 2 teams geloot (van de 3) die zich dus niet in Sofia bevinden. Iets wat ik dan wel weer leuk vond aangezien ik zo weer een kans heb om weer een ander gedeelte van het land te zien. En iedere keer blijkt dan ook weer hoe mooi het land is. Onderweg zie je bergen, uitgestrekte grasvelden en nog veel meer. Wat je ook ziet zijn allerlei mensen die hun groente en fruit aanbieden langs de weg. Helaas konden we niet stoppen want ik had anders zeker wel wat uien, pepers, tomaten en dergelijke gekocht.

We kwamen een klein uurtje te vroeg aan in het dorpje Bratsigovo bij een school waar de hal stond van onze tegenstander (Top Volley). Helaas was er nog niets open in het dorpje dus konden we ook niet ergens wat gaan drinken en konden we niets anders doen dan wachten tot de deur open werd gemaakt. Dit gebeurde na ongeveer 20 minuten toen de eerste tegenstanders er waren. De naam van de hal was "Olympische Hal" en ik dacht nog bij mezelf dat het er misschien nog wel mooi uit zal zien.

Nou dat bleek vies (letterlijk!) tegen te vallen. De hal was oud, met te weinig belichting, geen water, een krakkemikkige houten vloer en verder niets. Toch moesten we hier spelen en daar ging het toch om. Al snel bleek er toch nog een probleempje te zijn. Er was geen scheidsrechter en dus werd er druk gebeld om er 2 te vinden (hoofd- en assistent scheidsrechter). Die werd wel gevonden maar moest nog wel door ons opgehaald worden. Dus reed een teamgenoot samen met een tegenstander een half uurtje om de scheidsrechters op te halen uit een ander dorp.

Wij konden dus nog wel een uurtje wachten en zo stonden we dus met zijn allen buiten te wachten (het was bijzonder lekker weer) en daar een alternatieve warming up doen. Al snel besloten we dat het inspelen en inslaan kon gebeuren zodat we snel konden beginnen aan de wedstrijd als de scheidsrechter er was. En toen die er eindelijk waren waren er alleen nog de gebruikelijke formaliteiten nodig om daarna echt te kunnen beginnen.

Het werd een lange wedstrijd van 110 minuten en waar alle vijf de sets volledig werden benut. Uiteindelijk verloren we met 2-3 maar konden we wel met opgeheven hoofd de zaal verlaten. We speelden namelijk bijna 2 sets lang met 5,5 man in het veld. Svilen, een middenaanvaller in ons team kreeg namelijk een blessure aan zijn pink (naar het ziet misschien wel gebroken) en aangezien wij geen andere middenvelders hadden langs de kant hadden we iemand daar gezet die die positie helemaal niet kende. In principe dus een aanvallende optie minder. Ik denk dat als Svilen gewoon had meegespeeld dat we dan gewonnen hadden maar dat is natuurlijk achteraf praat.

Helaas konden we niet douchen (geen water) dus met een fles water probeerde ik me zo goed mogelijk te verzorgen en konden we ergens met zijn allen wat gaan drinken. We gingen naar een Bulgaars restaurant waar ook nog eens het andere team aanschoof. Dus onder het genot van een hapje en een drankje werd de wedstrijd nog eens doorgenomen. Soms was het voor mij wel moeilijk te volgen want Bulgaren kunnen heel emotioneel reageren en met veel volume in hun stem. Wat wel goed was is dat dit team mij dwingt om Bulgaars te spreken. Dus ik moet echt mijn best doen om ze wat te vertellen. De tegenstanders waren ook verbaasd dat ik ten eerste in deze competitie meespeel en gaven aan dat ik een grote verbetering was voor het team en over het feit dat ik goed overweg kon in het Bulgaars. Ikzelf vind het nog wel meevallen maar de basis gesprekken kan ik zeker wel voeren.

 

Na een rit van bijna twee uur kwamen we met zijn allen weer aan in Sofia en kon ik eindelijk een lekker bad nemen. Deze zondag was vanaf 10:00 tot 19:00 weggeweest voor bijna 2 uur volleybal en over twee weken mogen we weer. Dan moeten we naar een stad dichtbij het dorp waar we nu zijn geweest. De tegenstander zal dan nog zwaarder zijn, maar als we net zoveel plezier hadden als nu moet dat geen probleem zijn.

(Helaas heb ik alleen foto's van de rit ernaartoe, de warming up, het eten erna en de rit terug. Wil je ze toch zien? Dan moet je hier even klikken)

Bulgarije -Italie

Op dezelfde avond dat Nederland thuis tegen IJsland moest spelen, had Bulgarije ook een thuiswedstrijd tegen Italie. Allebei de duels waren officiele kwalificatiewedstrijden voor het WK 2010 in Zuid Afrika. Aangezien ik geen interesse had om de wedstrijd van Nederland op tv te zien en de tegenstander van Bulgarije een mooie tegenstander kan zijn besloot ik om samen met wat anderen naar die wedstrijd te gaan.

Zo gingen Kalin, Gajinder, Florian (de twee stagaires uit Nederland) en de vader van Florian (die is samen met de moeder een week hier) samen mee naar de wedstrijd. We spraken af bij een bepaald punt en daar kwamen we allemaal samen. Natuurlijk moesten we eerst nog een sjaal kopen en nadat alles was ingekocht konden we op weg lopend naar het stadion.

Er was een ware run ontstaan op kaarten voor de wedstrijd met zelfs vechtpartijen daarop volgend. Hierdoor waren alle goede kaarten (de lange zijde) verkocht en zaten wij achter het doel. Maar gelukkig heeft het Nationale Stadion een goede uitzicht vanuit iedere positie dus een heel groot probleem was het niet. Daarnaast was het goed weer, niet al te koud en geen regen (wat maar goed was ook want het merendeel van het stadion heeft geen overkapping).

De wedstrijd zelf was uiteindelijk niet heel erg bijzonder. Italie begon de eerste paar minuten sterk maar al snel was het een gelijke wedstrijd met opvallend heel weinig kansen voor beide teams. In de tweede helft probeerde Italie wel wat meer te doen maar was niet bij machte om veel kansen te creeren. De wedstijd eindigde dan ook met 0-0.

Foto's en filmpjes zijn natuurlijk hier te vinden.

Sylvester Stallone

Afgelopen zondag was er wat spanning in en rond de studio. Ik was er zelf niet bij want het was mijn enige dag vrij en besloot het te besteden met een leuke brunch samen met Koos, Lily en hun kleine. Daarna ging ik met de stagaires van Koos naar de film (Bangkok Dangerous, wat een verspilling van mijn tijd zeg...). In de tussentijd moest Tania werken, want een speciale gast was op komst en men wilde graag dat de mensen waar zij werkt (wwfx) er waren.

Uiteindelijk bleek het wachten toch beloond want niemand minder dan Sylvester Stallone bracht naast een bezoekje aan de burgermeester, ook een bezoekje aan de studio. En omdat WWFX alle visuele fx hebben gedaan voor Rambo 4, kwam hij die mensen een speciaal bezoekje brengen om hun te bedanken voor hun werk. Dit was natuurlijk groot nieuws voor de Bulgaren (kijk maar eens hier, hier, hier en hier) waarop vele speculaties volgen of hij nu hier Rambo 5 gaat opnemen. Iets wat nog altijd tot de mogelijkheden behoort.

In ieder geval was het voor de mensen een hele toffe ervaring en laten we hopen dat hij de film hier inderdaad gaat doen! Je kan trouwens wat meer foto's hier bekijken.

De weblog van Scott

Ik heb al een tijdje vermeld met zijn link en zijn naam hier aan de linkerkant. Ik heb het over mijn collega en de hoofd van Worldwide FX (wwfx). Zijn naam is Scott Coulter en zijn naam zal je hier best wel een paar keer voorbij hebben zien komen. Hij is er namelijk ook verantwoordelijk voor de halloween feesten die hij organiseert. Ooit begon hij kortstondig met een weblog maar al heel snel deed hij er voor een hele lange tijd niets meer aan.

Maar nu is hij weer begonnen en nu laat hij zien van wat hij allemaal doet binnen de wereld van special fx, zijn eigen belevenissen en alles wat ermee te maken heeft. Ga dus zeker hier een keertje kijken!

Akademika - Etar 1924 Veliko Turnovo

Verleden week zaterdag (14-09-2008) had ik het heugelijke genoegen om weer eens naar een voetbalwedstrijd te gaan. Dit keer niet een wedstrijd van CSKA, Levski of een andere club. Dit keer was het aan de beurt voor een echte wedstrijd in de marge. Ik ging namelijk met een paar andere mensen kijken naar een wedstrijd in de Bulgaarse 1e Divisie.

Je hebt hier een Eredivisie en daaronder twee 1e Divisies die gedeeld zijn per regio: Oost en West. Omdat Koos een sponsor is van een Etar 1924 Veliko Turnovo werden wij uitgenodigd door een paar vrienden om te gaan kijken aangezien ze hun enige wedstrijd van de competitie in Sofia gingen spelen. Dus gingen we samen met Koos, Kalin, Florian en Marciani (de laatste twee zijn stagaires die momenteel bij Koos werken).

Met een beetje regenachtig weer kwamen we aan bij het stadion van Akademik Sofia, een stadion waarvan men zegt dat er 18.000 man in kan maar ik kon het niet voor me zien moet ik eerlijk zeggen. Omdat de wedstrijd net was begonnen konden we zo doorlopen (beveiliging was er niet) en we kwamen meteen uit op de hoofdtribune. Een tribune die gelukkig wel overdekt was (alhoewel het hier en daar een beetje lekte) en waar het voor de rest akelig leeg was. Een ruwe schatting was toch wel dat er misschien 70 man/vrouw op was komen dagen voor deze wedstrijd.

Zoals gezegd kwamen wij voor de club uit Veliko Turnovo en daar kwamen totaal (met ons inbegrepen) 15 man voor opdagen. Voor de sier en de heb hadden ze ook een paar extra sjaaltjes meegenomen en Koos had zelf nog een paar oude t-shirts voor de rest. Dus daar stonden we dan met zijn allen in een leeg stadion te kijken naar een verschrikkelijk slechte wedstrijd. Ik hoorde van Koos dat ze het jaar daarvoor met 5-2 hadden verloren en het leek ook nu weer die kant op de gaan. De wit-blauwen (Akademik) waren beter dan de Violet-paarsen maar met de rust was het nog steeds 0-0.

Gelukkig geen rare toestanden hier en konden we het stadion zo uit en dan de kantine in om samen met de andere supporters een biertje te bestellen (watertje voor mij natuurlijk). Later kon je het biertje dan ook weer mee het stadion innemen om de wedstrijd verder te bekijken. En die wedstrijd werd gelukkig wel wat spannender, mede door de kansen van de thuisploeg. Maar de iets te dikke keeper van Etar keepte een goede wedstrijd en hield zijn net helemaal schoon.

Na afloop van de wedstrijd (0-0 dus), werd er nog even nagesproken met de supporters van beide kanten en konden we weer naar huis. En wat hadden we nu eigenlijk gezien? Slecht weer, slecht voetbal, slechte facaliteiten maar gelukkig nog wel een hoop plezier. Wat het mij had opgeleverd? Een week ziek thuis in bed...

Owh ja, ik vergat het bijna maar dit is ook een manier om je warming up te verzorgen:

Voor meer foto's en filmpjes kan je hier klikken.

Verjaardagsfeestje

Na eindelijk weer beter te zijn hadden we die avond ook meteen een verjaardagsfeestje van Elitsa (Eli), die haar 25e verjaardag vierde. Samen met Tania gingen we naar de ontmoetingsplek vanwaar we door Eli werden opgehaald om ons te brengen naar de plek van het feest. Na een paar minuten te hebben gewacht op anderen konden we onderweg. Het feestje was een beetje buiten Sofia (zeg maar in een buitenwijk, maar wel al op de berg) in Simeonovo.

Daar heeft de familie van Eli samen met de familie van haar moeder een stuk grond waar ze een huis op hebben gebouwd. Ze zijn nog steeds bezig om het helemaal af te krijgen maar sommige kamers zijn al bewoonbaar en daar was het dan ook ingericht voor het feest. Met een prachtige tuin en veel waxinelichtjes werden we begeleid naar de woonkamer. Daar had al een vriendin van Eli voor wat gezelligheid gezorgd. Natuurlijk konden de typische Bulgaarse zoutjes, koekjes, wodka en andere alcoholische dranken er niet ontbreken. En samen met de salade's en andere hapjes die je bij iedere verjaardag tegenkomt was er genoeg om de inwendige mens tevreden te stellen.

Omdat ik wel eens eerder een BBQ met Eli bij haar thuis had gedaan vroegen ze al snel of ik wilde helpen. Dus ik ging de kou weer in (het is namelijk ondertussen hier wel binnen een paar dagen 20 Graden kouder geworden) om te helpen bij het opzetten van een vuurtje. Dit keer hadden we geen houtskool tot onze beschikking dus moesten we het doen met takjes hout en een oud ledikant vanuit de schuur. Dit duurde nog even voordat het vuur er goed in zat. Ondertussen waren ze binnen ook heel erg slim met vuur bezig toen iemand zo slim was om eigengemaakte wijn te morsen over een stapel brandende waxinelichtjes. Het resultaat was dan ook een grote steekvlam en een gore stank in de woonkamer. Ik zag het gebeuren en het was echt een goed vuurtje dus die wijn zal wel meer dan 40% alcohol hebben gehad...

Ondertussen was ons vuurtje ook goed klaar en konden we beginnen met bbq'en van de kebab en kjufte. Want ook dat kan natuurlijk niet ontbreken op een Bulgaars feestje. Dus al snel stond ik daar weer te draaien en alles te inspecteren. In de tussentijd had Tania ook al ontdekt dat er mint, suiker, citroen, rum en spa rood circuleerden in de woonkamer. Al snel had ze dus al een lekker drankje voor zichzelf inmekaar gezet (en goed voorbeeld doet volgen ;))

Heel af en toe druppelde er nog wat extra mensen binnn waardoor het lekker druk werd. En wat ikzelf (en Tania ook) heel fijn vond is dat de mensen naar buiten moest om een sigaretje te roken. Een verademing want hier in Bulgarije is het doodnormaal om waar dan ook te roken. Wat wel binnen mogelijk was, de waterpijp. Iets wat je hier ook best veel kan vinden en gelukkig niet zo schadelijk is als een sigaret. Na de benodigde handelingen om het op te zetten was het dan zover en konden de mensen ook daarvan genieten.

Maar veel later begon ik toch ook wel echt moe te worden en voelde ik me minder lekker. Gelukkig ging er rond die tijd iemand terug naar de stad en had nog zat plek waardoor wij mee konden rijden. Het was zeker een leuk feestje maar beiden toch ook weer blij om het bedje op te zoeken. Helaas had ik mijn camera niet altijd juist afgesteld waardoor ik niet altijd de beste kwaliteit foto's heb kunnen nemen. De foto's die ik nog wel ok vond kan je hier bekijken.

Vreemd figuur

In een ver verleden alweer heb ik een bericht geplaatst over de entree naar mijn apartement, ook nog een keer een aantal foto's van toen er veel sneeuw was gevallen in de stad en regelmatig zijn er ook weleens protesten in de straat. Maar ongeveer een week geleden viel mij iets op in de straat vlak naast mijn eigen straat. De straat die leidt tot Slaveykov en dus de boekenmarkt.

Ik keek eigenlijk zomaar eens omhoog toen mijn oog viel op twee beeldhouwwerken bovenop een entree. En al snel werd mijn oog getrokken naar de rechter figuur. Want ik snap niet helemaal wat het voor moet stellen. Het heeft naar mijn inzien de kapsel van een man, het figuur van een man maar wat betekent dat andere dan? Kijk hier zelf en zeg wat jij denkt:

Nog meer kindergeluk

Het is alweer 10 dagen geleden (en ik was een van de eerste die het hoorde, via de chat op hyves van mijn tante) maar er is een tweeling geboren. Mijn nichtje Barbara (de dochter van de zus van mijn vader) heeft er in een keer twee kinderen bij gekregen. Samen met Wouter zijn ze nu de trotse ouders van Terra en Ravian. Twee hardstikke mooie babies en nog goed verdeeld ook in het geslacht.

Dus na het geluk van mijn broertje, Koos en mijn andere neef (de broer van Barbara en dat ben ik helemaal vergeten te melden, schande!!) Is dit de volgende in mijn naaste familie- en vriendenkring die er een kleine bij hebben gekregen.

Ik wil dan ook via deze weg nogmaals de beide ouders van harte feliciteren met twee wonderschone babies!

Command Performance

Dolph Lundgren, wie kent hem niet? Mijn allereerste film hier in Bulgarije was een film waarin hij meespeelde (en ook de regisseur van was). In ieder geval is hij weer hier voor zijn nieuwste film. Ze zijn nog bezig met filmen maar er is al een kleine teaser uit op het internet. En ik zal je eerlijk zeggen, ik vind de tag line echt briljant:

Wilhelmina in Bulgarije

Een aantal dagen geleden kwam ze al op deze aarde en nu dan eindelijk de tijd om er hier ook wat over te vermelden. Ik heb het over Wilhelmina-Elena Kosova Schouten-Stammler, geboren op 28 Augustus 2008, de dochter van Koos en Lily. Helaas heb ik haar zelf nog niet zelf kunnen zien want dat laten ze niet toe in het ziekenhuis. En ze houden zich ook aan een oude Bulgaarse tradititie dat je niet op visite kunt als ze thuis zijn voor de eerste 40 dagen.

Die avond had Koos al een klein feestje georganiseerd in de plaatselijke Pub. Omdat Koos al een paar foto's op facebook had gezet had ik snel een t-shirt voor hem gemaakt met daarop foto's van Wilhemina en de zin "who's your daddy?". Daarnaast had ik ook een aantal sigaren gekost want die konden ook niet ontbreken.

Moeders en kind maken het goed en zullen naar alle waarschijnlijkheid morgen thuiskomen!

Seizoensfruit

Hier in Bulgarije vind ik het fruit en groente vele malen lekkerder dan wat ik vroeger at in Nederland. Dat blijkt alleen al uit het feit dat ik hier veel meer tomaten, komkommers maar ook fruit eet. En sommige fruitsoorten zijn heel erg seizoensgebonden. Net zoals bijvoorbeeld de mandarijn in Nederland, die eten we altijd zo rond sinterklaas. Maar hier is het nog wel een stapje verder.

Natuurlijk kan je alle fruitsoorten het gehele jaar doorkrijgen maar de kwaliteit is niet hetzelfde en dan heb ik het nog geeneens over de prijs die je dan moet betalen. Nu zitten we bijvoorbeeld in het watermeloen seizoen (dat rijmt ook nog). Hiervoor hadden de kersen en straks dus oa de mandarijnen.

Je ziet hier dus door de gehele stad van die kleine partytentjes staan met daaronder heel veel hele watermeloenen. Die worden overdag verkocht door iemand met een klein weegapparaat en 's nachts bewaakt met een groot dekzeil eromheen. Ik heb zelfs hier en daar letterlijk enkele honderden bij elkaar gezien.

Vanmorgen reed ik vanaf mijn apartement naar werk en ik dacht er al een paar dagen aan maar nu had ik dan ook echt mijn camera in de aanslag. Hieronder zie je twee foto's van een watermeloenenverkoper:

Wat een vakantie...

Het was de bedoeling dat we samen op weg naar Varna gingen. Martijn en Heidi hadden alles geboekt om maandagavond aan te komen in Sofia. Maar daar begon het drama al van mijn vakantie. Maandag in de vroege avond kreeg ik een telefoontje van Martijn. Ze waren goed geland in Wenen en konden een paar uur de stad in voordat de volgende vlucht zou vertrekken. Maar toen ze terug kwamen en in wilde checken hoorde ze dat ze 10 minuten te laat waren en dat het vliegtuig ieder moment ging vertrekken. Ze hadden namelijk die morgen een e-mail gehad (en toen zaten ze al op Schiphol) met het nieuws dat de vlucht twee uurder ging vertrekken uit Wenen en ja die hadden ze dus niet meer gelezen. Er was geen andere mogelijkheid dan een dag wachten en om dan aan te komen.

Behoorlijk pissig hoorde ik dit allemaal aan want dit was wel weer iets typisch voor Martijn. Natuurlijk was het stom van de vliegtuigmaatschappij om dit kenbaar te maken per e-mail. Evengoed was dit ook niet slim van hun beide want ik controleer altijd of het vliegtuig nog op tijd vertrekt. Na te hebben opgehangen besloten wij om toch de volgende morgen met de bus naar Varna te vertekken en dan op hun te wachten in het hotel. Tania was inmiddels al 5 jaar niet meer bij de Zwarte Zee geweest en ik zelf nog nooit en had geen zin om op hun te wachten. We hadden immers al voor het hotel en de busreis betaald.

De volgende morgen waren wij al vroeg op de Centralna Avto Gara (Centrale Bus Station) van Sofia. Lekker op tijd konden we wachten op onze bus. Daarom besloten we om een kleine ontbijt te nemen in de "foodcorner" boven. En daar voltrok het volgende drama... ik raakte mijn portomonee kwijt. Al mijn bankpasjes, Bulgaarse verblijfsvergunning en contant geld weg. En dat een half uur voor mijn vertrek naar Varna. We liepen alles na maar konden het niet vinden en ik ging dus behoorlijk nijdig de bus in. In de bus belde ik de diverse banken op om mijn pasjes te blokkeren.

Na ongeveer 6,5 uur kwamen we in Varna aan (en met een tussenstop van 20 minuten in Veliko Turnovo) waar Erik ons opwachtte en naar het hotel bracht. Erik is een Nederlander die oa in Varna woont en een hele aardige vent is. We spraken dan ook af om elkaar in de volgende dagen nog eens te zien onder het genot van een lekker drankje.

Het hotel zag er van de buitenkant behoorlijk communistisch uit maar van de binnenkant had een een moderne en frisse uitstraling. Na een keer van kamer te zijn gewisseld vanwege de uitzicht besloten we eens te gaan kijken bij het zwembad en later een wandeling naar het strand. Het zag er allemaal goed en verzorgd uit. Maar ik kreeg wel het gevoel dat ik was miste. Dat de finishing touch gewoon net niet klopte. Ondertussen ook contact gehad met Martijn en Heidi die nu wel in het vliegtuig zaten en later ook vertelde welke taxi ze moesten nemen en welke bus naar Varna. Uiteindelijk kwamen zij rond 05:00 's ochtends aan en haalde ik ze op samen met een taxi van het bus station in Varna.

De volgende morgen stonden we vroeg op en gingen we voor het ontbijt naar beneden. In een oude zaal met heel veel mensen konden aanschuiven voor het buffet. Het was het gewoon net niet en ondanks dat een ontbijt niet al te moeilijk is was het eten echt verschrikkelijk. Gelukkig was het zwembad wel goed en waren er diverse bars waar je wat te drinken kon halen. Het was immers all inclusive. Als snel kwamen we erachter (en dat vermoeden hadden we de dag ervoor al) dat all inclusive wel erg pover is in dit hotel. De drank was alleen te bestellen bij 1 bar en het was alleen voor locale drank en alcohol. Ook mochten we niet in de bedden naast het zwembad liggen want daar moest extra voor betaald worden. Ook net daarnaast moest je extra betalen. Het eten was dramatisch slecht en uiteindelijk stonk de badkamer in onze hotel naar slecht gefliterd water.

Evengoed hadden Martijn en Heidi het strand nog niet gezien en daar gingen we dan ook heen. Een duikje moest immers gemaakt worden in de zee. En terwijl ik er vantevoren nog aan dacht was ik toch zo slim om met mijn telefoon de zee in te gaan. Soms valt het daarna nog wel mee maar helaas was mijn telefoon te lang in de zee geweest om nog gered te kunnen worden. En zo had ik dus naast een verloren portomonee nu ook een verdronken telefoon. Consequentie was nu wel dat ik niemand kon bellen en dus ook niet met Erik af kon spreken. Daar heb ik mij de gehele vakantie nog schuldig over gevoeld.

Daarnaast was ik erg voorzichtig met de zon en zorgde ik ervoor dat ik iedere keer een shirt aan had. Wel ging ik zwemmen zonder shirtje en dat heb ik geweten. De volgende dagen had ik een zeer verbrande rug die gelukkig niet zo heel erg veel pijn deed. Pas op mijn eerste avond terug kwamen er grote blaren op mijn rug. Die nacht heb ik moeilijk kunnen slapen en brachten een aantal koude natte handoeken en twee keer een lange douche wat verlichting.

Omdat het eten dus heel erg slecht was besloten we dan dus ook maar om iedere avond uit eten te gaan. Een voordeel voor Martijn en Heidi want op deze manier konden we hun dus al wel meteen iets laten proeven van de locale gerechten. Dus gingen we twee keer naar hetzelfde restaurant waar we ook twee keer een ander avondprogramma hadden. De eerste avond hadden we een "indiaan" en een dansers die allerlei kunstjes en trucjes uithaalden. De tweede avond was er een show met traditionele folkdansers. Beide avonden deed er wel iemand uit onze groep mee aan de activiteiten. Daarna hadden we altijd een loopje rond het terrein en het leek net op Spanje, Frankrijk en al die andere toeristische landen. Overal waren er kleine kraampjes met kleding (erg nep), kraaltjes, tekeningen en dergelijke.

 

Uiteindelijk waren de 4 dagen toch weer zo voorbij en ondanks alle kleine en grote rampen was ik vooral blij dat Tania de Zwarte Zee weer eens kon zien. Helaas moesten we vrijdagmorgen weer vertrekken omdat wij die avond een afspraak hadden met Metallica (waar ik al eerder over heb geschreven). Na een snelle bus reis kwamen we redelijk op tijd aan in Sofia.

Alle foto's kan je hier zien.

Oom geworden!

Zondagmorgen stond ik rond 09:00 uur op omdat het plan was om naar Vitosha Park te gaan om daar wat rond te lopen. Omdat ik mijn telefoon altijd naast mijn bed ligt en als wekker dient keek ik op het schermpje om te zien hoe laat het exact was (ik was namelijk iets eerder wakker dan gepland). Ik had een berichtje gekregen en toen ik hem opende las ik het volgende: "Jippie! Het is een jongetje! Niels Noah Scholte. Echt de allermooiste baby van de wereld met alles erop en eraan! Hoi hoi hoi hoi!".

Oftewel ik ben voor het eerst oom geworden. Betekent dat ik nu ook meteen grijze haren ga krijgen en dat ik nu al eelt op mijn bovenbenen moet ontwikkelen? Of kan ik daar nog mee wachten tot het moment dat ik mijn eigen kinderen heb? In ieder geval ben ik hardstikke blij en trots op Chiel en Linda. Ook via deze weg van harte en hieronder zie je de eerste foto:

Terug van de Zwarte Zee, genoeg beleefd!

Ik ben ondertussen al meer dan een week terug van mijn korte vakantie en er is dan ook genoeg gebeurd in die tijd. Ik zal later vanalles vertellen en laten zien van mijn vakantie in Varna maar ik kan alvast vertellen dat ik in die korte tijd mijn portomonee kwijtraakte, erachter kwam dat mijn blackberry niet kan zwemmen in de Zwarte Zee, het hotel zwaar tegenviel en dat ik ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch uiteindelijk blaren op mijn schouders had.

Maar goed dat komt allemaal nog een keer aan bod. Ik moet zelfs eerst nog de foto's en filmpjes opladen voordat ik het hier neer kan zetten dus ik begin met iets anders: het concert van Metallica. Deze heren hadden namelijk hun optreden op de 25e van Juli in het Nationale Stadion (waar ik al vaker was geweest voor voetbal). Het hele land had er volgens mij naar uitgekeken want die morgen vertrokken wij al vroeg vanuit Varna naar Sofia en de bus zal vol met Metallica fans. Het was dan ook 9 jaar geleden dat de band voor het eerst en laatst hier was.

De deuren gingen om 18:00 uur open, het voorprogramma begon om 19:00 uur en het concert zelf om 21:00 uur. Omdat ik ook kaartjes voor Heidi en Martijn had gekocht (zij waren immers ook samen met mij en Tania naar de Zwarte Zee geweest) gingen ze ook mee. Een extra bonus voor de vakantie die ze al hier hadden bij ons. Het stadion is zelf maar 15 minuten lopen van ons apartement vandaan dus rond 19:30 vertrokken we naar het stadion. Toen ik de kaartjes kocht, koos ik voor zitplaatsen aan de zijkant bij het podium. Omdat het geen toegewezen plaatsen zijn kon je zitten waar je wilde en dat hadden al een hoop mensen voor ons gedaan.

Het zag er erg gaaf uit, al die mensen die niet konden wachten tot het begin van het concert. Verbazingwekkend genoeg kon ik mijn camera mee het stadion in nemen en daar ging ik dan ook dankbaar gebruik van maken. Het enige probleem was dat we toch redelijk ver weg zaten en het dus wat moeilijker was om goede foto's in het donker te maken. Maar met wat gepiel is het me uiteindelijk toch gelukt (denk ik) om een paar mooie foto's en filmpjes te maken.

P1040781

Het concert begon iets later dan 21:00 (maar dan ook niet veel later) en het stadion begon te trillen. Iedereen ging compleet uit zijn dak en bleef dat ook gaan tot het einde van het concert. Tussen het begin en het einde werden alle klassiekers, hits en ook veel nummers uit hun beginperiode gespeeld. De fans in Bulgarije werden dus op hun wenken bediend want daar zijn ze helemaal gek op. Er waren mannen die al zeker 50 jaar waren en bijna alle nummers op de "air guitar" aan het naspelen waren, andere hadden hun handen de gehele tijd omhoog en schreeuwden alles mee. Daar moet dan wel bij vermeld worden dat de uitspraak niet altijd even correct was (wat het natuurlijk voor mij alleen nog maar leuker maakte). Er was veel vuurwerk (Fuel), veel interactie met het publien en het podium was zo gemaakt dat ze de gehele breedte konden benutten.

Na drie toegiften en iets meer dan 2 uur te hebben gespeeld kwamen de bandleden nog terug en namen ze uitgebreid afscheid van de fans. Vele attributen werden naar de fans gegooid waaronder een shirt van de drummer (Lars Ulrich) en daar zullen we een paar tanden, ribben en andere lichaamsdelen van mensen gebroken zijn om het te bemachtigen.

Omdat het al een lange dag was geweest (de busreis van iets meer dan 6 uur naar Sofia) en we weinig hadden gegeten waren Martijn en ik op zoek naar iets waar we konden eten. Normaal gesproken geen probleem in Sofia want er is genoeg open tot 's avonds laat en sommige restaurants zijn 24 uur per dag open maar dit werd toch wel een probleem. Want 50.000 man had opeens honger/trek dus na een lange zoektocht en wachten bij een donner tent waren we net op tijd op de laatste broodjes. Heidi was toen allang thuis en Tania ging al niet mee naar het stadion (niet haar soort van muziek). Rond 02:00 lagen we dan dus ook allebei bij eigen vriendin helemaal voor pampus in bed en sliepen we een gat in de volgende dag.

De best geselecteerde foto's (en de filmpjes) kan je hier bekijken.

10 dagen te gaan!

En dan ben ik samen met Tania, Martijn en Heidi onderweg naar Varna. Eindelijk een paar dagen vakantie en eindelijk ga ik de Zwarte Zee meemaken in Bulgarije. Ik heb er heel erg veel zin in. Wel zal ik de komende 10 dagen waarschijnlijk nog aan een stuk door werken maar goed daar staat dan wel wat tegenover!!!

Helaas heeft mijn laptop het weer begeven dus die wordt voor de laatste keer weer opgelapt en gaan we alle informatie eruit trekken en dan op zoek naar een nieuwe.

Nederland - Rusland

Wederom een teleurstelling, was het de wedstrijd eerder vanwege de opkomst. Nu was het vanwege het resultaat tegen het Rusland van Guus Hiddink. Wederom waren er niet zoveel mensen als de eerste twee wedstrijden maar gelukkig wel wat meer dan tegen Roemenie. Maar goed het doet er allemaal niet meer aan toe. We liggen eruit en ondanks dat het "maar" een spelletje is was ik toch de nacht en de zondag niet helemaal de oude. Zoals je hieronder kunt zien heb ik ook nog een aantal foto's weten te maken, de rest kan je hier bekijken.

 

Nederland- Roemenie

Wel verwacht maar toch een beetje teleurgesteld. Niet in het Nederlands elftal die "gewoon" wist te winnen met 2-0 tegen Roemenie. Nee, ik heb het over de mensen die niet op kwamen dagen om de wedstrijd te bekijken. Er was veel reclame ervoor gemaakt en ook hadden we veel aanmeldingen maar uiteindelijk waren er niet zoveel. Ik schat ongeveer 25 man die de wedstrijd kwamen bekijken.

Wie er wel waren? Twee Italianen, twee mannen die hier in Sofia waren voor zaken. Een consulent en de eigenaar van een bedrijf die machines produceert voor toiletpapier. De nummer 2 in de wereld, geld stinkt niet zeggen ze dan. Hardstochtelijk werd er gesmeekt voor een overwinning van Italie en ook gehoopt op een goed einde tegen Frankrijk. Beide kijken naar 1 scherm met vele andere volgers die keken met een schuin oog omdat ze ook nog op de hoogte wilden blijven van wat Nederland aan het doen was.

Het einde kennen we en de Italianen waren dan ook door het dolle heen toen Robben de ban brak. Daarvoor was er al euforie na de penalty en de daarbijbehorende kaart tegen de Fransen. Het was helemaal over toen beide landen op 2-0 stonden. Italie en ons oranje door.

De sfeer bij de Nederlanders zat er nog steeds goed in ondanks het kleine aantal. Natuurlijk heb ik hiervan ook weer foto's gemaakt. Die foto's kan je hier bekijken. En neem maar van mij aan, aanstaande zaterdag zal het vast en zeker wel drukker worden.

Nederland - Frankrijk

Het is alweer bijna tijd voor de derde wedstrijd in de poule maar ik wil nog heel even vlug wat vertellen over de tweede wedstrijd tegen Frankrijk. Net zoals de eerste wedstrijd tegen Italie bekeken we dit weer op dezelfde plek. En ook nu waren we (Koos en mijn persoontje) er al vroeg bij. Met wat hulp van het personeel ter plaatse konden we het een beetje aankleden met vlaggetjes en dergelijke. Daarnaast werden er oranje kleedjes geplaatst op de tafels. En even later kwamen er nog meer Nederlanders aan die andere spulletjes meenamen zodat het er toch nog behoorlijk oranje uit begon te zien.

Natuurlijk is ook het fenomeen de brulshirt ook doorgedrongen hier in Bulgarije dus ben ik nu ook een trotse bezitter van dit stukje chauvinisme. Al snel waren de andere ook al vergeven en hadden we een stuk of 10 "echte leeuwen" in de groep. In de tussentijd had ik ook nog de speakers en alles klaargezet. De vorige keer konden we namelijk geen muziek afspelen via de geluidsinstallatie van het hotel. Want dan konden alle gasten door het hele hotel genieten van "Viva Hollandia" en andere krakers... Dus had ik op een usb stick een muziekcompilatie gezet en die had Kalin weer op zijn I-Pod geplaatst. Samen met mijn speakers konden we een nog betere oranje sfeer creeeren.

En ook nu weer werd het lekker druk en gezellig. Verspreid over de diverse schermen werd er aandachtig gekeken naar de wedstrijd. Misschien niet zo goed als de eerste maar veel doelpunten zijn altijd goed (hehe). Wat ik al langer probeerde, gebeurde nu dan ook. Bij de hoekschop in de 9e minuut keek ik Kalin aan en vertelde hem dat ik al een tijdje bij deze voortzettingen een filmpje aan het maken was zodat ik de reacties kon filmen als we scoorden. De hoekschop word genomen... en we scoren via Kuyt de 1-0!! En zoals beloofd heb ik daarvan een filmpje:

P1020883

De stemming zat er natuurlijk voor de rest van de wedstrijd na dit er al goed in en ondanks angstige momenten wonnen we de wedstrijd uiteindelijk met 4-1. Tijdens en na de wedstrijd kreeg ik dan ook een hele mik mak aan smsjes en telefoontjes van Bulgaren en Nederlanders. Het was alleen jammer dat ik de volgende dag weer moest werken. Maar goed ondanks dat ik niet drink was het wel wakker worden met een glimlach...

(Bekijk alle foto's hier)

Nederland - Italie in Sofia

Natuurlijk ontkom je er in Bulgarije ook niet aan; het EK voetbal wat op dit momen al in volle gang is. En ik als voetbal liefhebber moet het dan natuurlijk ook volgen. Dit tot groot verdriet van Tania die helemaal niets me voetbal heeft. Eerlijk gezegd kan ik iedere dag wel voetbal kijken maar goed dit komt onze relatie dan ook niet echt ten goede. Dus heeft zij soms controle over de afstandsbediening en kijken we wat zij leuk vindt.

Maar afgelopen maandag was daar natuurlijk helemaal geen sprake van! Deze avond stond al een hele lange tijd in mijn agenda met een dikke rode circel eromheen. Dit moest ik zien, niet thuis maar in een kroeg of een bar. Het werd uiteindelijk de Metropolitan Hotel, een beetje buiten het centrum maar beter bereikbaar voor de meeste Nederlanders. Daarbij hadden wij dan ook het totale alleenrecht op hun bar zonder bijvoorbeeld in de pub met allerlei andere mensen rekening te moeten houden.

Samen met Koos gingen wij om 20:00 uur op weg naar het hotel. Vergeet natuurlijk niet dat het hier een uur later is dus pas om 21:45 begon de wedstrijd. Daar aangekomen hadden ze speciaal een Heineken tap klaargezet (die al voor het eind van de eerste helft op was...) en heel groot en lekker buffet voor net iets meer dan 15 EURO. Kortom ook nog eens heel goed verzorgd. Daarnaast had Koos speciaal voor mensen met weinig oranje extra oranje kledingstukken meegenomen en oranje ballonnen.

De bar heeft normaal gesproken meerdere tv's met daaromheen comfortabele banken maar in dit geval hadden ze ook een groot scherm geplaatst zodat de mensen goed verspreid over al die schermen de wedstrijd konden volgen. Daarnaast hadden we er ook voor gezorgd dat we er een decoder hadden neergezet en met een Nederlands kaartje konden we de wedstrijd volgen met Nederlands commentaar en natuurlijk de nabeschouwing met JC.

Langzaam stroomde het vol met Nederlanders, Bulgaren, Engelsen, Amerikaan, een Canadees en een plukje Italianen. Ik denk dat er toch zo'n 60 tot 70 man/vrouw aanwezig was. Veel mensen in het oranje en de sfeer zat er goed in. Ook heb ik mensen ontmoet die alweer een tijdje in Bulgarije wonen maar nog nooit had gezien. Het belangrijkste was natuulijk wel de wedstrijd zelf en die was geweldig natuurlijk want we hebben gewonnen. Onrustig was het nog zeker voor een tijd na de wedstrijd. Samen met Kalin ontrokken we er ons een beetje aan. Wij wilden het commentaar van de spelers, coach en andere mensen horen. Maar rond 01:00 was het dan echt tijd om naar huis te gaan. Ik heb wel heerlijk geslapen die avond!

Voor alle foto's en filmpjes moet je echt even hier kijken!

Klein weekend Sofia uit

Afgelopen weekend kreeg ik de kans om er eventjes helemaal er tussen uit te gaan. Normaal gesproken krijg ik daar niet veel kans voor aangezien ik ook op zaterdag moest werken. Maar nu kreeg ik de kans om met Kalin mee te gaan naar het vakantieplek van zijn grootouders. Die hebben al heel lang een stuk grond met twee huisjes op ongeveer een uurtje rijden van Sofia vandaan.

De bedoeling was dat we daar het nieuwe huis wat gingen opknappen, maar al snel besloten we het gras te gaan maaien aangezien dat al een tijdje niet meer was gedaan. Omdat we daar ook bleven slapen begonnen we eerst met het inkopen van een aantal spullen voor de overnachting. Drinken, spullen voor de BBQ, vlees voor de BBQ en dergelijk werden aangeschaft voordat we echt op weg konden.

Voor mij was het ook weer eens nieuws want ik ging een stuk verder op een weg waar ik alleen maar tot Pancharevo was gekomen. En ik vond het echt leuk om weer een nieuw stuk van Bulgarije te verkennen. De weg kronkelde langs de bergen en een rivier op weg naar een groot meer, met het dorp Samokov op ongeveer 10 tot 15 minuten van het meer vandaan. Aangekomen bij het meer vergaapte ik me aan de schoonheid ervan en Kalin wist mij te vertellen dat het water in het meer allemaal gesmolten sneeuw was uit de bergen.

Na een snelle lunch in het restaurant aldaar gingen we omhoog de heuvel op met de auto. Na een botserig ritje kwamen we aan bij het stukje land van Kalin's grootouders (1500 m2). Aldaar zag je een klein kotje waar zijn grootouders (en ook Kalin zelf) al 30 jaar kwamen. Met een totaal oppervlakte van misschien nog geen 14 m2 was het erg klein en stromend water was dan ook niet beschikbaar. Wel was er electriciteit, zodat we die avond nog een filmpje konden kijken op de laptop die Kalin had meegenomen.

Een stukje verder stond het nieuwe huisje die nog wel afgemaakt moet gaan worden. Ongeveer 10 jaar geleden is de opa van Kalin begonnen met de bouw ervan. Het is gemaakt voor zijn 4 kleinkinderen (intussen heeft opa er al 6) om vakantie te vieren. Er was daar ook nog geen electriciteit en de kamers moesten nog helemaal ingericht worden, stromend water, pleisterwerk aan de buitenkant en meer. Maar wel een prachtige locatie en zeker met heel veel potentie. Ook vanwege de schone lucht, het meer op 10 minuten loopafstand en de bergen op 20 minuten rijden. Het toilet was echter een soort van minpuntje maar aan de andere kant ook weer een ervaring want er was een keetje met een gat in de grond (letterlijk) en een oude lesstoel met een gat erin gemaakt. Prachtig toch?

Maar goed we waren er ook gekomen om te werken. En zodra we een beetje waren geinstalleerd werd het "old skool" werken. Het gras moest gemaaid worden maar er waren geen grasmaaiers en dergelijk voorhanden. Wel een zeis voor ons allebei en daar moest het dan maar mee gebeuren. Nadat we ze in mekaar hadden gezet begonnen we met het klusje. Een beetje lastig in het begin omdat ik er nog nooit mee had gewerkt, maar al snel kreeg ik het door en maaide ik grote stukken gras weg. Het gras trouwens kwam tot aan mijn knieen en was een beetje nat van alle kleine regenbuitjes die we die dag hadden.

En na anderhalf uur hadden we al een hoop weggewerkt en met een kleine pauze en daarna nog een drie kwartier werk was het meeste weggemaaid en weggeharkt. Omdat de gezonde buitenlucht en de noeste arbeid ervoor had gezorgd dat de calorieen goed verbrand werden begon er een langzame geknor te ontstaan in onze buikjes. Omdat we nog steeds een beetje bang waren voor de regen maakten we een dak boven op onze BBQ. Al snel begon de BBQ te werken en na nog iets meer tijd waren de kooltjes goed aan het werken waardoor we al snel ons eerste stukje vlees erop konden doen. Het was allemaal wel een beetje "houtje touwtje" maar het werkte prima.

Ondertussen waren we al een paar filmpjes aan het kijken via de laptop van Kalin terwijl de verschillende soorten vlees op de BBQ werden gedaan. Al snel waren we klaar met de BBQ en konden we ons richten op de filmpjes. Zo hebben we onder andere naar Eddy Murphy gekeken met Raw, ik had het al vaker gezien maar ik blijf er nog steeds om lachen. Ondertussen was het al 02:30 geworden en deze jongen wilde dan ook echt lekker gaan slapen. Omdat het een beetje fris buiten was en verwarming binnen, pakte ik mezelf goed in heb heb echt heerlijk geslapen.

Rond 09:00 de volgende morgen was ik alweer wakker en het zonnetje scheen prachtig. Kalin was de schone slaper die nog wel even door kon snurken (dikke boomstammen!!). Die ochten hebben we nog een stukje verder gewerkt met de zeis en de hark. Alle spullen weer aan kant gezet, ontbijtje genomen, wat gedronken en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.

Ditmaal gingen we niet op dezelde weg terug maar gingen we via Samokov, Borovetz (ski resort), Raduil, Ihtiman terug naar Sofia. En wat een prachtige natuur heeft Bulgarije toch. Ik wist het al veel langer van al mijn scouts voor de films hier en mijn andere korte tripjes. Maar het is echt wonderschoon. Hieronder kan je nog foto's zien van de trip vanaf het meer terug naar huis.

Ik hoop echt binnenkort weer zo'n tripje te kunnen doen! De rest van de foto's kan je trouwens hier bekijken.

De begrafenis van Tania's oma

Verleden week donderdag was het dan zover. De begrafenis van Tania's oma stond op die dag gepland. Na wat vertraging in Caracas was de moeder de dinsdag ervoor aangekomen. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat ze samen met Tania's twee zuster tegelijk uit Madrid in Sofia aankwamen. Maar omdat de douane haar zag als een mogelijke drugskoerier werd ze uit de rij gehaald en moest ze een rontgenfoto laten maken en werd haar baggage helemaal onderzocht. Ondanks dat ze niets vonden moest ze wachten en daardoor miste ze haar connectie en kwam ze dus te laat.

Maar alles was dus goed gekomen en ik ging mijn eerste begrafenis in Bulgarije bijwonen. Nu is een begrafenis nooit leuk natuurlijk maar ik kreeg een goede "insight" in wat er verschillend is ter vergelijking met Nederland. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen; de verschillen zijn enorm!

Zo waren wij daar op tijd en het eerste wat me opviel was hoe groot het er wel niet was. Het bleek dan ook de enige echte begraafplaats te zijn en die hadden dus een monopolie in handen. Allereerst was er een marmeren gebouw waar ze allemaal kamertjes hadden gemaakt. De beste omschrijving was nog een soort van peep show kamertjes. Waarbij ze de kamer dus hadden opgedeeld in kamer waar je in kon lopen en dan had je daar weer een ruit met daarachter een andere ruimte. Die hadden weer een gordijn (wat niet werkte) en daar werd dan de kist ingereden. Zo kon je dus achter het glas afscheid nemen.

Voordat we dit konden doen moesten we eerst zelf (!!!) de bloemen bijleggen in haar open kist. Dus de drie zusters, de moeder en ik als ondersteuning zaten in een goor achterkamertje de bloemen bij de kist te voegen. Ondertussen werden de kisten met andere lijken in datzelfde kamertje in- en uitgevoerd (kist wel gesloten). Toppunt was een man met een Miami Vice pak (opgestroopte mouwen, zonnebril en sigaret) die ons vroeg om op te schieten...

Uiteindelijk tijd om afscheid te nemen achter het glas en er waren een heleboel mensen die hun laatste eer kwamen tonen. Echter was dit nog niet alles want na 20 minuten werden we verzocht om verder te gaan naar het volgende programma onderdeel. Dit keer een aula waarbij op de entree boven de ingang een lichtkrant was geplaatst. Deze gaf aan per half uur de naam van de overledene, zodat je zeker wist wanneer je naar binnen kon... Hier werd na een korte toespraak van een werknemer aldaar en een liedje echt afscheid genomen. Eerst door de familie en daarna door de rest. Maar aangezien dit lopende band werk is staat daar maar 20 minuten voor en waren we dus ook zo weer buiten.

De traditie dan schrijft voor dat je de mensen wat zoets, zouts, sap en een rakia moet aanbieden. Hiervoor moesten we naar een andere ruimte op het terrein waar we een grote tafel kregen met stoelen er omheen. Maar dan wel zelf het eten en het drinken meenemen en de tafel opdienen voor de mensen. Ondertussen waren er ook andere mensen in dezelfde ruimte op andere tafels hetzelfde aan het doen... En ook hierbij was het na 20 minuten afgelopen en moesten we weer ruimte maken voor de volgende.

Terwijl de rest naar de crematie ging van oma bleven Tania en ik buiten wachten op de rest. Na ongeveer 20 minuten was dit ook gebeurd en zo kwam er een einde aan de begrafenis van oma, Bulgaarse stijl. Vele verschillen waren voor mij zichtbaar en ik heb dan ook het respect voor hoe ze het in Nederland doen. Natuurlijk komt het door cultuurverschillen, geld en dergelijke en ondanks dat het een "business" is vind ik de manier hoe ze er in Nederland mee om gaan vele malen beter dan hier.

De muziekvideo die werd opgenomen in Bulgarije

Ik vermelde het al eerder op mijn weblog, maar sinds een paar dagen is de clip ook online te vinden. En natuurlijk kan ik het niet laten om de clip ook hier te laten zien.

Vrijdag 02 Mei kwam Jody samen met de neefjes Baychev aan in Sofia om een dag later de videoclip op te nemen. Ik heb er natuurlijk een heleboel foto's van maar die zal ik op een later tijdstip misschien nog wel eens plaatsen. Na een hele dag werken waren we eindelijk klaar en dit is het uiteindelijke resultaat geworden:

Wat denken jullie eigenlijk? Zomerhit of niet?

87 jaar oud geworden

Afgelopen woensdag is de oma van Tania overleden door een embolie. Tania werd rond 12:30 uur opgebeld met dit bericht van de hospice. Na 87 jaar (en een beetje) te hebben geleefd is zij er niet meer. Alhoewel het er wel aan zat komen was het toch een klein klapje voor Tania. Wat erger voor haar was het bericht doorgeven aan de familie in Peru en Spanje. Zeker met haar moeder in Peru was het heel moeilijk om die rustig te krijgen.

De gehele familie komt tegelijkertijd morgenavond aan en dan zullen de voorbereidingen worden getroffen voor de begrafenis ergens volgende week.

Helemaal vergeten: ik was op de Bulgaarse tv

Dat vergat ik vanmorgen nog helemaal te vermelden maar wij hadden een aantal weken de Bulgaarse Music Idols hier (zoals al eerder vermeld). Maar ik was nog helemaal vergeten om de filmpjes hierop te plaatsen. In de tussentijd zijn ze zelfs al op youtube geplaatst dus dan kan ik ze mooi meteen hier plaatsen:

Het was een leuk tussendoortje en de mensen waren allemaal best wel aardig. Maar wat de mensen niet weten is dat er veel meer tijd in gaat zitten dan dat ze zelf denken. Hier waren we dus een hele dag zoet mee... Maar goed ik ben nu wel mijn belofte nagekomen om het online te plaatsen.

Stervensdruk

Ik schaam me diep, ben hier veel te weinig geweest maar ik heb daar denk ik wel een aantal goede redenen voor. Ten eerste is mijn laptop alweer een tijdje weg (ja, ik weet het...) en ik verwacht hem pas volgende week terug. Daarnaast had ik wel een aantal vrije dagen maar die zijn toch ingevuld met werk en nog eens werk. Ook dat doe ik mezelf aan maar in dit geval was het heel erg leuk!

Ik kan er nog niet zoveel over zeggen maar binnen een week is het voor iedereen duidelijk op de Nederlandse tv van wat er is gebeurd. Er is hier namelijke een muziekvideo opgenomen voor een Nederlandse artiest die al eerder een nummer 1 hit in Nederland had. Ook ik heb er een heleboel foto's van maar ik heb beloofd om die foto's misschien later online te zetten. Maar goed, de komende tijd dus de Nederlandse tv in de gaten te houden want we kunnen hier best wel eens hebben over de zomerhit van 2008!

Wat nu wel een voordeel was met de laptop in de reparatie is dat ik de vrije dagen die ik had nu ook wat vrijer kon benutten. Bulgarije lag namelijk voor bijna een hele week plat (afgelopen woensdag tot en met gisteren, wat weer een werkdag was). Zo moest ik natuurlijk wel lam eten op 6 Mei want dat is immers een traditie en kon ik een paar wandelingen door de stad maken.

Daarnaast ben ik ook druk bezig geweest met het bekijken van opties voor het kopen van een huis. Ik heb er inmiddels een gevonden maar ik denk niet dat ik ermee doorzet. Daarvoor ben ik al wel naar de bank geweest om te kijken voor een hypotheek en zal ik ook nog de Nederlandse bank benaderen. Wel een beetje onderschat allemaal want er gaat een hoop tijd inzitten.

Ook een aantal keren een bezoekje aan baba gebracht en zij gaat ook langzaam beter.

Ik beloof beterschap, ik ben er snel weer met een volgende berichtje!

Op tv

Kijk daar is weer een berichtje. Na het korte bericht van verleden week hadden er eigenlijk vlug een aantal meer moeten volgen, maar dat is onder andere ook door twee dagen bed niet veel van gekomen. In de tussentijd is er weer veel gebeurd. Onder andere het feit dat ik op tv kom aanstaande vrijdag. Niet op de Nederlandse tv maar hier in Bulgarije.

Ook hier heb je Music Idol (ik heb er zelfs twee keer hier wat over gezegd, hier en hier). Nu zijn er nog maar acht kandidaten over en die kwamen met een filmcrew een bezoekje aan de studio brengen. Er is namelijk ook een reality show aan verbonden en aangezien het thema van de week muziekfilm was, brachten ze een bezoek bij onze studio voor meer achtergrondinformatie.

De gehele dag heb ik ze begeleid en onze verschillende sets laten zien, het maken van special fx, het editen van een film, kostuums en nog veel meer. Een hoop gedoe maar het was een leuke ervaring. Ik kende niemand van de overgebleven zangers, maar ze toonde gelukkig wel veel interesse in het maken van films.

Als ik een stukje ergens kan vinden op het web zal ik het zeker hier plaatsen!

Hoop gedaan

Ik voel me een beetje schuldig want er is eigenlijk zoveel gebeurd dat ik eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen en wat ik eigenlijk hier neer moet zetten. En nee, er is niets gebeurd waarvoor ik me schaam maar het is denk ik een combinatie van te druk en teveel beleefd. In ieder geval is dit een poging om wat meer te vertellen over wat er is gebeurd. Verwacht dit keer geen lang verhaal, dat hoop ik de volgende keer wat meer uit te diepen. Maar in het kort:

- Mijn vader was hier voor 4 dagen.
- Een verjaardagsfeestje voor iemand die veel heeft betekent in de filmindustrie.
- De grote bazen uit Amerika waren over.
- Tania had twee vrienden over uit Argentinie.
- Bezoekje naar het Rila Klooster.
- Bezoekjes aan de baba van Tania.
- Genoeg scripts om te lezen en voor te bereiden.
- Een reunie/feestje van Tania's oud-klasgenoten.

En zo vergeet ik er nog wel een paar. Ik hoop er snel wat meer over te vertellen maar ik denk dat ik dan ondertussen ook alweer andere dingen achter de rug heb.

Weinig volleybal uiteindelijk...

Een nieuwe week, nieuwe dingen, nieuwe kansen en ga zo maar door. Ik zit nu weer behoorlijk vroeg achter mijn laptop mijn e-mailtjes weg te werken die ik niet via mijn blackberry wilde doen. En wat kan een mens toch veel e-mailtjes krijgen op een dag...

Volleybal:
Het weekend had eigenlijk in het teken van volleybal moeten staan maar helaas kwamen er zaterdag wel mensen opdagen voor de training maar de persoon met de sleutel was er zelf niet. Er zijn er eigenlijk twee die een sleutel hebben maar goed beide waren er niet. Best wel jammer want ik doe speciaal hiervoor op andere dagen overwerk om zaterdag (wat voor mij ook een werkdag is) wat eerder weg te kunnen gaan voor de training. Ik ben dus die dag maar naar huis gegaan en daar nog wat verder wezen werken.

Die zondag stond er een wedstrijd voor het team op het programma. Omdat ik pas net bij het team zit en je aan het begin van de competitie ingeschreven moet staan mag ik niet meedoen. Toch ben ik maar wezen kijken omdat ze niet zeker waren of iedereen er wel was. En aangezien dit team uit Berkovitsa kwam (een plaats waar ik een keer ben geweest met Koos) en dat ongeveer iets meer dan uur rijden is had ik mijn spullen voor de zekerheid meegenomen. Gelukkig waren er genoeg spelers (al kwamen er wel een paar op het laatste moment binnen kakken).

De wedstrijd zelf was ook zonde van mijn tijd want vooral in de eerste twee sets was het team nergens. Geen organisatie en vooral geen team stond er in het veld. De tegenstander was ook zeer sterk maar met wat meer teamverband en slimmer spelen kon er zeker een set gewonnen worden. Pas toen ze de juiste omschakelingen hadden gedaan in de derde set konden ze opeens wel bijbenen. Helaas werd ook die set verloren. Maar om ze zo te zien spelen en met een hoger niveau dan in Nederland krijg ik wel weer zin om mee te doen met het nieuwe seizoen. En gelukkig werd ook na de wedstrijd nog eens bevestigd dat ze mij volgend jaar erbij willen hebben. Ik kan niet wachten! Voor de team heb ik ook een boel foto's gemaakt voor het nageslacht.

Baba:
Natuurlijk ben ik zondag (en Tania ook nog op zaterdag) naar baba geweest. De week ervoor kon ik er helaas niet bij zijn vanwege werk) en dat liet baba me nog wel even fijntjes weten. Ook was ze wezen klagen bij Tania dat ik zo weinig Bulgaars spreek en daar liet ze dus toen ik er was geen gras over groeien. Ik moest tot 20 tellen, de kleuren benoemen die ze aanwees en vertellen over Tania's kookkunsten. Ik wist niet alles en moest dat dus wel drie keer herhalen maar ze stond zelf verbaasd over hoeveel ik eigenlijk al wist. Dat zal dus volgende week wel weer zo gaan want deze dame is eigenwijs genoeg.

Verder gaat het wel redelijk goed met baba, die wel met hulp op moet staan en loopt maar het is allemaal nog heel erg fragiel hoor. En zoals iedere keer heb ik ook weer foto's (en filmpjes) gemaakt voor de familie om te zien hoe het met haar gaat.

Footballman:
Na het bezoekje aan baba en de volleybalwedstrijd wilde ik naar het winkelcentrum om daar wat inkopen te doen voor de komende week. Onderweg kwam ik een taxi tegen die vrij was en mij dus naar het winkelcentrum kon brengen en tussendoor ook nog Tania op kon pikken van thuis. De trip alleen was al een ervaring opzichzelf. Een taxichaffeur die duidelijk in de jaren '80 was blijven hangen met zijn kapsel en kledingstyle. Daarnaast had hij een gehele dvd installatie in zijn auto gebouwd en speelde hij keihard nummers uit de jaren '80 op de dvd. Je moet hierbij denken aanbijvoorbeeld Alphaville en daarnaast nog hele obscure bandjes.

Maar hij had ook twee gelamineerde krantenpagina's op zijn dashboard liggen met daarop twee keer groot zijn foto. En aan de zijkant had hij een url geplaatst van blijkbaar zijn website. Ik had er zelf nog nooit van gehoord maar goed Tania stapte ondertussen alweer in en waren al snel bij het winkelcentrum. Toch ben ik maar even gaan kijken op zijn website. Deze man staat ook bekend als "Football Man Hristo Petrov" en heeft blijkbaar een aantal records op zijn naam staan. Bij een aantal voel ik de spierpijn al op komen...

Dat was het weer voor nu, snel weer een volgend update!

Verjaardag, werk, weer en meer

Het weer is dus inderdaad slechter geworden na een lekker begin deze week op maandag. Nu komt er zelfs sneeuw naar beneden. Onderweg naar mijn werk heb ik er een foto van gemaakt:

Natte sneeuw, een koude wind, oftewel gewoon vies weer in Sofia. En nu ziet het er niet opeens uit dat het mooier gaat worden dit weekend. Hopelijk zijn dit de laatste stuiptrekkingen van het slechte weer dit jaar want ik ben wel weer toe aan de zomer. En zeker met de vroege ervaringen dit jaar al met het mooie weer.

Baba:
Helaas moest ik dit gehele weekend werken dus kon ik bijvoorbeeld zondagmorgen niet naar baba. Tania is daarom afgelopen weekend naar haar toe geweest. Baba was een beetje teleurgesteld in het feit dat ik er niet was maar ik moest zondag morgen terug naar de Studio (daarover iets later meer). Natuurlijk zijn er ook weer foto's en video's voor de rest van de familie gemaakt.

Verjaardagsfeestje:
Tania is 30 geworden op 11 April en toen vierde we het al met een etentje in een restaurant samen met een andere Bulgaarse vriendin van Tania die bij ons bleef logeren. Het grotere feestje was echter gepland voor afgelopen zaterdag. En natuurlijk moesten daar wat dingetjes voor gemaakt worden. Dus de dag ervoor was ik bezig met het draaien van de kleine gehaktballetjes en de basisingredienten te snijden voor de guacamole.

Het was maar een klein feestje met alleen maar vrouwen, ik was dus de cocktail boy van de avond terwijl de dames zich uitstekend vermaakte met elkaar, de hapjes en de drankjes. We hadden speciaal een grote voorraad lime ingekocht voor de cuba libre, caipirinha en andere drankjes. Natuurlijk mochten de andere hapjes zoals nacho's met ranchdip, de banitsa en dergelijke niet ontbreken.

Voor de feestelijke aankleding hadden we 30 ballonnen met helium besteld en die waren dus door de hele apartement geplaatst. De bedoeling was ook om te gaan stappen rond een uurtje of 00:00 in een club in de buurt. Maar de meeste dames waren of te moe of hadden het teveel naar hun zin zodat de laatste pas rond 02:30 vertrok. Ik heb er natuurlijk ook foto's van gemaakt en die kan je hier bekijken.

Werk:
Zondag ging het wekkertje alweer om 08:15, niet veel slaap dus en na een vlugge douche en een klein ontbijt stapte ik alweer de auto in op weg naar de studio. Er is namelijk het Sofia Film Festival en daarvoor komen producenten, regisseurs en andere mensen uit de industrie op af. Niet alleen vanuit Bulgarije maar uit de rest van Europa. Zo is Jos Stelling bijvoorbeelde voorzitter van de jury dit jaar.

Maar goed op een zondag kwamen er dus een grote groep mensen die ik moest spreken en daarna ook de studio liet zien. Er waren mensen bij uit Zweden, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Griekenland en andere landen die zeer te spreken waren over onze studio. Belangrijk voor ons natuurlijk omdat dit misschien potentiele klanten zijn voor in de toekomst. Dit duurde tot ongeveer 13:00 uur.

Daarna meteen door naar het centrum om Tania te zien maar ook om wat rond te lopen en bepaalde locaties voor mogelijke nieuwe films op te zoeken. De foto's in onze database waren bijvoorbeeld te oud en zo kon ik mooi een rondje maken (het was ook prachtig weer) en nieuwe foto's schieten. Tijdens het lopen nog ergens gestopt voor lunch en daarna "het rondje" afgemaakt. Ik heb toen ik thuis kwam dan ook een klein tukje gedaan want ik was kapot.

De komende week:
Deze week hebben we onder andere een van de rechzaken van de moeder van Tania die we moeten afhandelen op het programma staan (aanstaande donderdag). Daarnaast zijn wij ook nog actief (en dan eigenlijk voor Tania) bezig om dingen voor baba te regelen. Zo heeft baba bijvoorbeeld insuline nodig en aangezien de hospice dat niet altijd hier kan krijgen moeten we een officieel verzoek indienen om een bepaalde hoeveelheid te krijgen voor ongeveer 6 maanden.

Daarnaast zijn er nog wel wat andere dingen maar daar zal ik vast en zeker wel weer de volgende keer over vertellen!

Teveel om op te noemen

Er is weer genoeg gebeurd sinds de laatste keer in hier was om erover te schrijven. Het is dan ook enorm druk geweest op mijn werk en prive. Nu heb ik even tijd om alles zo goed mogelijk weer te geven en dan kan ik weer verder aan het werk. Allereerste punt is natuurlijk het allerbelangrijkste.

Tania's verjaardag.
Vandaag is Tania 30 jaar oud geworden. We hebben het vanacht al een beetje gevierd omdat een vriendin van haar over is gekomen uit London. Tania ging samen met haar en een paar oud-collega's een drankje drinken en ik bleef lekker thuis. Omdat het ook een traditie in haar familie is wordt ze om 00:00 uur gebeld door de hele familie (in dit geval haar vader, moeder en zusjes). Ook moet ze een uurtje later haar tweelingzus bellen die dan jarig is (die woont immers in Spanje en dat is een uurtje terug). Het cadeau heb ik toen gegeven. Allereerst allerlei producten van Clinique en later nog een ander cadeau. Vanavond hebben we een klein etentje in een restaurant en zaterdag hebben we een groter feest bij ons thuis

Bezoek.
Mijn vader heeft een paar dagen geleden verteld dat hij van de 26e tot en met de 30e deze maand langskomt in Sofia. Iets waar ik natuurlijk heel veel zin in heb. Ook heb ik meteen maar een lijstje gemaild met wat producten die wij kunnen gebruiken. Dan praat ik over typische dingen zoals osseworst en hemaworst (voor Tania) en sambal en boeken voor mij. Een dag eerder hebben wij vrienden van Tania over de vloer uit Argentinie. Er komt een oud-collega van haar langs met haar vriend en die zullen hier ook tot de 30e blijven. Een drukke boel dus!

Baba.
Baba zit nog steeds in de hospice en zal daar nog wel even zitten. Het gaat wel al een stuk beter met haar maar nog niet zo goed dat ze al weg kan. Ik ga er zelf iedere zondag naartoe en Tania nog wel iets vaker. En dan proberen we altijd nog foto's en filmpjes te maken voor de rest van de familie. Zo kunnen ze in ieder geval een beetje de vorderingen zien (foto's van 9 maart en 3 maart).

Morgen zal Tania met haar naar het ziekenhuis gaan voor diverse controle's. In Bulgarije is dit gratis in de eerste maand na de eerste opname. Dus doen we morgen alle mogelijke testen die we maar kunnen doen om te kijken hoe het gaat. Wel is er nog steeds het probleem van een te hoge suikerspiegel en daar moeten ze nog verder in kijken. Ook willen ze een aantal rare plekken verder gaan bekijken en mogelijk opereren. Het woord kanker is nog niet gevallen maar het kan natuurlijk zo maar zoiets zijn. Op dit moment kunnen we weinig meer doen dan afwachten op dat gebied.

Wel zijn wij op dit moment bezig om ook de papierwerk van baba over te dragen naar ons zodat we dat in ieder geval verder goed kunnen regelen. Zo zijn we bezig om al haar rekeningen en bezittingen naar ons toe te plaatsen zodat we baba ook op die manier het beste kunnen helpen.

Werk.
Deze week zijn er diverse projecten mijn kant op gekomen waar ik veel werk voor moet verrichten op het gebied van locaties en mogelijkheden om ze hier naar Bulgarije te krijgen. Ik moest onder andere ook een pakketje afgeven in een stripclub. Ik was daar namelijk een tijdje ervoor om foto's te maken als mogelijke locatie. Dit gebeurde gedurende dag en ik kreeg zelfs toegang tot meerdere stripclubs hier in Sofia. Samen met een collega (zeer goede fotograaf) hebben we alles op de gevoelige plaat vast kunnen leggen. De dames die voor het harde werk moeten zorgen waren er natuurlijk niet want daar ging het niet om. Als een bedankje voor de toegang hebben wij alle foto's op een dvd teruggebracht en ook nog uitgeprint op mooi fotopapier (wij hebben hier een eigen professionele fotoprinter).

Verder zijn we de straten aan het bekijken en ook andere locaties om zo goed mogelijk voor de dag te kunnen. Daarnaast met een aantal mensen budgetten nagegaan en veel e-mailtjes versturen. Genoeg te doen dus voor de komende tijd maar zonder er meer over te willen en kunnen zeggen zijn het zeer leuke projecten voor mij persoonlijk en ook de Studio.

Zwanger!
Nee, nee, nee. Tania is niet zwanger en om heel eerlijk te zijn wil ik het ook nog niet voor de eerste 2 jaar. Eerst andere dingen helemaal goed regelen voordat we eraan gaan beginnen. Wat natuurlijk niet voor andere mensen in onze vriendenkring hoeft te betekenen. Zo is bijvoorbeeld de vrouw van mijn broertje al een tijdje zwanger en heb ik ook een neef met een zwangere vrouw. Maar sinds de laatste week weet ik nu ook dat een andere nicht (en het zusje van die neef) een tweeling gaat krijgen en Koos gaat ook weer papa worden. Genoeg mensen dus en zo heb ik nog een paar collega's met een dikke buik. En dan heb je ook nog de groep van mensen die net papa en/of mama zijn geworden (Eric bijvoorbeeld).

Weeshuis.
Herriner je mijn log nog een tijdje geleden over het weeshuis hier in Bulgarije? Waar ze een documentaire over hadden gemaakt met een hoop reacties erop in heel Europa. Vandaag las ik op deze website de reactie van de Bulgaarse President:

BBC Mogilino Film Part of Anti Bulgarian Campaign - President Parvanov

President Georgy Parvanov described the BBC documentary about the disabled orphans from the Mogilino village home as an ‘anti - Bulgarian campaign'.

The film, shoot in continuance of 9 months, evoked sharp reactions in UK, European commission and European parliament.

‘I was deeply confused by this film, made without love towards Bulgaria, which is just part, stroke of an Anti Bulgarian campaign.

Unfortunately, I don't know who and for what purpose have provoked it.' the head of Bulgarian state commented.

He added, there are facts in the documentary, which we, Bulgarians know for sure quite well.

President Purvanov made this statement in Rousse, the regional city of the problem orphan home, where he opened a discussion forum of children's problems.

Tsja, je kan ook gewoon niet de verantwoordelijkheid op je nemen...

Dit was het weer. Hopelijk ben ik snel weer terug met verder verhalen over mijn avonturen hier!

Feestje en baba (geluk en verdriet liggen niet zo ver van elkaar)

Gelukkig gaat het al een stuk beter met de spierpijn. Hopelijk kan ik morgenavond alweer volleyballen, ik zie er in ieder geval wel naar uit! Maar zoals al vermeld heb ik dit weekend nog meer gedaan. Zo hadden wij een klein feestje georganiseerd op zaterdagavond voor intieme vrienden van Tania en ik had Kalin en Koos uitgenodigd.

Speciaal voor de gasten stond ik de dag ervoor gehaktballetjes te draaien (met een fijngesnipperd uitje, knofloop, paprikapoeder, eieren en zetmeel erdoorheen). Ook was er een grote kom met guacamole gemaakt, andere kleine hapjes en we hadden we genoeg drank in huis om de Bulgaarse dorst te voorzien. En vanaf 21:00 druppelden de eerste gasten binnen. Eli kwam al een kleine anderhalf uurder om Tania te helpen met de banitsa.

De laatste gasten bleven tot ongeveer 02:00 uur want voor Koos en Kalin waren toch benieuwd met Deep Throat op tv. Er was natuurlijk helemaal niets aan en ik vond de documentaire ervoor vele malen leuker dan de film zelf. Ik keek al niet meer na 2 minuten.

Baba:
De volgende morgen moesten we dus vroeg op om naar baba te gaan. Je kan namelijk alleen van 11:30 uur tot 12:30 uur op bezoek komen. Voor de rest van de dag is de deur op slot (tijdens de week is het van 16:00 uur tot 17:00 uur).

Daar aangekomen bleek baba in een rolstoel te zitten en ze zag er best goed uit. Ze was erg blij dat we er waren (want ja zoveel bezoek komt er natuurlijk niet). En had genoeg praatjes alhoewel het niet altijd even samenhangend was. Ook had ik wat foto's uitgeprint op papier zodat we konden kijken hoe het ging met baba's geheugen. Dat was niet echt goed want ze kon niet iedereen herkennen en had er volgens mij ook geen zin in. Ze heeft dan ook diverse malen tegen Tania gezegd dat ze over een maandje ons gaat verlaten. En dan hebben we het niet over de hospice maar het leven. Vervelend voor Tania natuurlijk om dat te horen en wat moet je er tegen zeggen?

Ondertussen zijn wij de enige in Bulgarije die echt wat voor haar kunnen betekenen en de rest van de familie verwacht dan ook dat wij een hoop doen. Dat doen we ook maar ik heb ook al tegen Tania gezegd dat als er iets met baba moet gebeuren en er meerdere opties zijn ze eerst dat moet overleggen met haar moeder en haar 2 zussen. Ik heb namelijk geen zin in ruzies of gezeur na afloop dat iets anders gedaan had moeten worden.

Ook heeft de moeder van Tania nog alle hoop/verwachting dat baba weer helemaal beter gaat worden. Dit terwijl ik Tania en haar zussen al aan het voorbereiden ben dat het nooit meer helemaal beter zal worden en dat ze waarschijnlijk steeds meer achteruit zal gaan. Ze zullen dus nu moeten gaan overleggen over wat te doen en wat niet te doen.

Wij zijn nu aan het kijken voor wat er moet gebeuren na de hospice. Want baba kan daar niet blijven, of is het beter van wel. Terug naar haar apartment op 4 hoog? Met een zuster erbij? Of naar een "recovery hospital" waar ze proberen haar zo goed mogelijk terug te krijgen. Op dit moment is lopen zelfs te zwaar voor haar. En dan zit er ook nog eens een kostenplaatje aan vast. Allemaal dingen die we nu dus aan het doornemen zijn.

Voorlopig hebben we dus nog onze handen vol aan baba en doen we onze uiterste best om het zo goed mogelijk voor haar te doen.

Spierpijn, wat een heerlijk gevoel!

Vanmorgen werd ik wakker en ik wist dat het ging gebeuren. Mijn hele lichaam was verkrampt en alles deed pijn. Nog veel meer pijn dan gisteren en ik ben bang dat het morgen het op zijn ergste zal zijn. Mijn hielen, kuiten, bovenbenen, buikspieren, schouders, bovenarmen en nek. En dat allemaal omdat ik eindelijk weer ben begonnen met volleyballen en wat heb ik het gemist.

Via een vriendin van Tania kwam op de site van volleymania en toen gewoon een e-mail gestuurd. Daarin stond dat ik heel graag weer wilde gaan volleyballen en op zoek was naar een plek waar ik kon trainen en misschien zelfs ook wedstrijden kon spelen. Een dag later ontving ik een e-mail van Ceco (spreek je uit als Tsjetsjo) met daarin de uitnodiging om zaterdag langs te komen om met ze mee te spelen op hun training. Daarbij voegde een andere speler van hun mij toe aan zijn skype waardoor we wat meer informatie uit konden wisselen.

En daar stond ik dan dus zaterdagmiddag ergens in Sofia (ik had een kaartje nodig om zelfs te zien waar het was) ergens bij een school. Na wat rondgelopen te hebben kwam ik aan bij een ingang en daar vond ik dit zaaltje waar er een soort van rubberen vloer in lag. Het zag er niet allemaal helemaal schoon uit maar het had een dak, was groot genoeg om te volleyballen, een net en belijning. Meer wil je niet toch? We hadden zelfs een vliegende bezoeker want op een of andere manier was een duif binnengekomen die nu niet meer naar buiten kom. Verder was het een oud zaaltje met weinig extra faciliteiten maar zoals al gezegd meer hoef je niet.

Ik was er voor Bulgaarse standaard "te vroeg" (dat wil dus zeggen precies op tijd, maar de rest is er dan nog niet...). Er was dus even verwarring voor mij of ik wel op tijd was maar al snel kwamen er meer mensen en ook de jongen (Yavor) met wie ik skype een aantal keren had gesproken. In totaal kwamen 9 mensen (met mij inbegrepen opdagen) en na een goede warming up, inspelen en inslaan + serveren konden we beginnen met een partijtje (4 tegen 5).

Het niveau was behoorlijk hoog en ik moest dan ook weer behoorlijk inkomen, maar al snel ging ik goed mee. Het grappige was vooral dat ik de Nederlandse termen gebruikte. Dat zit er blijkbaar gewoon nog zo in dat als ik de bal wilde spelen dat ik dan "los" riep in plaats van "az" (ik). Ook woorden als "uit", "touche", "tip" en een paar andere termen. Maar voor de rest ging het eigenlijk heel erg goed en op het einde kon ik het niveau best wel makkelijk aan. Wel was het soms moeilijk communiceren met sommige spelers omdat zij geen Engels spreken en ik soms heel vlug wat in het Bulgaars moet beantwoorden maar ook dit is goed voor mij.

In totaal speelde we ongeveer iets meer dan 2 uur. Na afloop werd ik bedankt voor het meetrainen en hadden zij nog even kort overleg want ze hadden een wedstrijd de volgende dag. Al snel bleek dat ze mogelijk maar 6 mensen hadden en toen vroegen ze aan mij of ik mee wilde spelen. Dat kon ik geen nee tegen zeggen natuurlijk! En samen met nog wat andere spelers genoten we van een drankje ik een Chinees restaurant dichtbij.

De volgende morgen moest ik al vroeg op vanwege het bezoek aan baba, wat extra zwaar was omdat we de avond ervoor nog een feestje bij ons thuis hadden (hierover meer in een volgende blog). Maar de spieren hadden toen al een flinke opdonder gekregen. Na baba ging ik daarom meteen maar weer terug naar bed samen met wat pijnstillers om zo te kijken of het daarna beter ging.

Ik werd rond 16:15 wakker vanwege de wekker en ondanks dat ik mijn spieren goed voelde wilde ik toch gaan. Tania wilde mee om te kijken en samen liepen we naar een andere zaal. Dit was gelukkig ongeveer 15 minuten lopen van huis en zo kon ik ook mijn spieren een beetje warm laten worden door het lopen. Aangekomen bij de Universiteit moesten we even zoeken naar het zaaltje maar het typische geluid van een volleybal geslagen op de grond bracht ons in de juiste richting.

Daar aangekomen zag ik onze tegenstanders en meteen schrok ik een beetje want die gasten zagen er goed uit in hun spel. Al snel hoorde ik dat sommige net waren gestopt op nationaal niveau en op deze manier recreatief door wilde spelen... Maar goed het gaat om het plezier en ik stelde me dan ook nederig op. Want het was natuurlijk niet helemaal verstandig om met spierpijn een goede warming up te doen en dan de 1e en de 3e set langs de kant te staan want dan wordt je weer koud. Klagen doe ik ook niet want ik was al veel te blij met het feit dat ik weer speelde.

We verloren maar gelukkig niet helemaal kansloos en ik heb niet echt lekker gespeeld maar het spelen was al veel te leuk. En als mijn spierpijn een beetje snel overgaat zien ze mij woensdagavond weer op de training!

Korte dingetjes van de afgelopen week

Zo nou daar is hij dan weer. Er is weer genoeg gebeurd dus hoognodig weer eens een logje van mijn kant.

Verjaardag:
Vrijdag hadden wij een verjaardag van een collega van Tania. Ze werken samen en dat bevalt uitstekend en het zijn soms net de beste vriendinnen. Wat kunnen die twee kakelen over vanalles, je wilt het niet geloven maar goed. Afgelopen vrijdag dus hadden we een feestje in de Exit ter ere van Polli. Helaas moest ik de volgende dag nog werken dus ik kon niet zo lang blijven, maar Tania bleef volgens mij tot ongeveer 03:30. Ik weet het niet zeker want toen ze thuis kwam was ik in dromenland en ik had geen zin om naar huis te komen. Wel heb ik voordat ik wegging nog wat foto's genomen en die kan je hier bekijken.

Baba:
Zondag zijn we naar baba gegaan die nog steeds in de hospice ligt. Het gaat steeds een stukje beter heb ik zo het idee, maar een vrouw van 87 zal nooit meer helemaal de oude worden. Dat er nog wel werk aan de winkel is blijkt al uit het feit dat vooral haar korte termijn geheugen is aangetast. Gelukkig is er niets mis met haar lange termijn geheugen dus kan ze ons wel herkennen.

Ik was zelf nog niet eerder daar geweest en de hospice zag er voor Bulgaarse begrippen er netjes en verzorgd bij. Het was er ook schoon maar het had wel een beetje een rare geur. De voorzieningen waren ook aardig al hadden ze meerdere mensen op een kamer. Zo hadden ze baba in een klein zijkamertje gestopt. In ieder geval heeft ze op die manier iets meer privacy. Ook heb ik hiervan een aantal foto's en een filmpje gemaakt. Dit hebben we gedaan voor de rest van de familie zodat die een idee hebben van hoe oma nu is en hoe ze beweegt. Nu maar verder afwachten hoe dit allemaal gaat aflopen.

Volleyballen:
De mensen rond mij heen weten dat ik helemaal weg ben van volleybal. Ik heb het vroeger dan ook veel gespeeld en heb later zelfs nog mijn trainerslicentie gehaald. Helaas moest ik ermee stoppen toen ik naar Bulgarije ging. Wel heb ik nog een tijdje andere sporten geprobeerd zoals fitnessen en sinds verleden jaar was ik dan ook weer begonnen met tennissen. Maar toch wilde ik weer gaan volleyballen, alleen is het hier veel moeilijker omdat een clubsysteem zoals in Nederland hier eigenlijk niet voorkomt. Maar vandaag heb ik dan eindelijk goed nieuws gehoord. Via een vriend vond ik een website waarbij ze recreatief twee keer in de week trainen en een soort van onderlinge competitie hebben (2 keer in de maand). En vandaag heb ik een reactie gehad met de uitnodiging om eens te komen kijken en mee te doen. Aanstaande zaterdag staat dit te gebeuren en ik kan echt niet wachten!!

Dolph:
Afgelopen weekend ben ik ook weer een oude bekende tegengekomen die hier bezig is met zijn nieuwe film. Mijn allereerste film hier in Bulgarije deed ik met Dolph Lundgren en toen viel me al op dat het een hele aardige man is. En nu helemaal weer, hij vroeg hoe het met mij ging en ook naar specifieke dingen uit die tijd. Ondertussen zijn ze hier alweer begonnen met draaien en zo zie ik hem dus nog wel eens op de set. Ook dan komt hij langs en zegt gedag.  Ik zeg ook niet dat het altijd zo moet gaan maar ik ken een aantal andere acteurs...

Zo dat was even snel de belangrijkste dingetjes. Binnenkort weer meer!

Update over Baba

Zoals jullie al 2 dagen geleden hebben kunnen lezen is de baba (oma) van Tania in het ziekenhuis terechtgekomen. Momenteel verblijft ze daar nog en ze ziet er een stuk beter uit. Helaas is ze voorlopig nog niet in staat voor zichzelf te zorgen en ik ben zelf bang dat dat ook nooit meer kan. Haar hersenen werken niet optimaal en de doktoren hebben gezegd dat we eerst 21 dagen moeten wachten en dan het weer eens aan moeten zien.

Oma weet namelijk niet waar ze is en kan Tania ook niet meer herkennen. Nu ben ik daar verbaasd over (ik heb het hier over de reactie van de dokters hier), want ze hebben toch onder andere ook een hersenscan gedaan en dergelijke. Daaruit moet dan toch wel een indicatie blijken van wat er aan de hand is? Maar goed, blijkbaar weten ze het dus gewoon niet en is oma te veel tot last en moet ze vandaag het ziekenhuis verlaten. Ook moest Tania tot 16:00 uur wachten voordat ze baba eindelijk kon zien. Dit terwijl ze er om 12:00 uur al was omdat vanaf die tijd tot 12:30 er een doktor is die uitleg kan geven van wat er nu precies aan de hand is. Maar wil je dan ook even baba zien dan is dat echt niet mogelijk. Want dat kan alleen om 16:00 uur. Dit geld dus ook als je wilt weten hoe het gaat. Dat kan alleen maar van 12:00 uur tot 12:30 uur. Niet echt heel erg flexibel dus.

Wij kunnen niet voor haar zorgen en daarom hebben we gisteren ook als een speer lopen zoeken naar een verzorgingstehuis waar we haar kunnen plaatsen. Dat is uiteindelijk gelukt en ze zal vandaag dan ook met de ambulance (die wij zelf hebben moeten regelen) vervoerd worden naar het verzorgingstehuis. Op dit moment betalen wij alleen maar voor het de verzorging en het bed. Alle andere dingen zullen extra door ons aangekocht moeten worden (medische luiers, eten, medicijnen en dergelijke).

Kortom voorlopig zullen we nog wel onze handen vol hebben met oma.

Een dag dat anders verliep

Denk je gisteren gezellig met Tania naar de film te gaan en dan loopt het toch helemaal anders dan je zelf verwacht. Het voornemen was dus om 13:45 een film te gaan kijken in de bioscoop. Tania was die dag al wat eerder vertrokken om een koffie met een vriend te drinken en ook om haar broek op te halen die ze hadden ingekort. Tania was echter ook haar telefoon vergeten en constant belde Baba (oma in het Bulgaars) op. Daar had ik Tania al over opgebeld (naar die vriend) ze besloot haar te bellen als ze haar eigen telefoon terug had

Op het moment dat we elkaar tegenkwamen (13:00 uur) ging de telefoon weer. Baba stond er op de display maar het was de buurvrouw. Baba was namelijk niet zo goed en het was beter om direct langs te komen. Daar gaat dus je geplande film en wij zo snel mogelijk een taxi genomen naar Baba's huis.

Daar aangekomen lag Baba in haar bed, verward en ze kon niet echt duidelijk maken van wat er nu was. Nu is deze dame al 87 jaar en ze woont nog steeds op haarzelf (zoals meer mensen op deze respectabele leeftijd). Maar ze is onder andere ook diabeet en mag dus niet alles meer eten. Dus probeerden wij samen met een buurvrouw (die vroeger een zuster was in het ziekenhuis) alles na te lopen van hoelaat ze zich zo begon te voelen en wat ze allemaal gegeten had. Ondertussen hadden we ook de eerste hulp opgebeld en iemand naar ons toe laten sturen voor controle.

Binnen 15 minuten stond er een vrouwelijke arts bij ons ,die onder andere metingen deed van haar bloed en controleerde op haar bloeddruk. Al snel kwam naar voren dat haar bloeddruk iets te hoog was maar wat nog veel erger was het feit dat haar de resultaat voor glucose 15.3 was!!! Ze is normaal al duizelig bij 11. Maar er was nog meer redenen om bezorgd te zijn want ze klonk heel verward en alles wat ze eigenlijk kon zegge was "dobre" (goed). Met heel veel pijn en moeite kon ze wat meer over haarzelf vertellen en ook bleek dat ze wat moeilijk uit haar linkeroog keek.

Het was dus beter om haar naar het ziekenhuis te brengen voor meerdere controle's. Dus laat het bed maar komen denk je dan. Mis! Het eerste plan was om baba naar beneden te dragen en vroegen of ik dat wilde doen. Natuurlijk geen probleem maar hoe? Ik vroeg nog of die man die beneden in de ambulance aan het wachten was niet naar boven wilde komen met een brancard en haar dan zo samen naar beneden te dragen. Dat was ook geen optie... Dus uiteindelijk heeft baba met mijn ondersteuning en die van de arts 6 trappen (!!!) naar beneden moeten lopen voordat Baba's broer (die er ook al vanaf het begin was) met een stoel kwam waarop Baba kon zitten. Toen hebben we haar op die stoel gezet en zo de resterende 3 trappen naar beneden gedragen.

Baba ging in de ambulance en Tania was erbij. Ik bleef achter met Baba's broer (Kyrill) om eerst de stoel weg te brengen en om daarna met de taxi naar het ziekenhuis te gaan. We kwamen iets later aan dan de ambulance en konden meteen een kamer in waar Baba onderzocht werd door 5 verschillende doktoren. Naar een aantal test werd er besloten om eerst bloed af te nemen. Verder moesten we naar de MRI, Cardio en een Rontgen.

Dat betekent dus voor de goede orde dat eerst het papierwerk in orde moet zijn. Dat duurt gewoon 40 minuten want ontelbare formulieren worden ingevuld. En ondertussen stond de volgende patient in een bed al buiten te wachten om naar binnen gereden te worden. Nadat alle papieren goed waren konden we beginnen met een rondrit door het ziekenhuis. Er was een zuster met ons mee maar ondertussen kon ik het bed duwen of sturen. Eerst naar de MRI waar ik mee moest helpen om Baba goed te leggen voor de scan. Toen moest ik haar ook helpen met tillen op het bed en konden we naar de volgende afdeling. Daar hoefden we haar gelukkig alleen maar naar binnen te rijden en kon ik op de gang wachten. Als laatste was het dus de Rontgenfoto waarbij ik weer moest helpen om Baba omhoog te krijgen zodat ze een plaat achter haar rug konden doen om een foto te maken van haar longen.

Bedenk wel dat we natuurlijk niet overal meteen werden geholpen maar dat we gewoon in de gang moesten wachten waar het natuurlijk niet zo warm was. Gelukkig hadden we extra kleren meegenomen zodat we haar goed warm konden houden. Wij waren ook niet de enige die moesten wachten. Zo zag ik een man met twee armen in het gips en iets wat leek op een gat in zijn kop (er zat gaas voor) en een andere mand die crepeerde van de pijn ook wachten op een bed in de gang.

Nadat alles gedaan was konden we haar verplaatsen naar een ander gedeelte van het ziekenhuis. Dit was gelijk ook een mooier gedeelte van het ziekenhuis waar het nog een beetje rook als een ziekenhuis en het had ook een renovatie gehad. Hier zal Baba een paar dagen moeten blijven ter observatie.

Voor dat we echt weg konden moesten we eerst wat spulletjes voor haar kopen want dat krijg je dus allemaal niet in een ziekenhuis in Bulgarije. Zo hebben we wat water, yoghurt, rietjes, plastic vorken en lepels, pampers en dergelijke aangeschaft bij een locale supermarkt en apotheek. Nadat we terugkwamen om de spullen af te geven sliep Baba eindelijk en zijn we stilletjes naar huis gegaan.

Zo eindigde onze dag rond 19:00 uur toen we uitgeput thuis kwamen. Een dag die we ons dus iets anders voor hadden gesteld. En ze weten nu nog steeds niet exact van wat er nu allemaal aan de hand is. Ze vermoeden dat ze door die te hoge waarde een aantal infarcten heeft gehad. Tania zal vandaag meer horen als ze langskomt met extra kleding en eten. Zodra ik iets meer weet zal ik het ook hier doorgeven.

Wel wil ik nog even zeggen dat ondanks de povere toestand van het ziekenhuis ze alles goed hebben gedaan. En ik heb het wel vaker gezegd maar jullie mensen in Nederland hebben zoveel geluk dat je nu juist daar bent geboren. Wees dus blij met wat je hebt (of moet ik je ook nog hier op wijzen).

Raadsel

Wanneer weet je dat een Bulgaar aan het werk is?

Als er vier van zijn collega's hetzelfde moeten doen maar om hem heenstaan met de handen in de zak en een sigaret in de mond...

(Sorry, ik kon het niet laten)

Een aantal gebeurtenissen

Zaterdagmorgen en eindelijk weer eens tijd om jullie een beetje bij te kletsen over wat er allemaal is gebeurd de laatste tijd. En dat was weer een hoop. Ik ga een beetje alles doormekaar heen neerzetten dus excuses.

Alarm:
Afgelopen woensdag kwam ik samen met Koost uit Murphy's om gedag te zeggen tegen een producent die hier een paar dagen was om wat dingen te regelen. Hij werkte namelijk verleden jaar hier met ons ongeveer 6 maanden aan de tv serie Roman Mysteries. Hij kwam dus een paar dagen terug en op zijn laatste dag gingen we wat drinken om hen veel succes te wensen met zijn nieuwe project in Engeland. Maar die avond was er ook AJAX - PSV. Een wedstrijd die wij heel graag wilde zien. Dus wij op tijd gedag gezegd en op weg naar huis. Al aangekomen bij mijn apartement deed ik de deur open en toen gebeurde het. Een alarm ging af die ik nooit gebruik. En ik kan je vertellen dat het een ongelooflijke herrie maakte. Ik mijn landlord bellen en hij vertelde mij dat het niet gekoppeld was met de alarmcentrale van de politie. Dus ik kon de kabels wel doorknippen...

Dat deed ik dus en helaas het ding werkte nog steeds heel erg goed. Ondertussen wel hoofdpijn van het geluid gekregen dus wij doen de deur dicht en eerst wat watjes in onze oren doen. Daarna terug en toen kwamen erachter dat het geluid uit een boxje boven de deur kwam. Koos besluit de electriciteitskabel door te knippen. Dit veroorzaakte een kleine flits maar gelukkig niets ernstigs. Maar wat wel erg was, was het feit dat het ding gewoon doorging... Dus uiteindelijk ging ik op een stoel staan en met behulp van een mes moest ik eerst 6 schroeven eruit krijgen toen we ook nog een accu/batterij zagen. Gelukkig kon ik die makkelijk eruithalen en was het geluid ook meteen weg. Maar wat misschien nog het ergste was is dat geen van de buren een kijkje kwam nemen van wat er nu aan de hand was. Tsja, van je buren moet je het hebben...

Ik wil ook wel een scheve schaats rijden...
Een aantal maanden geleden had ik het in een blog over de Bulgaarse wereldkampioen Maxim Staviiski (oorspronkelijk een Rus) ijsdansen die een dodelijk ongeluk had veroorzaakt. Afgelopen donderdag kwam de uitspraak in de rechtbank en echt waar een typisch geval van het Bulgaarse rechtsysteem. Deze man hoeft dus niet de cel in, heeft 2,5 jaar voorwaardelijk gekregen, mag 4 jaar niet rijden en hoeft "maar" 80.000 leva compensatie (ongeveer 40.000 EURO) te betalen aan de familie. Zie hieronder en hier voor het gehele artikel:

Staviiski Gets Suspended Sentence, Victims Families' Compensations Cut

Bulgaria's ice-skating champion Maxim Staviiski was given a 2,5-year suspended sentence and five years to be served in probation over causing a deadly crash.

Bulgaria's ice-skating champion Maxim Staviiski was given Wednesday a 2,5-year suspended sentence and five years to be served in probation over causing a heavy crash, which killed one and injured three in August.

The skating champ was also deprivated of a driving licence for four years.

The punishment imposed could be appealed in a 15-day period.

The civil claim, filed on behalf of the girl, left comatose after the fatal hit, set at BGN 2 M, was rejected for the second time. Manuela Gorsova, represented by her father, will get BGN 80,000 compensation.

The civil actions, brought to court by the parents of the man, who died in the crash, were also cut and Staviiski will have to pay only BGN 180,000, instead of BGN 500,000 as the relatives demanded.

The deadly crash occurred on August 5 last year after the world ice dance champion veered into the opposite lane on a bridge over the Ropotamo River near the city of Burgas and bumped headlong into another car with four people riding in it.

At the time of the incident, the skater was driving with 1,29 per mille alcohol content, which constitutes a criminal offence in Bulgaria.

Scripts:
De laatste week heb ik opeens een 8 tal scripts in mijn handen gekregen. Dus ik ben de hele dag door aan het lezen, lezen en nog eens aan het lezen. Helemaal niet erg hoor want ik ben gek op lezen. Nu moet ik nog meer doen dan het alleen lezen. Ik moet het ook helemaal "ontrafelen". Dat wil dus zeggen dat ik kijk naar wat het script allemaal nodig heeft. Dus welke locaties, hoeveel acteurs, auto's, figuranten en noem het maar op. Niet echt een makkelijk werkje want ieder script is anders en heeft dan ook nog eens een ander budget. Daarnaast doe ik ook nog eens wat research om te kijken welke locaties we hier in de buurt hebben die ze kunnen gebruiken en stuur daar dan ook foto's van op. Heel erg tijdrovend!

Fitness:
Sinds een paar weken ben ik ook weer begonnen met fitnessen. Samen met Kalin proberen we 2 tot 3 keer in de week te gaan. Hij is meer van het pompen en ik meer van de cardio. Daarom is het nog best moeilijk om een goede fitnessclub te vinden. Maar ik denk nu een goede te hebben gevonden. Ik ben er namelijk al weleens een paar keer eerder geweest en het is er echt supermodern met goede apparatuur en nog veel belangrijker ze hebben er ook nog eens veel van. Dus je hoeft niet echt te wachten wil je ergens op. Ook is het erg schoon en hebben ze superbeveiligde kluisjes waarbij je echt zeker bent dat ze niets kunnen stelen.

Samen met het fitnessen ben ik ook maar met een dieet begonnen. Ik wil namelijk in een goede conditie zijn als ik met Tania naar Peru ga dit jaar. Zo zal ik onder andere een paar bergen moeten beklimmen en dat kan ik maar beter in een goede gezondheid doen.

Het wordt nu maar weer eens tijd om verder te gaan met werken zodat ik wat eerder weg kan en dan op weg naar de fitness. Tot snel!

De weeskinderen

Er is iets raars aan de hand met de weeskinderen hier in Bulgarije. De meeste kinderen zijn hier namelijk helemaal niet wees (95%!) maar toch stromen de weeshuizen vol. Waarom? De ouders dumpen het kind en als ze geluk hebben worden ze weer als ze 18 zijn opgehaald. En als dat niet gebeurt dan belanden ze in de prostitutie/criminaliteit.

Er is een reden waarom ik zo begin. Ik kwam zojuist een artikel in het AD tegen over de reportage gemaakt door de BBC (mocht je het niet gezien hebben dan heb je hier meer achtergrond informatie). In het artikel staat dat Belgie op zijn achterste poten staat vanwege de toestanden hier. Ik kan het alleen maar toejuichen aangezien ik er al eens eerder over heb bericht. Voor de zekerheid kan je hieronder het filmpje zien van de kinderziekenhuis:

Ik heb bijna de gehele documentaire kunnen vinden. Helaas kan ik die niet hier zo plaatsen op mijn weblog dus ben ik genoodzaakt de links hieronder te plaatsen:

Deel 1.
Deel 2.
Deel 3.
Deel 4.

En zo kan ik wel doorgaan met plaatsen en vertellen. Gelukkig weet ik uit eerste hand dat er nu wat aan gedaan word. En dat er voorlopig  maar veel druk mag worden uitgeoefend op de Bulgaarse overheid. Want mag nooit meer gebeuren!

Wederom skien!

Was ik het bijna nog vergeten te vermelden vandaag. Maar ook dit weekend heb ik weer op de latten gestaan. Ditmaal met Ben en Gabriella zijn we weer naar Vitosha gegaan. Het zijn broer en zus, hij woont sinds een paar maanden hier met zijn ouders nadat ze zijn overgekomen uit Zuid Afrika. En zij was een paar dagen over uit Engeland waar zij studeert.

En je kan je het haast niet voorstellen maar dit was voor hun de eerste keer dat ze een heleboel sneeuw zagen. Wat dan dus ook betekent dat het voor hun de eerste keer ging worden op de latten. Gelukkig hadden wij ook Traijan (spreek je uit als Trai-jan) mee en gingen we dit keer met de auto omhoog. En we waren als een van de eerste boven (dat mag ook wel als je om 08:05 weggaat) en moesten zelfs nog 10 minuten wachten totdat het 09:00 uur was omdat het loket voor de skikaarten pas open ging.

Nadat we de spullen hadden gehuurd konden we een leraar regelen. De leraar werd gehuurd voor 2 uur en zo konden beide de basis onder de knie krijgen. Ondertussen ging ik met Traijan een paar afdalingen doen. Waaronder ook de afdaling vanaf het hoogste punt (zie foto's hieronder). En het was heerlijk skiweer en ook heerlijk om met Traijan te skien. Hij is namelijk veel beter dan ik, maar omdat ik niet achterop wilde blijven ga je jezelf toch pushen en dat is een heerlijk gevoel in je spieren op het einde van de dag.

Rond 15:00 uur waren we klaar omdat ook Gabriella die avond nog terug moest vliegen naar Engeland. De foto's die ik heb gemaakt waren ook meer voor hun dan voor mij dus je zal mij niet terugzien. Wil je ze toch zien dan kan dat hier.

Ja hoor een paar dagen van rampzalig verkeer komen er weer aan. En nee, het is ditmaal niet het weer of de NAVO die langskomt. Eigenlijk gebeurt het iedere keer als iemand belangrijk uit de politiek langskomt voor een officieel bezoek. Een tijdje geleden ook bij Sarkozy en nu helemaal voor "Mister Putin". Hij komt het land vereren met een bezoek.

Bulgaria Beefs up Security for Putin Visit

Russian President Vladimir Putin is scheduled to start his official visit to Bulgaria on January 17 which will coincide with the opening of the Year of Russia here.

Bulgaria will deploy nearly 3000 policemen across the capital as part of the tight security measures to be imposed during the visit of Russian President Vladimir Putin on January 17-18.

"In comparison with other high-ranking visits, we have scaled down the police presence for the visit of the Russian president," Interior Minister Rumen Petkov commented on Sunday.

Strict restrictions on traffic and people will be imposed in two zones of the capital - the National Palace of Culture and the area encircled by boulevards Vitosha, Levksi, Dondukov and Maria Luisa and Gurko and Alabin streets.

Officials have assured the restrictions will not impede the traffic flow.

Russian President Vladimir Putin is scheduled to start his official visit to Bulgaria on January 17, which will coincide with the opening of the Year of Russia here.

The initiative will be celebrated with a huge concert on January 17, to be followed on the next day by a red-carpet welcoming ceremony for the Russian President and his wife Lyudmila Putina on St Alexander Nevsky Square.

President Putin is scheduled to confer tête-à-tête with his Bulgarian counterpart Georgi Parvanov, at whose invitation the visit comes, to be followed by a meeting of the delegations of the two countries.

Later in the day on January 18 Putin is scheduled to confer with Bulgaria's Prime Minister Sergey Stanishev and parliamentary speaker Georgi Pirinski.

Bulgarian environmentalists, human rights campaigners and hard-line rightists have announced they are planning demonstrations against Russian President Vladimir Putin during his visit to Sofia.

Ik woon dus midden in het centrum en eigenlijk ben ik dus omringd met de straten die genoemd zijn in het bovenstaande artikel. Ik zie het nu alweer voor me. Om iedere 100 meter een agent die daar de hele dag moet staan. Verkeer dat omgeleid gaat worden... zucht.

Pret in de sneeuw

In de weken dat ik vrij had heb ik kunnen uitrusten maar ik wel wat inspannende dingen gedaan. Zo ben ik een aantal keren berg Vitosha opgeweest. Namelijk nog geen 20 minuten van waar ik woon is er een kabellift die je omhoog brengt in 20 minuten. En vanaf daar kan je in de winter en als er genoeg sneeuw is kan je op de latten staan (of op je board natuurlijk). Laat ik daar nu al een paar keer gebruik van hebben gemaakt.

31 December 2007:
Zo ging op de laatste dag van verleden jaar samen met Tania, Yana (zus van Tania over uit Spanje), Irina (ander zus van Tania, ook over uit Spanje) en Javi (vriend van Irina) naar boven voor wat sneeuwpret. Uiteindelijk gingen Irina en ik op de latten staan en Yana op de snowboard. Javi huurde een slee en Tania bleef in het restaurant achter.

Het was prachtig weer die dag en ik had het echt heel erg goed naar mijn zin. Ik was al eens eerder op deze berg geweest, maar toen was het weer niet zo mooi als op deze dag. Al snel gingen we helemaal naar boven en maakte we een paar afdalingen. Omdat het ook de laatse dag van het jaar was en ik nog enige voorbereidingen moest treffen thuis gingen we rond een uurtje of 15:00 weer terug naar huis. Maar de foto's heb ik online gezet en die kan je hier vinden.

03 Januari 2008:
Nu was het alleen Irina die met mij meeging. Yana was namelijk alweer op weg naar Spanje, Javi te vermoeid en Tania moest weer werken. Maar wij beiden hadden heel veel zin en ook een tijdschema waar we ons aan moesten houden. Daarom gingen we vroeg weg, maar blijkbaar niet vroeg genoeg. Het was namelijk hardstikke druk om een skipas te krijgen. En dat is nog logisch ook als er maar 2 loketten zijn waar je een kaartje kan halen. Daarbij is het vakantie en iedereen wilt dan toch wel even genieten van de berg.

Genieten was het vooral in de morgen met mooi weer, maar er kwam steeds meer mist tevoorschijn. Toch hebben we een paar mooie afdalingen kunnen maken. En Irina stond (met uitzondering dan van een paar dagen ervoor) voor het eerst sinds 7 jaar weer op de latten en het ging haar goed af! Nu is het niet een groot gebied. Daarvoor moet je naar andere plaatsen in Bulgarije, maar iedere keer zo voor een dag is het perfect.

Ik heb veel foto's van deze dag gemaakt. Vooral van de natuur en dergelijke. Ben je benieuwd? Dan moet je hier even klikken.

05 Januari 2008:
Deze afspraak stond al een tijdje, maar kon niet eerder doorgaan omdat Kalin ziek werd de dag voordat we wilde skien. Maar nu konden we dan eindelijk. Het was voor Kalin de eerste keer dat hij zijn geluk ging beproeven op de latten. Dus na wat uitleg in de skilift omhoog gingen we onze skipas halen en natuurlijk de skispullen.

Al snel stonden we klaar voor de eerste afdaling. En Kalin bleek een talent te zijn want al tijdens zijn tweede afdaling kwam die keuring naar beneden met mooie bochtjes. Helaas was het ook deze dag behoorlijk druk zodat we soms lang moesten wachten. Helaas begon het later in de dag ook nog te sneeuwen en harder te waaien. Dat liet ons gelukkig niet uit het veld slaan. We hebben gezien de drukte nog aardig wat afdalingen gedaan. Ook veel lol gehad en ik denk dat Kalin en ik nog wel vaker de berg opgaan.

Bekijk alle foto's hier.

Aanstaande zaterdag ga ik weer omhoog voor een dag plezier. Natuurlijk komen de foto's ook weer hier te staan!

Weer aan het werk en wat een weer!

Vandaag eindelijk weer begonnen met werken en het valt vies tegen Het is koud en het duurt even voor de warmte weer terug is in mijn kantoor. Ook de weg naar mijn werk is een uitdaging met deze sneeuw die een paar dagen geleden is gevallen. Op de 2e van Januari kregen we echt een berg naar beneden. Die dag ben ik een stukje gaan lopen en heb ik er wat foto's van kunnen maken:

Zoals je kunt zien is er echt heel veel gevallen die dag en daar hebben we nu nog last van. Zo was het een paar dagen geleden ergens in Bulgarije -31 Graden. De sneeuw gaat dus moeilijk weg en blijft lang "hangen". In ieder geval heeft het mooie plaatjes opgeleverd en een koude werkplek.

Ik heb die dag nog wat meer foto's gemaakt en die kan je hier bekijken.

Chestita Nova Godina!!!

Even een snel berichtje van mijn kant. Ik heb nog een paar dagen meer vrij en maak nu gebruik van een andere laptop. Die van mij is namelijk stuk en moet gemaakt worden. Dus zit ik heel even op de laptop die een vriend van Tania aan ons heeft gegeven.

In ieder geval heb ik al een aantal dingen gedaan die ik echt wilde doen. Maar vooral wil ik jullie allemaal een fantastisch 2008 wensen. Met heel veel geluk, liefde, vreugde, gezondheid en nog veel meer! Hopelijk was het een leuk uiteinde, die van mij was erg leuk maar ook erg koud.

Ik ga zometeen weer de bergen in voor wederom een dag op de latten. Gisteren is er in de stad 25 cm van sneeuw neergevallen en daar zal ik binnenkort alle foto's van laten zien! Ik spreek jullie snel weer!

Eindelijk vrij

Vandaag was mijn eerste vakantiedag en dit gaat nog even duren. Ik heb namelijk tot en met 7 januari vrij en daar ben ik echt even aan toe. Het was weer een gekkenhuis dit jaar en ondanks een paar tripjes naar Nederland ben ik eigenlijk altijd wel in de weer geweest.

Vandaag kwam ik nog niet echt aan rusten toe omdat wij (Tania en mijn persoontje) veel kerstinkopen hebben gedaan. Dat is gelukt dus nu kunnen we een beetje gas terug nemen. Morgen heb ik eerst de verjaardag van Tania's oma (87!!!). En nu vergeet ik nog dat Tania zometeen haar zus op gaat halen van het vliegveld. Dan de 24e komen de oma en de zus bij ons Kerst vieren. Dit naar goed Bulgaars gebruik waarbij je deze dag geen vlees eet. Maar goed daar gaan we ons niet helemaal aan houden. Daarna niets gepland voor de twee "echte" kerstdagen.

Op de 27e komt de andere zus met vriend ook over van Spanje en die blijven tot en met 5 januari bij ons logeren. Tussendoor hoop ik nog met Kalin misschien 1 of 2 keer de bergen op te gaan om op te skies te staan.

Op Oudejaarsavond komt de gehele familie van Tania wederom bij ons en heb ik ook Koos en Lily uitgenodig. We zullen allemaal kleine hapjes maken en ik zal ze de olieboll introduceren. Nu hebben ze wel iets wat er op lijkt hier in Bulgarije maar die van ons zijn natuurlijk veel beter.

Ik ga er dus lekker van genieten en hoop dat jullie dat ook allemaal gaan doen. Geniet met elkaar en van elkaar en maak er een mooi kerstfeest van. Ik spreek jullie vast en zeker nog wel voor 31 december dus de beste wensen komen nog. Maar geniet, geniet en geniet!

Naar Macedonie!!

Ok, het is nog meer dan 9 maanden weg, maar toch hebben we (Koos, Kalin en mijzelf) al een hotel geboekt in Skopje, Macedonie. Om precies te zijn zullen wij om 9 September aankomen en de 11e weer vertrekken. Een kort tripje dus, maar onze tweede voetbaltrip. Want na het geweldige succes in Roemenie (ahum), gaan we nu kijken naar de eerste kwalificatiewedstrijd van het Nederlands Elftal voor het WK in Zuid Afrika (2010).

Omdat Koos erg druk was ging ik gisteren op zoek na een hotel in Skopje. Nu zijn er nog een aardig aantal hotels te vinden. Maar ik wilde toch eens kijken of we niet iets konden vinden dichtbij het stadion en ook nog eens in een leuke omgeving. Ik denk dat het ons gelukt is en we gaan daarom de nachten verbijven in Hotel Duvet.

Ik heb er echt heel veel zin in kan ik je vertellen! Volgens mij word het heel tof en wat nog gunstiger is voor ons is dat sinds kort er ook een rechtstreekse verbinding is tussen Skopje en Sofia met het vliegtuig. Dat betekent maar 40 minuten vliegen in plaats van 5 uur in de bus te zitten.

Natuurlijk kom ik hier op terug als de wedstrijd is geweest!

Bijna 2 weken geleden...

Het is nu bijna 2 weken geleden sinds mijn laatste blog, SCHANDE! (ja ik weet het). Maar ik heb het dan ook best wel behoorlijk druk gehad. Zo heb ik onder andere een hoop spullen van Tania naar mijn apartement moeten verhuizen. Zoveel zelfs dat ze nu opeens met mij samenwoont! Wat een geniepige meid is het toch! Nee hoor, sinds een weekje zijn al haar spullen bij mij en wonen we dus officieel samen.

Daarnaast ben ik gewoon nog steeds 6 dagen in het week aan het werk. Maar goed, deze week hoef ik alleen tot en met vrijdag en dan ben ik klaar voor dit jaar. Ik hoef me dan pas volgend jaar weer te melden. Dat betekent onder andere dat ik met Kalin toch zeker de berg opga vlaknaast de grote stad. Gewoon binnen een uur de eerste afdaling al gemaakt kunnen hebben!!! En dat voor echt geen geld. De meeste mensen gaan naar de ski resorts hier ongeveer 2 uur hiervandaan, maar waarom zou ik dat doen als ik het ook gewoon hier kan doen?

Maar goed dat is wat ik nog ga doen, het is niet iets wat ik de laatste twee weken heb gedaan. En daar wilde ik het toch wat meer over hebben om zo iedereen een beetje op de hoogte te houden. In ieder geval is de laatste grote productie van dit jaar in de studio afgerond. En heb ik een foto met handtekening kunnen regelen van Antonio Banderas voor Tania, mijzelf en een paar familieleden. Wat een aardige man trouwens en superprofessioneel.

Gisteren zou het dus "super sunday" zijn in de nederlandse voetbal competitie. Maar helaas waren er andere partijen die gingen staken dus ging dat niet door. Ik had het namelijk al helemaal geregeld. Lekkere dingen in huis gehaald en gemaakt en op die manier het voetballen kijken met Kalin en Koos. Gelukkig was er ook nog een super sunday in Engeland en zo hebben we dus naar 2 wedstrijden gekeken en daarvoor was er ook nog de finale tussen Boca Juniors en AC Milan die ik dan ook nog heb gezien. Heerlijke manier op je zondag door te komen!

Verder zijn we hier nog steeds bezig om NY na te bouwen als een permanente set en dat gaat nu natuurlijk wat langzamer vanwege de sneeuw. Omdat een andere collega van mij nog wat dingen moest regelen in Zuid Afrika ga ik nu om de zoveel dagen naar de set en maak ik daar velen foto's en filmpjes met een handheld om zo de progressie in kaart te brengen. Dat heb ik bijvoorbeeld vandaag ook weer gedaan maar wat was het koud zeg...

Ook krijg ik de laatste tijd weer veel scripts binnen van mensen die hun film verfilmd willen zien en daarvoor het geld bij elkaar hebben of op zoek zijn naar financiers. Er zitten soms draken van scripts bij maar sommige zijn zeer goed zelfs. Deze week hoop ik ze allemaal te kunnen lezen en nog meer breakdowns te maken waardoor ik kaart breng wat het budget kan zijn.

Nu moet ik helaas weer verder (dit was eventjes vlug in mijn korte pauze getikt). Maar tot snel!

Ridder in de Orde van Oranje-Nassau

Afgelopen vrijdag was een speciale dag voor de Tulip Foundation.  Het was namelijk de 13e verjaardag van dit fonds. Dit werd gevierd en er werd ook bekend gemaakt dat het Oranje Fonds ging stoppen met de financiele steun aan dit fonds.

Nu is dat geen drama want tijdens de receptie werd bekendgemaakt dat ze voor de komende vijf financieel garant staan voor de organisatie. Dit geld kan dus alleen maar worden gebruikt om "het bedrijf" draaiende te houden zodat al het andere geld wat binnenkomt kan worden gebruikt voor de diverse projecten. En ze komen ook nog een paar keer langs om een oogje in het zeil te houden.

Grote motivator aan de kant van de Tulip Foundation is Maria Petkova. 13 jaar lang is zij al in de weer om gelden overal vandaan te krijgen voor deze projecten. De ambassadeur van Nederland was er ook en die had een grote suprise voor haar (en ook voor mij). In zijn speech vertelde hij al over de dingen die Maria heeft betekend en dat dit door meerdere mensen word erkend. En opeens kwam hij met een mooi klein doosje tevoorschijn en maakte hij bekend dat Maria is benoemd tot ridder in de orde van oranje-nassau. Een hele grote eer en volgens mij is Maria sowieso de eerste Bulgaarse vrouw en een van de eerste Bulgaren die deze eer mag ontvangen.

Het was voor mij zelfs de eerste keer dat ik dit mee mocht maken en stond met een mond vol tanden. Ik kon het dan ook niet laten om na afloop een paar foto's te maken van Maria:

Het is dan ook niet meer dan terecht dat Maria dit heeft ontvangen. Ik hoop dat dit ook voor haar een extra steuntje in de rug is om door te gaan met wat zij doet. Ook ik probeer haar weleens te helpen, zo hadden wij eerder dit jaar een groep kinderen in onze studio te gast. Ze hadden de dag van hun leven en ze gingen weg met de belofte dat wij ze willen helpen met het bouwen van decors.

Vlak hierna heb ik een hyves en een facebook groep aangemaakt. Wordt ook lid en steun deze organisatie. Door alleen al lid te worden laat je zien dat je achter de doelstellingen staat van dit fonds! Doe het. :)

Sneeuw!

Er valt alweer zo nu en dan sneeuw hier in Sofia (en in heel Bulgarije). De bergen zijn alweer aardig wit geworden en hier en daar kan je alweer een afdaling maken. Een collega (Justin Sholk) van mij maakte onderstaande foto van het hoofdgebouw van de Studio:

Zoals je kunt zien is er een hoop sneeuw gevallen en was het ook erg mistig die dag. Inmiddels schijnt de zon alweer maar is het nog steeds goed koud hier!

Weer aan het werk

Ongeveer een uurtje geleden ben ik weer begonnen op kantoor met mijn eerste werkdag na meer dan twee weken ziek thuis te hebben gezeten. Geen antibiotica meer, alleen nog een spray voor mijn longen die ik de komende 10 dagen twee keer per dag moet gebruiken. Geen injecties in mijn billen meer en nog veel belangrijker geen vervelende hoestbuien die veel pijn doen!

Gewoon weer blij op het werk!

Injectie

Hier weer eens een berichtje van mijn kant. Ik heb genoeg beleefd maar ik heb er echt geen puf voor. Ik kom net een paar uur geleden terug van een bezoekje aan de kliniek. Ik ben namelijk al dagen in de weer met mijn strot die ontstoken is en een grieperig gevoel. Nu ging het naar mijn gevoel beter en wilde ik vandaag weer gaan werken. Ondanks het feit dat het vanacht een stuk slechter ging wilde en moeste ik ook. Maar zodra ik op mijn werk kwam werd ik door de doctor heel erg streng aangesproken en constateerde ze dat ze de antibiotica die ze had voorgeschreven niet werkte.

Ik dus met volle moed naar de kliniek om daar onder andere foto's van mijn longen te nemen. Hier in Bulgarije kan je namelijk eerst een foto laten maken (die dan later ook jouw eigendom is) op voordracht van de docter. Dus heb ik nu een foto van mijn longen. Die moest ik dan weer meenemen naar de arts (in dit geval in de kliniek).  Na wat geluister door de doctor en het bekijken van de foto's kwam dus naar voren dat ik een vorm van bronchitus en nog iets anders heb. En dat ik dus een andere behandeling moest starten. Niet meer de antibiotica die ik had maar iets anders en sterkers.

Een tweetal keuzes werden mij gegeven. Injectie in de bloedbaan of een injectie in de bil. Deze jongen is geen held met naalden en de bil leek mij een beter idee (na de prik dacht ik er al anders over). Maar goed nu moet ik dus de komende 5 tot 6 dagen terugkomen voor een herhalingsprik, steeds op hetzelfde tijdsstip. Moet het toch toegeven ik ben er behoorlijk moe van.

Halloween

Gisteren was het weer eens Halloween en net zoals in 2005 waren Koos en mijn persoontje uitgenodigd door Scott om op het Halloween feest te komen van zijn bedrijf. Daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen en toen kwam het probleem wat we aan moesten trekken. Gelukkig werk ik voor een bedrijf waar we genoeg kostuums hebben. Dus snel naar de dames van de wardrobe gegaan en uitgelegd dat ik 2 kostuums zocht voor Halloween. Gelukkig zijn het allemaal schatten van mensen (ze spreken alleen geen Engels, dus het moest in het Bulgaars) en organiseerden ze speciaal voor mij 2 kostuums. Dus met twee kostuums onder de arm kon ik naar huis. Al snel belde Koos op om te zeggen dat hij eerst een etentje af dus of ik even zijn kostuum af kon geven bij het restaurant. Geen probleem en zonder Koos (die dus later kwam) kwam ik aan bij het feestje.

Het zag er weer perfect uit, genoeg drank voor iedereen, genoeg mensen die op kwamen dagen, bijna allemaal ook nog eens verkleed. Iedereen werd netjes opgewacht (onder andere door de prinses in de foto hierboven) met candy en een klein cadeautje. Ik was er zelfs nog eerder als Scott. Maar hij had het mooiste kostuum van de avond. Samen met zijn vrouw hadden zij hun kleding aangepast op hun zoon. Die heeft namelijk een pak van de rat in Ratatouille en zij gingen dus verkleed als kok (zoals je kunt zien in de foto hieronder).

In totaal waren er denk ik rond de 150 tot 175 man aanwezig en meer dan 85% was verkleed! Echt heel top om te zien. Zo kwam ik onder andere Indiana Jones tegen, een piraat, een coureur, meerdere Jack Sparrows, Rambo, Musketiers en ga zo maar door. Dat maakt het feest natuurlijk ook leuk omdat bijna iedereen verkleed gaat. En zoals altijd was er ook een verkiezing voor de best geklede man, vrouw en dit jaar ook een speciality award. Het mooie hieraan was dat de best geklede man waarschijnlijk het goedkoopste kostuum aan had maar het paste perfect bij hem (verkleed als een familielid uit de Adams Family).

Het was echt heel leuk en een uurtje later was Koos er ook om van het feest te genieten. Ondertussen waren een hoop mensen te vinden op de dansvloer en er werd flink gedanst. Rond elf uur waren we het eigenlijk alweer zat en vertrokken we. Maar we konden het toch niet laten en gingen daarna nog eventjes naar de Ierse pub maar daar was het een aflopende zaak (ondanks de drukte) en na een half uur gingen we moe maar voldaan naar huis!

Voor alle foto's van het feest, moet je toch even hier klikken!

Jaartje ouder

Vandaag ben ik dan 28 + 1 geworden. Oftewel een jaartje ouder. Hiep hiep hoera voor mij...

Bulgarije - Roemenie - Voetbal - Bulgarije

Nu Nederland al zo goed als zeker is voor kwalificatie voor het Europese Kampioenschap 2008 na hun overwinning op Slovenie en het gelijkspel van Bulgarije in en tegen Albanie heb ik ook wat tijd gevonden over onze trip naar Roemenie. Terwijl het buiten alweer heeft gesneeuwd en nu ook hard aan het regenen is zit ik binnen in mijn kantoor.

Op vrijdag 12 oktober vertrokken Koos, Kalin en mijn persoontje vanaf de Renault dealer in Sofia voor onze trip naar Constanta. Het was eerst de bedoeling dat we via Boekarest gingen om daar iemand op te halen en daar dan een nachtje te blijven om de volgende morgen verder te rijden. Maar dat plan veranderde omdat die persoon helaas niet meer kon komen vanwege een verandering in zijn schema (hij werkt voor de Nederlandse regering). Dus besloten we rechtstreeks naar Constanta te gaan. Zo gezegd en zo gedaan rond 11:00 uur gingen we op weg.

Na een rit van ongeveer 5 uur kwamen we in Varna aan met alleen een kleine tussenstop net na Veliko Turnovo. Deze hele rit was helemaal nieuw voor me sinds ik helemaal niet zo veel de tijd heb. Dat was dan ook een van de redenen waarom ik er naast het voetballen ook zoveel zin in had. Ik kreeg meer van het land te zien en ik ging ook naar een land waar ik nog nooit ben geweest. En eerlijk is eerlijk Bulgarije is een prachtig land met verschrikkelijk mooie landschappen. Het golft op en neer en er is altijd wel een berg, bossen of een meer te zien.

Na het bereiken van Varna had ik nog een persoonlijk primeur. Het zien van de Zwarte Zee voor de eerste keer tijdens mijn verblijf in Bulgarije. Het was maar heel kort en heel snel want we waren op doorreis maar ik kan nu in ieder geval zeggen dat ik het heb gezien! Hierna nam ik de rijderspositie over van Koos en gingen we verder op weg naar Roemenie.

We kwamen in Roemenie pas vele uren later aan omdat we vanwege mijn fout werden aangehouden door de Bulgaarse politie. Wat er precies allemaal is gebeurd zal ik nog weleens vertellen in een ander blog. Maar in beginsel was het mijn fout en ook terecht wat er gebeurde. De afhandeling was alleen niet erg netjes te noemen.

Maar goed eenmaal in het pikkedonker aangekomen in het hotel werden we hartelijk ontvangen door de eigenaars. Een ouder koppel die oorspronkelijk uit Libanon komen. De restaurant was gelukkig nog open en konden we nog eerst een heerlijk hapje eten voordat we uitgeput in slaap vielen.

De volgende morgen was Koos vroeg wakker en sliepen Kalin en ik nog een uurtje door tot het tijd werd de kaartjes op te halen van een aardige mevrouw van OAD uit een ander hotel. Daar bleken alle radio- en tvpresentatoren ook te zitten naast een grote groep oranje supporters. Wij wilden echter het centrum gaan bezoeken en namen daarom ook weer een taxi terug (die nog erger stonk dan de meeste taxi's hier in Sofia). Na wat rondgelopen te hebben en ook de Zwarte Zee (filmpje!) te hebben gezien in Roemenie kwamen we aan bij een bar/cafe die langzaam overspoeld werd met Nederlanders.

We trokken veel bekijks van de lokale bevolking en van radio en tv. Zo ben ik denk ik wel door tientallen mensen gevraagd of ik met ze op de foto wilde. Tegenwoordig heeft iedereen een mobiel met camera en er zaten ook mensen bij in originele creaties. En zoals gezegd werd het langzamer drukker (filmpje!) en drukker vol met mensen in het oranje, luisterend naar de grootste oranje hits. Ondertussen draaide die bar denk ik de beste dagomzet ooit. Het bier was niet aan te slepen en al snel waren er zeker 250 man die zich daar een paar uur kostelijk vermaakte met iedereen. Zelfs de regen (filmpje!) weerhield men er niet van om flink feest te vieren.

Wij hadden een loopje gedaan door het centrum van de stad. Nou mensen, het was echt verschrikkelijk. Sofia heeft een veel slechtere wegdek maar daar kan je tenminste nog normaal winkelen. In deze stad was echt bijna niets te vinden. Zelfs de hoofd winkelstraat was onaantrekkelijk met lelijke winkels en winkelramen. Al snel liepen we terug om nog een uurtje feest te vieren. Koos en Kalin gingen terug naar het hotel om een pits stop te houden maar ik besloot te blijven omdat ik bang was dat het mij alleen maar slapper zou maken voor de rest van de avond.

Tijdens hun afwezigheid begon het weer steeds slechter te worden totdat het echt heel hard begon te regenen. Natuurlijk zijn wij niet gemaakt van suiker en zijn we gewoon door gaan feesten tot het mij ook te gek werd en naar de Ierse pub ging die er vlakbij stond. Daar een tijdje wezen zitten en praten met andere supporters. Toen Koos en Kalin weer wakker werden was het echt een hele natte bende buiten en besloten we om met de auto naar het stadion te rijden. Na een tijdje zoeken voor een plek vonden we plaatsje en konden we naar het stadion lopen.

 

We waren anderhalf uur vantevoren in het stadion omdat we hadden gehoord via diverse kanalen dat dit erg verstandig was omdat er misschien wel teveel kaarten waren verkocht. Natuurlijk was hier helemaal geen sprake van en hadden wij genoeg ruimte in twee vakken om het Nederlands team aan te moedigen. Kouder werd het ondertussen ook en voor sommigen die alleen een shirtje aanhadden was het zeker geen pretje. De wind beukte er hard op los en de regen liet zich ook niet onberoerd boven onze hoofden (zie hier een filmpje voor de opkomst en een overzicht van het stadion).

Over de wedstrijd zelf kunnen we kort zijn. De meeste mensen hebben het natuurlijk wel gelezen of gezien. Verloren met 1-0, onterecht in mijn ogen want een gelijkspel was gezien het spelbeeld terecht. De scheidsrechter vond ik dramatisch en Seedorf was zeker in de eerste helft de beste speler van het veld. We waren sowieso de eerste helft veel beter (filmpje!) Na afloop kregen we van sommige spelers nog applaus terwijl ze naar binnen gingen. Slecht was wel dat we zeker een half uur nog moesten wachten om eindelijk het stadion uit te komen. Geen probleem als het lekker weer was maar het was dus echt bar en boos.

Daarbij hadden wij drieen nog een ander probleem. Wij hadden de auto in een ander gedeelte dichtbij het stadion geparkeerd. Als wij echter de uitgang namen zoals de rest dan moesten we zeker 30 minuten omlopen eer we bij de auto kwamen. Na toestemming te hebben gevraagd bij de lokale politie in het stadion kregen we de kans om via een andere uitgang naar buiten te komen. Dit gebeurde onder begeleiding van 2 agenten. Ik kan ook niet anders zeggen dat de politie zeer correct maar ook zeer nadrukkelijk aanwezig was. Toch geen onvertogen woord over de supporters die helemaal dolgelukkig waren met de overwinning. Alles ging goed en het was nog lang onrustig in de stad! Helaas heb ik daar geen foto's van in verband met een niet werkende camera!

Wij waren alleen maar bezig om ergens te kunnen eten. Al snel hadden we de hoop opgegeven en zijn we maar richting het hotel gegaan. Dit duurde nog wel even omdat de hele stad was uitgelopen om dit succes te vieren. Eenmaal aangekomen bij het hotel werden we liefdevol opgevangen door de familie en zelfs uitgenodigd om wat te eten in hun restaurant. Verbaasd als we waren vertelden we dat we best een pizza konden bestellen en dat hun restaurant al gesloten was. Daar moesten ze niets van hebben en zo kregen we alweer heerlijk Libanese gerechten voorgeschoteld. Het plaatsje zelf stelt dan niet veel voor maar het hotel was super!

De volgende morgen stonden we alweer vroeg op en na een ontbijtje was het tijd om weer naar huis te gaan. Na gedag te hebben gezegd tegen de familie gingen we we weer naar huis. Dit keer namen we wat meer onze tijd en na een paar nodige plaspauze's en een heerlijke lunch in Arbanasi. Dit is een stadje vlakbij Veliko Turnovo waar alles eruit ziet als 100 jaar geleden. Zelfs de nieuwe gebouwen moeten voldoen aan een aantal eisen waaronder dat ze hetzelfde uit moeten zien als 100 jaar geleden. Echt behoorlijk indrukwekkend maar helaas begaf mijn camera het al een tijdje daarvoor. Gelukkig had Koos nog wel zijn camera bij zich maar ik wacht op dit moment op de plaatjes zodat ik dat hier ook kan plaatsen.

Ook zijn we even Veliko Turnovo ingereden en heb ik zo het kasteel en andere belangijke historische gebouwen kunnen zien. Voor de rest zijn we dus heel rustig naar huis gereden (ook vanwege de soms erg slechte wegen) en kwamen we zo rond 20:30 in Sofia aan. Eerst de auto teruggegeven en toen het laatste stukje met de taxi gedaan.

Een mooi avontuur en een mooie kans om meer van Bulgarije te zien. Het was zo leuk dat er ondertussen alweer plannen zijn gemaakt om in Bulgarije andere plekken te gaan bezoeken. Ik heb er heel veel zin in! Alle foto's tot nu toe (dus zonder die van Koos) zijn hier te zien!

Terug thuis in Bulgarije

Zo, gisteravond weer thuisgekomen en genoeg te vertellen, genoeg gezien en genoeg meegemaakt. Maar dat zal nog even op zich laten wachten. Mijn camera doet het niet helemaal meer zoals het moet en het is teveel om nu hier neer te zetten (alles wat ik heb beleefd). Ook heeft Koos nog foto's gemaakt en die wil ook eerst hebben.

Wat ik wel kan vertellen dat ik vooral heb genoten van de rit zelf en mijn verblijf daar. Maar wacht dus nog een paar dagen en dan weet je alles!

Zwarte Zee en Roemenie

Morgenvroeg gaan we dan. Op weg naar de voetbalinterland tussen Roemenie en Nederland aanstaande zaterdag. We vertrekken samen met Kalin en Koos en gaan vanuit Sofia eerst naar Varna. Daar blijven we de nacht slapen en gaan we de dag erop verder naar Constanta in Roemenie zelf. Dat is namelijk ongeveer 2 uurtjes rijden van Varna vandaan en na de wedstrijd kunnen we dan ook meteen weer terug naar Varna om daar weer te blijven slapen. De reis naar Varna zelf zal denk ik ongeveer 6 uur duren. We doen het immers rustig aan!

Een andere leuke bijkomstigheid is dat ik nog nooit de Zwarte Zee heb gezien. Ik woon hier nu alweer een tijdje maar heb er nog nooit echt de tijd en de kans ervoor gehad. Nu is het weer al niet goed meer, maar toch dus de kans om eens te kijken hoe het daar aan de andere kant van het land is. En het is ook meteen mijn eerste keer in Roemenie.

Ik heb er heel veel zin in en zondag kom weer terug dus. Ik zal proberen om zo spoedig daarna de foto's en de verhalen hier online te zetten!

Medicijnen

Met mijn linkervoet gaat het gelukkig al een heel stuk beter. Eigenlijk beter dan verwacht, ook na de eerste gesprekken met de artsen hier in de Studio. Ik kan weer lopen al moet ik nog wel oppassen dat ik niet het volle gewicht op mijn hiel zet. Aangepast lopen dus, maar het ziet er dus wel weer goed uit.

Ook is mijn broertje inmiddels uit het ziekenhuis. Ik had hem de laatste paar dagen aan de telefoon en gisteravond is hij weer thuisgebracht. Het echte zware werk begint nu pas echt natuurlijk. Hij kan niet veel doen en moet wachten tot beide botdelen naar elkaar zijn gegroeid. Ik vertelde hem dat ik hem net nadat hij uit de operatiekamer was wakker geworden nog aan de telefoon had gehad. Daar wist hij zich echter weer helemaal niets meer van te herrineren en was verbaasd daarover. Hij was toen ook nog erg slaperig en heb het daarom toen ook maar kort gehouden. Nu had hij weer praatjes en dus zullen ze hun handen nog wel weer vol aan hem hebben.

Voor mijn herstel heb ik ook antibiotica moeten slikken. Niet mijn grootste hobby maar ja wat moet dat moet. Een gewaarschuwd mens telt voor twee en daarom probeer ik altijd wat meer informatie te vinden over medicijnen die ze me hier voorschrijven. Ik wil gewoon weten wat het precies doet en wat de bijwerkingen zijn natuurlijk. Wat me dan opvalt (eerder ook al) is het aanbod van medicijnen en hoe goedkoop dat hier is vergeleken met Nederland. Ook vind ik het wonderbaarlijk dat je bepaalde medicijnen hier gewoon nog openlijk bij een apotheek kan komen terwijl het bijvoorbeeld in een hoop andere landen is verboden.

Neem nu bijvoorbeeld het medicijn Analgin. Meer bekend als Metamizol. Dit is een sterk werkende pijnstiller en goed tegen koorts. Maar het kan ook je witte bloedlcellen sterk laten afnemen in je lichaam en dat betekent dat je afweer ook sterk afneemt. Zo sterk dat er mensen aan gestorven zijn. Het is daarom oa in Nederland, Amerika en Zweden verboden. Hier echter is het geen probleem om het te kopen en daar heb je echt geen briefje van de dokter voor nodig.

Nu ben ik me er ook van bewust dat heel veel medicijnen niet goed voor je zijn maar dit gaat met toch echt even te ver. Daarom probeer ik ook al een tijdje zo min mogelijk te slikken en er dus zoals al gezegd bewuster van te zijn wat je slikt. En voor mij geen Analgin meer!

Spijker

Gisteren kreeg ik opeens een telefoontje van een collega hier in de Studio. Of ik mijn camera ook mee wilde nemen. Hij is op dit moment verantwoordelijk voor het bouwen van New York op onze Studio. In de toekomst zullen wij namelijk een aantal kilometers NY hebben waar mensen dit kunnen gebruiken voor dit productie zonder echt naar NY te moeten gaan.

Ik maak eigenlijk foto's al vanaf het begin. Gedeeltelijk ook voor mezelf om zo zelf een beeld te krijgen van de omvang en wat er allemaal is gebeurd. Maar ik doe het ook eigenlijk voor de Studio zelf zodat ze zelf een idee hebben van wat er allemaal is gebeurd. Daarbij kan je het later ook nog eens gebruiken als je aan mensen wilt laten zien wat er nu allemaal is verandert. Laat ik je vertellen dat dit heel erg veel is. Omdat het gebouw zelf afgeleverd werd 1961 en er eigenlijk daarna niet veel aan gedaan is hebben ze compleet nieuwe bedrading voor de electriciteit, riolering, waterzuivering en nog wel meer gedaan.

Maar goed ik werd dus gebeld of ik dus weer eens een paar foto's wilde nemen. Geen probleem natuurlijk dus ik naar de constructieplaats om daar de foto's te maken. Op een gegeven moment sprong ik van een betonblok naar de andere en toen gebeurde het. Ondanks het feit dat ik schoenen aan had met dikke zolen sprong ik met mijn linkervoet (bij mijn hiel) midden een omhoogstaande spijker. Het deed op dat moment niet zo heel veel pijn maar mijn schoen zat vast aan die spijker. Daarna maar meteen naar de dokter gegaan om het schoon te maken en ook meteen een tetanusprik gehad.

Dit had als gevolg dat ik een vreselijke nacht heb beleefd waarbij ik drie keer alleen al wakker ben geworden van ongelovelijke kramp in mijn kuit. Dit kwam denk ik doordat ik alleen op mijn tenen kon lopen en daardoor mijn kuitspier constant aan bleef spannen. Vandaag krijg ik daarom dus krukken en zal ik voorlopig als een "driepotige" door het leven moeten gaan.

Ironisch is het wel als je je bedenkt dat vandaag mijn kleine broertje Thomas (10 jaar) word geopereerd aan zijn been. Omdat hij aan een been een afwijking heeft waardoor het kleiner is gaan ze het vandaag professioneel breken en dan weer vastzetten met een hoop ijzeren pinnen. Het verschil is alleen dat ze het bot uit elkaar zetten zodat er een gat tussen zit. Hierdoor groeit het bot weer naar elkaar toe en is zijn been weer een beetje langer. Een vervelende operatie dus maar zoals ik gisteravond al tegen hem zei hoeft hij voorlopig geen huiswerk te maken.

Hij was het daar helemaal mee eens en zelfs toen ik zei dat hij dat later waarschijnlijk in moest halen kreeg ik te horen dat zijn juffen vertelde dat dat niet hoefde. Nerveus was hij zeker wel maar hij keek er ook wel naar uit denk ik. Niet dat de huidige conditie van hem nu zo problematisch is. Hij sport bijvoorbeeld en is volgens mij nog steeds een fan van fietsen. Ik denk dat hij nu zo rond deze tijd geopereerd gaat worden. Dus ook via deze weg wil ik hem dan ook heel veel sterkte wensen!

Hersenspinsels II

Gisteren had ik al een blog geplaatst over Daniel Temmet, de wizard met nummers en talen. Nu is hij niet de enige in de wereld met verbazingwekkende talenten waarvan men nog steeds niet exact weet hoe hij het doet. Er is namelijk nog iemand veel beroemder. Iemand die model heeft gestaan voor de viervoudig Oscar winnende film Rain Man: Kim Peek.

Volgens mij is dit vandezelfde documentairemakers als de serie die ik dus gisteren liet zien maar dit kon ik jullie dus ook echt niet onthouden. Daarom kan je hieronder die documentaire zien. Wederom op youtube gezeten voor ons plezier. Ga rustig zitten en verbaas je weer over de mogelijkheden van het menselijk brein.

Hersenspinsels

Maandagavond had ik zoals ik mijn vorige bericht vertelde een meeting georgaiseerd door onder andere de Nederlandse ambassade. Ik kwam die avond rond 22:00 thuis. Net op tijd om via BVN een paar programma's te zien die ik graag wilde zien. Hierbij moet je dus onder andere denken aan de samenvattingen van het voetballen dat weekend. Ik moest natuurlijk even duidelijk zien hoe mijn team (PSV) Feyenoord in de pan hakte.

Maar daar wil ik het niet over hebben. Eigenlijk wil ik jullie iets laten zien. Iets waarvoor je wel even de tijd voor moet nemen want het is niet te geloven. Maar toch gebeurd het. De reden is omdat deze man in Pauw & Witteman was. Het gaat hierbij om Engelsman genaamd Daniel Tammet. Hij kan dingen doen, berekeningen maken die anderen gewoon niet kunnen. Ik was zo onder de indruk van hem dat ik een dag later dit aan Tania vertelde. En door mijn nieuwsgierigheid ben ik gaan zoeken op het internet. En via youtube vond ik een documentaire over hem. Ga er maar eens goed voor zitten en bekijk het volgende:

Heb je het gezien? Het is toch niet te geloven. Dit bewijst maar weer eens dat we veel meer kunnen met het menselijk brein dan dat we onszelf voor mogelijk houden.

Heerlijke zondag

Een tijdje geleden tijdens een van mijn reizen terug naar Nederland heb ik op het vliegveld de speciale DVD van Mary Poppins gekocht. Natuurlijk heb ik deze klassieker al een keer gezien maar Tania dus nog niet. En zo gebeurde het dus dat we een aantal weken geleden samen op een luie zondagmiddag deze film hebben gekeken. En Tania was zeer onder de indruk en ik kreeg eigenlijk wel zin in meer. Zo wist ik me een andere film te herrineren die ik vroeger had gezien: Bedknops and Broomsticks. Maar ik had geen plannen om naar Nederland te gaan...

Gelukkig bracht Daphne de oplossing toen zij voor 2 weken terug naar London moest. Ik vroeg aan haar of ze voor mij deze DVD wilde kopen (natuurlijk kreeg ze het geld terug). Ook omdat Tania meer kennis wilde maken met deze klassiekers. Daphne was enthousiast en zelfs tijdens haar verblijf in London kreeg ik op een dag een doos toegestuurd. Daarbij zat dus ook de film waarom ik had gevraagd maar de lieve schat had nog veel meer films gestuurd en dan ook nog eens de speciale editities. Zo vond ik in de doos Fiddler on the Roof (1971), The Wizard of Oz (1939), The Sound of Music (1965), My Fair Lady (1964), Chitty Chitty Bang Bang (1964).

Omdat Tania in die periode nog in Polen zat voor werk en pas verleden week vrijdag terugkwam. Was de eerste echte kans om een film te zien in het afgelopen weekend. En vooral de zondag was een luie filmdag waarbij we al twee films hebben kunnen zien. Ondertussen ben ik alweer verder aan het zoeken naar de volgende films die ik graag in mijn collectie wil hebben. Hebben jullie nog enige adviezen over echte klassiekers? Ik hoor het graag!

Niet naar Albanie

Helaas...De kaarten waren geregeld maar het vervoer is toch veel te veel moeite hier vanuit Sofia. Een hoop mensen hebben het ons ook afgeraden om erheen te gaan met de auto. Ik zal dus niet naar Albanie gaan om daar het voetbal te zien. Wel ben ik nu weer bezig voor de wedstrijd van 13 oktober. In en tegen Roemenie. Hopelijk lukt dat wel!

Lang weekend

Eigenlijk had ik de laatste paar dagen helemaal vrij moeten hebben ivm nationale vakantiedagen. Maar toch heb ik bijvoorbeeld op donderdag nog gewerkt. Tania moest vrijdag weg voor haar werk naar Polen maar omdat een paar mensen op haar werk een fout hadden gemaakt was de ticket wel gereserveerd maar niet betaald. Dus moest ze een dag later weg op zaterdag. Zaterdag was natuurlijk een belangrijke dag voor me want dit kon de rest van het jaar maken of breken voor me. Ik heb het hier natuurlijk over de voetbalwedstrijd tegen Bulgarije. Nederland speelde thuis nadat ze verleden jaar hier hadden gespeeld (zie hier voor dat verhaal!).

Nu had Koos een hoop stoelen gereserveerd in Murphy's voor de Nederlanders in Sofia om daar het voetbal te kijken. Helaas waren er een hele hoop afzeggingen waardoor wij met een kleine delegatie de wedstrijd konden volgen. Wel omringd door een heleboel Bulgaren, dat wel! En gelukkig voor ons wonnen we ook nog met 2-0. Wederom niet het beste voetbal maar gelukkig maakt het mijn leven een stukje makkelijker de komende tijd. En in de pers waren sommige Bulgaarse internationals dan ook niet blij, zelfs niet met hun eigen medespelers. Vooral Berbatov maakte een paar flinke statements.

Het weer:
Het begint hier nu alweer een stuk kouder te worden. Helaas is de tijd van het lopen in je korte broek met shirtje en flippers nu alweer afgelopen. De temperatuur is aanmerkelijk gedaald hier en als zo doorzet kunnen we een hele koude winter verwachten.

Zondag:
Omdat Tania dus tot volgende week vrijdag in Polen zit had ik het rijk voor me alleen. Niet altijd even leuk maar goed werk gaat toch voor. En ze kon zo ook naar een oud-collega en vriendin die ze al een hele tijd niet meer had gezien. Ik heb op zondag zelf niet veel gedaan. Ik had een luier dagje en besloot om lekker vroeg naar de bioscoop te gaan. Zo heb ik eerst Rush Hour 3 gezien en daarna een film die al langer op mijn lijstje stond The Bourne Ultimatum. Biede films boden genoeg vermaak en daarna was de stemming er dus nog wel voor een derde. Maar helaas ik moest te lang wachten op de volgende dus ben daarna nog wat boodschappen gaan doen en toen lekker naar huis. Daar heb ik nog wel een film gezien, een echte klassieker: Midnight Cowboy.

En toen was het lange weekend weer om en zit ik deze maandagmorgen weer achter mijn laptop te werken...

Bulgarije vs Europa

Ik vond een grappige animatie op het internet over de verschillen tussen Europeanen en Bulgaren. En ik moet zeggen, het klopt nog aardig. Helaas is de tekst in het Bulgaars maar de animatie spreekt voor zich. Op het einde maken ze alleen de grap met de omgekeerde ja en nee. In Bulgarije knik je als je nee bedoelt maar schudt je je hoofd als je ja bedoelt.

Demonstratie op de weg

Gisteren was een lange dag. Zo moest ik na het werk (19:00 uur klaar) nog naar een fitting voor een nieuwe Bulgaarse film. Daar moest ik kleren aantrekken om te zien of het mij stond en of ik er wel inkom. Want zo hebben ze nog even tijd om alles aan te passen. Gelukkig was alles goed maar het kostte me toch zo weer een uur eer ik weg kon.

Toen ik bijna thuis kwam stond opeens de politie op straat de weg te blokkeren. Laat dit nu net meteen de straat zijn die naar mijn huis leidt waardoor ik uit moest stappen en verder moest lopen. En van ver zag ik al de trolley's die vast stonden met heel veel mensen eromheen. Ik dacht meteen aan een groot ongeluk maar al snel zag ik ook dat er een hoop politie bij was en jongeren die rustig door elkaar heen liepen. Niet echt het beeld dat je hebt bij een "normaal ongeluk".

Dichter aangekomen zag ik dat er allemaal dozen op de weg was geplaatst en dat dit een demonstratie was. Ik kon uit de leuzen opmaken dat het hierbij ging om protest tegen de bouw van illigale hotels op ski locaties. De volgende morgen las ik dit dan ook terug op het internet:

Eco Activists Block Sofia to Protest against Winter Complex Construction

More than a hundred eco activists blocked Sofia's Rakovski street to protest against the building of hotels and a winter sports complex in the national nature park Rila Mountain on Wednesday night.

The traffic is heavily impeded, and more than ten trams and a large number of trolleybusses cannot make their way in both directions at the crossing of Rakovski and the Graf Ignatiev street.

The whole crossing is covered with boxes with "illegal hotel" labels on them, which represent the future appearance of the Rila Mountain.

The protestors are chanting "Mafia" and refuse to leave the place.

The police have reportedly arrested one of them.

The people protest against the building of hotels, ski runs and ski lifts in the area. The construction project belongs to the Rila Sport company, whose name is linked to Bulgaria's former finance minister Milen Velchev and his brother.

The hotels will not be built in the protected areas, but parts of the ski runs and the lifts will have to pass through it and the company has already sent all kinds of construction machinery, which destroys the protected by the state nature.

Hieronder zie je een aantal foto's die ik zelf heb gemaakt.

Naar Albanie!!!!

Ik was er al een tijdje mee bezig en gisteren kreeg ik dan uiteindelijk het verlossende bericht! Joost gaat naar Albanie volgende maand!! En ik heb er heel erg blij mee want nu heb ik de kans om het land eens wat beter te leren kennen (dan alleen maar dingen te lezen uit boeken) en ik heb ook de kans om het Nederlands Elftal in actie te zien!

Want dat is de reden waarom ik ernaartoe ga. Op 12 september spelen zij namelijk in Tirana voor kwalificatie van het Europees Kampioenschap 2008 in Oostenrijk/Zwitserland. Het land zelf ligt redelijk dichtbij Bulgarije en zoals al gezegd is het een mooie ervaring om er een keer naartoe te gaan.

Samen met Koos zal ik denk ik de 11e vertrekken en de 13e weer terugkomen. We gaan in ieder geval met de auto en er gaan nog wel meer mensen mee. Natuurlijk zal ik na afloop van dit alles netjes een verslag hier laten zien.

Overal te vinden

De laatste tijd word ik door allerlei vrienden, bekenden, onbekenden, vage kennissen, familieleden en ga zo maar door benadert om mezelf kenbaar te maken op diverse websites. Gisteren bijvoorbeeld heb ik eindelijk toegegeven en ben ik lid geworden van Facebook. Na diverse mailtjes te hebben ontvangen van vrienden die zeiden dat dit het toch echt is.

Maar ondertussen begin ik nu wel overal lid van te worden. Zo heb ik (natuurlijk...) een Myspace pagina. Daar begon het allemaal mee, alweer een tijdje geleden. Door de hype van vrienden die ik ken via forums en dergelijke. Maar goed iets meer dan een jaar geleden kreeg ik ook de kriebels en heb ik inmiddels ook mijn eigen Hyves pagina. En een kleine 2 weken geleden ben ik ook lid geworden van LinkedIn.

En dan heb ik ook nog eens dit weblog waarbij ik het allerlaatste nieuws over mezelf en anderen zo goed mogelijk probeer bij te houden. En ik bedenk me net dat je er zelfd achter kunt komen wat mijn muzieksmaak nu is.

En ik weet zeker dat over een tijdje er alweer een nieuw netwerk op zal staan wat door vrienden mijn aandacht zal krijgen. Zo is Tania alweer een tijdje lid van Hi5 maar dat zien we dan wel weer!

Mocht je dus lid zijn van een van bovenstaande en je vind me aardig genoeg? Voeg me dan toe!

Dilemma

Joost zit al een aantal weken zoniet maanden met een dilemma. Iets waarbij hij maar niet kan uitmaken wat nu het beste is. Het heeft gelukkig niets met hem persoonlijk te maken of met zijn vriendin maar met andere mensen in zijn "omgeving".

Er is namelijk een buurvrouw (laten we haar voor het gemak Anita noemen) en een buurman (en die heet voor het gemak Paul). Zij woont niet direct naast ons maar twee verdiepingen omlaag en als je door de raam naar buiten kijkt dan zie je haar apartement. Zij wonen namelijk net "om de hoek" zodat ik zo naar binnen kan kijken. Deze Anita was een hele goede vriendin van Joost zijn vriendin (Tania). Tot Tania erachter komt dat deze vriendin niet veel verder denkt dan zichzelf en alleen iets doet om er iets terug voor te krijgen. Daarnaast was er opeens het verwijt dat ze mogelijk een relatie zou hebben met Paul. Iets wat absoluut niet aan de orde was.

Nu heeft Paul een baan in het buitenland en is daar veel voor een paar weken per maand te vinden en woont daar dan ook. Ook hebben ze samen een dochter (Ellen) die misschien nu iets ouder is dan een jaar (zeg anderhalf jaar). Ook hebben Paul en Anita regelmatig ruzie over vanalles.

En hierbij komt het dilemma van Joost om de hoek kijken. Joost hoort ze namelijk regelmatig schreeuwen naar elkaar en de hele buurt kan van ze meegenieten. Omdat Paul een Engelsman is gebeurt dit in het Engels en wat ze naar elkaar roepen is niet echt aardig te noemen. Ook schreeuwt vooral zij veelvuldig naar het kind als het aan het huilen is. Niet echt iets waar je trots op kunt zijn als moeder denkt Joost zo. Het dilemma is dan ook voor Joost of hij niet eens aan moet kloppen en om te vragen aan hun of ze nu wel weten wat ze aan het doen zijn. Maar goed is het echt een probleem voor Joost. Mag Joost zich daar wel mee "bemoeien". Moeilijke vragen dus waar Joost niet echt meteen een antwoord op heeft.

Joost dacht er gisteravond nog over en bedacht toen wrang dat als hij naar een Kinderbescherming hier in Bulgarije zou gaan het misschien net zo slecht is voor het kind. Het kind kan in het "ergste" geval uit huis worden genomen en dan in een weeshuis worden geplaatst. Het ironische is alleen dat 95% van de kinderen in een weeshuis geen wees is. Ze worden daar gedumpt door de ouders die het zichzelf niet kunnen veroorloven om een kind te onderhouden. Daarom dumpen ze het en halen ze het kind weer op als het 18 jaar oud is. Daarnaast zijn de omstandigheden verschrikkelijk aldaar. Niet echt een goed alternatief voor het kind.

Joost gaat nog maar eens verder denken om te zien of er toch niets iets is wat hij kan doen.

Warm aanbevolen?

Ik was het eigenlijk alweer helemaal vergeten maar nog voordat Tania en mijn persoontje naar Nederland gingen voor de bruiloft waren wij in een winkelcentrum. Daar waren wij op zoek naar wat leuke kleren en ook boodschappen moesten doen.

Maar tijdens het shoppen naar kleren viel mijn oog op iets en ik moest heel erg hard lachen. Omdat het uitverkoop was hadden ze de vitrine een beetje extra aangekleed met oude platen en dergelijke. En kijk eens welke plaat ik vond in de vitrine:

Bruiloft Ron en Marcia

Gistermiddag kwam ik terug en om nu echt te zeggen dat het altijd een ontspannen tijd was dat kan ik nu ook weer niet beamen. Er was namelijk wel een hele goede reden om weer naar Nederland te gaan. Dit keer voor wederom een bruiloft die ik natuurlijk niet kon missen nadat ik al op het vrijgezellenfeest was geweest.

Op donderdag 1 Augustus vertrokken Tania en mijn persoontje dus naar Amsterdam met het vliegtuig. Dat betekende weer eens vroeg opstaan (04:00 uur Nederlandse tijd) om te zorgen dat op het gewenste tijd aankomt op het vliegveld van Sofia. Gelukkig hadden we geen problemen en vertrok het vliegtuig op het afgesproken tijdstip.

De bruiloft begon de volgende dag om 14:00 uur in het oude stadhuis van Alphen aan den Rijn. Waar een hoop mensen stonden te wachten op de ceremonie. Nu waren er nog wel een paar kleine probleempjes in de aanvang naar deze prachtige dag. Zo was Ron de zaterdag ervoor uit zijn stoel gevalllen zo met zijn hoofd tegen de grond. En dit heeft nu niet bepaald een mooie "indruk" achtergelaten op zijn gezicht. Met een heel dik blauw oog en een paar schrammen stond hij te wachten bovenaan de trappen op zijn Marcia, die geheel in style aankwam in een grote limo.

En het was een drukte van belang met de dagmensen en ze kwam ook overal vandaan. Uit London, Zuid Afrika, Bulgarije (duh!), Slovenie en niet te vergeten Friesland! Ook viel op hoe goed de vriendengroep van Ron met elkaar omgaan en ook met Ron. We staan altijd wel klaar voor ze en vullen zo ook wel belangrijke gaten op. Daarbij was de ceremonie en de woorden gesproken door de ambtenaar van de burgerlijke stand precies goed. Na ongeveer 45 minuten was de ceremonie klaar en was het paar nu officieel een getrouwd stel!

Na wat verplichtingen met foto's stond er een bus klaar voor de mensen om ons naar Woerden te brengen. Daar in Kasteel Woerden was het snijden van de taart, het dinner en het feest. Maar eerst moesten we nog even wachten op Marcia and Ron omdat zij een rustigere route hadden. Maar na 20 minuten waren ze er dan toch en konden we naar boven voor het aansnijden van de taart. De taart was gemaakt met truffels en champagne en het zag er prachtig uit!

Daarna was er wat tijd om met iedereen te kletsen en zo ook om gezellig een drankje te drinken terwijl het personeel van het kasteel de laatste hand legde in de voorbereidingen van het dinner. In de tussentijd konden de rokers hun nicotinegehalte ook weer terugbrengen tot een voor hun aanvaardbaar niveau en andere waren hun oude contacten weer aan het oppoetsen met amusante gesprekken over wat de laatste paar jaar nu allemaal gedaan hebben. Tania kreeg ook een hoop vragen en later op de avond kwam dan ook naar voren dat ze een hoop mensen kende van foto's maar dat het toch vreemd is dat ze nu voor haar neus staan en allerlei vragen aan haar stellen.

Daarna tijd voor het dinner. Er was een tafelplanning waardoor wij met 4 andere mensen aan tafel zaten. Ook dat was weer uitstekend georganiseerd. Er was zelfs een klein presentje voor de man of vrouw aan de tafel en de bloemen waren op een hele mooie en effectie wijze verwerkt op de tafel zelf. Ze zaten in een soort van groot wijnglas waardoor de bloemen wat hoger stonden en je zo de rest van de tafel wel kon zien. Het eten was behoorlijk goed (klein minpuntje was het lamsvlees) maar voor de rest erg lekker. Tussendoor gaven de moeder van Marcia en de vader van Ron nog een kleine speech voor de mensen aanwezig en werd er wederom geproost op het huwelijk van beide mensen.

Na het eten was het dan eindelijk tijd om echt los te gaan en ze hadden dan ook een band geregeld die onder meer mensen bekendheid geniet. De band was namelijk NO HARM en hier zit onder andere Mike in van Querelle. Het feest zelf was in een andere zaal met een bar en de band had bijna alles opgezet om helemaal lost te gaan. Als de band een pauze had dan was diezelfde Mike verantwoordelijk voor het draaien van de juiste muziek (iets wat hem dan ook uitstekend lukte).

De avond werd later en later en het dansen werd heftiger en heftiger met hier en daar een kort intermezzo voor het bruidspaar. Zo kregen ze een deur aangeboden waar door alle mensen iets op was gezet om die zo in hun huis te kunnen plaatsen. Ook waren er prachtige woorden van de getuigen (van beide kanten) en er werd ook nog met de bekende bloemen gegooid. Daarnaast was bijna iedereen wel een keer op de dansvloer te vinden en was er zelfs een dansje van Ron en Marcia.

Rond 02:00 was iedereen de bus weer ingestapt of in de aangepaste taxi en konden we zo weer op weg naar Alphen aan den Rijn. Daar werd eerst gestopt bij een hotel voor de gasten die wat van verderweg kwamen en daarna kwamen we weer uit bij het oude stadhuis. Vlug werd er gedag van iedereen gezegd en konden wij terug samen met Heidi en Martijn naar hun appartement. Daar werd nog heel kort even nagepraat maar iedereen was helemaal op zijn einde en ging dan ook snel slapen.

Via deze weg wil ik het paar dan ook ontzetten bedanken voor de hele leuke dag die ik heb meegemaakt. Het was echt top georganiseerd en ik denk dat iedereen er ook wel zo over zal denken. Daarnaast hoop ik dat het nieuwe echtpaar een gelukkig leven samen tegemoet gaat met veel blijdschap, gezondheid en eeuwige liefde!

Voor alle foto's kan je hier klikken.

Er even tussenuit

Ik ben er even tussenuit voor een paar dagen. Wederom wel voor een (hele leuke) verplichting, maar ook een beetje rust te nemen. Morgenochtend vertrek ik en ik kom zondag in de namiddag weer terug. Tot dan geen logjes!

Diep teleurgesteld

Ik weet het allemaal niet meer. Ik was/ben een grote fan, maar toen mijn broertje me gisteravond sms'de was de klap wel aardig groot kan ik je vertellen:

Wel klasse van de Rabobank!

Mark and Aal waren hier!

Het afgelopen weekend (in dit geval vrijdagmiddag tot maandagmiddag) had ik twee bezoekers uit Nederland over: Mark en Alexander (maar vanaf nu dus Aal!!). Na al een tijdje te hebben gezegd dat ze een keer langs wilde komen werd een aantal maanden geleden door hun de reis naar Sofia geboekt. Met enige vertraging (overboeking bij Lufthansa) kwamen ze aan op het vliegveld hier. En als een echte vriend stond ik natuurlijk op ze te wachten met twee ijskoude Amstel blikjes (halve liters).

De Studio.
Omdat ik ze meteen de Studio wilde laten zien bracht ik ze meteen naar mijn werk alwaar ze eerst nog een drankje kregen op mijn kantoor voordat we een rondje gingen maken. Een rondje die ze bracht bij de mensen van de SFX, Garderobe, CGI, alle sets hier, de garage en nog veel meer. Iedere keer verbaas ik me er dan ook weer over dat mensen een soort kinderlijke drang voelen als ze dit allemaal zien. En ook het begrip als ze doorhebben dat ze nog veel meer genept worden dan ze al voor mogelijk hielden. Daarnaast kregen ze ook te zien wat we allemaal gaan doen in de toekomst en dat er echt mooie dingen staan te gebeuren.

De eerste avond.
Nadat we weer thuis waren hadden we een kleine pauze voordat ik ze meenam naar een traditioneel Bulgaars restaurant. In principe neem ik iedereen die hier komt naar dit restaurant omdat het een goed restaurant is met traditionele gerechten. En je wilt de mensen toch kennis laten maken met de locale gebruiken en gerechten. Samen met Tania en een vriendin van haar zaten kregen we een hele grote schaal met allerlei salades (en je hebt er een boel in dit land) en later allemaal kleine hapjes.

Ook haalde ik een grap uit met Aal. Ik bestelde speciaal voor hem (en ook Mark natuurlijk) een zeer traditionele soep in Bulgarije: Skhembe Chorba. Natuurlijk vertelde ik hun allebei niet wat er echt inzat maar dat het een soort van kippensoep was. Na een tijdje te hebben gewacht kwam de soep dan uiteindelijk en Aal begon met gulzig van zijn soep te eten. En het was nog erg lekker ook. Toen was het de beurt aan Mark om een hap te nemen. Hij nam een goede schep met wat vlees en stopte het in zijn mond. Op dat moment vertelde ik hem dat dit deze soep gemaakt is van de maag van een schaap. Ik kan je vertellen dat hij daarna nog nooit zo snel een glas met rose leegdronk...

Die avond hebben we verder rustig aan gedaan en zijn we zoals vanouds naar mijn geliefde pianobar gegaan "The Voice".  Daar bleven we een tijdje gezellig hangen, dansen en drinken en later hebben we ook nog een uurtje Mojito onveilig gemaakt voordat we naar huis gingen. En al snel hoorde ik dat twee enorme boomstammen werden omgezaagd.

Zaterdag:
Ik moest die morgen werken maar besloot om dit te doen vanuit huis omdat het makkelijker was. Die avond ervoor was er besloten dat Mark en Aal samen met Tania naar het zwembad gingen en zo rond 14:00 uur klaar waren om zo naar de set te gaan. Uiteindelijk viel ik zelf na het werk in slaap en werd ik pas door hun wakker om 15:30. Omdat niemand nog gegeten had gingen we naar een kleine bistro om daar wat te eten en daarna ging Tania naar huis en vervolgden wij onze weg en slenterden wij zo door het centrum van de stad.

Er ontstond zelfs een discussie over een hond terwijl een orkest buiten het Nationaal Theater Ivan Vazov een deuntje speelde:

Onderweg dronken we soms ergens wat maar ze kregen zo wel een beter beeld van wat de stad zelf te bieden had. En naar hun eigen zeggen hadden ze het veel grauwer en communistischer verwacht. Nu is dat ook nog steeds wel zo maar niet in het centrum waar alles toch wat meer moderner is. Rond 18:00 kwamen we thuis en besloten we een tukkie te doen voor de zware en lange avond die ons te wachten stond. Het ging een mannenavond worden want Tania wilde niet mee. Rond 21:30 waren we helemaal spik en span voor wat eten en daarna een mogelijke wilde avond.

Deze avond gingen we naar de restaurant van een vriend van mij die ongeveer nu anderhalf jaar open is en nu al een hele belangrijke prijs als beste restaurant/dinner heeft gewonnen voor heel Bulgarije. En het eten was wederom weer voortreffelijk. Helaas was hij die avond vrij en besloot hij om eens thuis te blijven. Maar ondanks dat hebben we ons uitstekend vermaakt en de drankjes smaakten daarnaast ook weer erg goed.

Rond 00:00 uur werd het tijd voor Sin City. Op dit moment denk ik wel de grootste en meest populaire discotheek in Sofia. Deze heeft meerdere zalen en voor iedereen wat wils. Het enige wat jammer was en is (maar dat is dus niet alleen voor deze toko) dat het een beetje rustig was. Dit komt vooral vanwege het feit dat een hoop mensen werken of vakantie vieren op dit moment aan de Zwarte Zee. Maar er waren nog genoeg mensen aanwezig en Mark en Aal keken dan ook hun ogen uit. Het is dan ook een zeer moderne club met een zeer goed geluid. Het heeft dan ook schijnbaar een hoop geld gekost om dit zo neer te zetten. En dan vergeet ik bijna de superdure auto's die voor de entree staan geparkeerd en de iets minder superdure auto's staan nog altijd rijendik langs de zijkant.

Na een tijdje werd het het tijd voor een andere club. Een meer typische chalga club genaamd BIAD. En aangezien ik er niet meer ben geweest sinds de grondige renovatie was ik ook wel benieuwd naar hoe het was. En het is zeker veranderd en ik denk wel dat het nu beter is. Ietjes minder druk maar genoeg ruimte's om te zitten (en nog veel belangrijker) om te gaan staan. Ook hier hadden Mark en Aal de tijd van hun leven getuige deze twee filmpjes:

Rond een uurtje of 04:00 kwamen we alledrie moe maar zeer voldaan weer aan en gingen we na het kijken van een aantal scetches in Little Britain meteen slapen want de volgende dag moesten we er weer redelijk vroeg uit.

Zondag:
Vandaag stond namelijk het Rila Klooster op het programma en hiervoor had ik ook de oma van Tania uitgenodigd om mee te gaan. Ze is op dit moment 87 jaar maar nog altijd erg pienter en onverbiddelijk in het verbeteren van mijn Bulgaars. En omdat het het al weer heel lang geleden voor haar was dat ze hier was geweest ging ze met ons mee. Uiteindelijk had ze dag van haar leven. Op zicht niet zo heel veel gedaan en daar lang gebleven maar vandaag moest Tania me nog uitvoerig bedanken voor de trip.

Naar het klooster ben ik zelf al twee keer eerder geweest (de eerste keer met Lenneke en de tweede keer met oa Martijn). Dus ik heb vooral foto's gemaakt voor mijn beide gasten die er zelf (natuurlijk) voor de eerste keer waren. We waren er zelf relatief snel klaar ook omdat het ongelooflijk druk was. De vakanties zijn begonnen en daarbij was dit ook nog eens een zondag wat betekende dat het echt heel druk was. Binnen een uurtje waren we daarom wel klaar en sommigen kregen honger.

Daarom besloten we een stukje omlaag te rijden naar een restaurant vlak naast een riviertje waar je volgens sommigen een heerlijk stukje vis kon eten. Dat hebben we niet gedaan behalve oma die er dan ook erg van genoot. Wel hebben Mark en Aal de nationale salade gegeten; shopska en het beviel beide heren erg goed. Na het eten waren we nog even aan het genieten van het fantastische weer en het koude water:

Na een uurtje gingen we richting huis en besloten we via de Alexander Nevski Kerk naar huis te lopen. Ook omdat dit toch echt wel iets is waar je moet zijn geweest hier in Sofia. En daarbij is er voor de kerk een soort van vlooienmarkt met allerlei rare spullen. Via de kerk zijn we naar mijn apartement gelopen en was het wederom tijd voor een klein tukkie zodat we weer oersterk tevoorschijn zouden komen die avond.

Dat bleek toch een beetje tegen te vallen. Maar desondanks het slappe gevoel gingen we met zijn drieen (Tania bleef thuis) eerst een hapje eten. Toen werd er al besloten om er een rustige avond van te maken. Ook omdat men de volgende dag in de middag terug naar huis moest vliegen. Dus werd er besloten onder een heerlijke maaltijd om meer naar cafe's en cocktailbars te gaan. Uiteindelijk werd het toch nog 02:00 uur eer we thuis waren en wederom gebroken konden gaan slapen.

De laatste dag:
Deze dag ging het dan eindelijk gebeuren. Omdat we op dit moment bezig zijn met twee films en er eentje in een studio van ons wordt opgenomen dichtbij het vliegveld. Konden we mooi daarheen om te kijken naar de verrichtingen op de set van Sharks in Venice met als belangrijkste acteur Stephen Baldwin. Maar eerst een lekker ontbijtje. Helaas was de pub nog dicht dus moesten we ergens anders heen om daar wat te eten. Dit werd de Upstairs bar en na het ontbijt liepen we weer rustig naar huis om daar de laatste spulletjes in te pakken.

En toen dus de set. Zo heeft Mark een aantal dingen kunnen zien van waar het nu vandaag komt. Hij werkt namelijk voor een distributeur die onze films heeft voor de Benelux en heeft nu een idee van hoe en wat. Zo zag hij ook bekende attributen uit diverse films en de tijd vloog voorbij en het was tijd om ze naar het vliegveld te brengen en afscheid te nemen.

Alles is dus goed gegaan en ze hadden de trip van hun leven. En met de belofte dat ze snel weer terug wilde komen namen we afscheid en kon ik weer naar huis om wat verder te werken! En jij kan alle foto's hier bekijken.

Feestje voor Ron

Afgelopen zaterdag moest ik er vroeg uit om het vliegtuig te pakken naar Amsterdam. Daar werd ik opgehaald door Mark (die het komend weekend hiernaartoe komt) en zo gingen we eerst op weg naar Alphen aan den Rijn waar ik eindelijk zijn huisje heb gezien. Er waren al eerdere afspraken erover gemaakt maar nooit van gekomen. En ik moet eerlijk zeggen een heel leuk huisje! Dat had hij (en Elles) goed gedaan!

Daarna naar Martijn waar ik wederom bleef slapen en toen naar de Intratuin in Ter Aar. We moesten er om 12:15 zijn en aldaar kwamen er al meer mensen binnendruppelen. Allemaal te wachten op onze gast van de dag. Deze gast gaat namelijk trouwen en daar hoort een leuke vrijgezellendag bij. Dus terwijl hij met een smoesje door zijn vriendin naar de Intratuin werd gelokt (zijn favoriete winkel ;)), verzamelden een groep van 12 vrienden bij het restaurant van de Intratuin.

De verrassing was dan ook duidelijk van zijn gezicht af te lezen toen hij een groep met vrienden zag zitten en te wachten op hem. Zo was er bijvoorbeeld Arjan die in London woont maar veel moet reizen, Roderick die ook in London woont, Sebastiaan zijn Poolse collega, Edwin de vriend van zijn zus, zijn broers Martijn en Danny, Alexander, Mark, Leon en mijn persoontje. De enige die niet aanwezig kon zijn was Mario en die lag naar eigen zeggen ziek op bed.

Al snel kwam de bus die we voor de dag hadden geregeld voor rijden en zo konden we op weg naar onze eerste "activiteit van de dag", de Nieuwkoopse Plassen. Daar was namelijk een sort van vlot geregeld met allerlei dranken, vlees, bbq stel, generator (Alexander had een installatie meegenomen) om zo op een leuke plek aan het water het eerste borreltje te proosten op Ron. Na een kort tochtje over het water waarbij we naar een aantal plekjes keken maakte we onze keuze en aldaar werden we gedropt. Samen met was stoelen was het een mooi plekje op een mooie dag! En Mark was al helemaal gelukkig want we kwamen de ster tegen van het tv programma VIS-TV.

Aldaar aangekomen duurde het even voor de muziek ook gespeeld kan worden. Maar door de technische ondersteuning van Alexander en Sebastiaan kwam daar uiteindelijk verandering in:

En al snel ging de BBQ ook aan en hadden wij Danny bereid gevonden om de top kok te zijn die hij normaal niet is. Al snel vlogen de eerste kippenbouten erop en Danny waakte als een moeder hen over haar kuikentjes. De rest zat lekker aan het gekoelde bier en luisterde naar wat DJ Alexander te bieden had op muzikaal gebied. En Ron zat heerlijk te genieten van zijn dag. Een dag waarop hij dit niet verwacht had. Hij had zelfs de dag ervoor nog een mailtje gestuurd naar Arjan en Roderick met de vraag wanneer ze weer eens een keer over kwamen uit Engeland!

Omdat we zelf er niet aan dachten om een bal ofzoiets mee te nemen belde Mark Fred op met de vraag of hij niet even over wilde varen (zijn boot was heel dichtbij) om zo een bal te geven. Na een uurtje was Fred er eventjes en hadden wij naast een bal ook plastich bordjes en servetjes. En na een klein hapje van de BBQ werd er al snel een potje paaltjesvoetbal gespeeld. Natuurlijk met de gebruike pauzes voor een klein slokje aan het bier of iets anders. En in het geval van Edwin en Martijn werd dit een verkoelende duik in het water.

Iets wat Martijn en Alexander al snel ook bij Danny probeerden te doen maar zonder succes:

Nog wat meer sfeerfoto's:

Erg gezellig dus en het was dan ook jammer dat een aantal uurtjes later de schipper weer terug kwam ons on terug te brengen naar het kleine haventje. Na een klein ritje op de boot waren we weer aan wal. Daar gingen we opnieuw proosten maar ditmaal met een 6 Liter fles champagne verzorgd door Arjan. Natuurlijk moest deze eerst door Ron opengemaakt worden en gekeurd om te kijken of het eigenlijk wel te drinken is. De fles trok dan ook veel bekijks van andere mensen die in het cafe zaten.

En al snel kwam de volgende verrassing. Dit keer een mannelijk (tot teleurstelling van velen), maar wel in kilt en hij nam een aantal zeer interessant uitziende flessen mee. Omdat Ron een grote liefhebber van whiskey is werd er een whiskey proeverij georganiseerd. En omdat we op een soort van eilandje onze eerste "ding" van de dag hadden gedaan had hij allerlei flessen whiskey meegenomen van verschillende eilandgroepen in Schotland. De ene was lekker en de andere niet, maar iedereen was toch zeer onder de indruk van de verschillende smaken die whisky kan hebben.

De oogjes van iedereen begonnen dan ook langzamerhand iets minder scherp te staan maar dat weerhield niemand ervan om gezellig door te gaan met de activiteiten. Na ongeveer een fles of 8 te hebben geproefd was het klaar en was het tijd om op te gaan naar de volgende activiteit. En dit keer gewoon in Ter Aar in de stamkroeg van Ron en anderen: De Brug.

Daar was het de bedoeling dat iemand ons de fijne kneepjes van het poker vak uit kwam leggen. Maar dat was inderdaad de bedoeling en deze persoon vond het netjes om een half uurtje vantevoren af te bellen met de mededeling dat hij ziek was. Daarbij was er ook geen vervanger dus wij zaten met de gebakken peren. Al snel probeerden wij bij mensen de fiches en dergelijke te regelen en Roderick had zijn broer gevraagd of hij niet wilde komen en ons een algemene uitleg wilde geven.

Ondertussen ging het drinken gewoon door en kreeg iedereen toch weer een beetje honger. De ene persoon ging naar de frietzaak en de andere zwabberde richting een pizzaria. Oftewel een klein zooitje maar niets vervelends en het leek er al snel op dat het pokeren niet echt iets ging worden. Dus als snel werd het kleinere groepje naar buiten gehaald en gingen we eigenlijk weg naar Ron zijn huis tot dat hij onderweg toch nog weer dorst kreeg waardoor een drankje gingen halen in Freddy's.

En wat vonden we daar tot onze verbazing? Een pokertafel, samen met fiches en alles. Al snel besloten we dus hier maar onze kunsten te vertonen en al snel werd er om geld gespeeld. Iedereen kwam zo dus zeker aan zijn trekken en zeker toen er een boel lamsvlees shoarma op tafel kwam. Naast de keeltjes werden dus ook de magen gesmeerd. Maar langzaam gingen toch de lampjes uit en dichtbij 23:00 was het tijd om het feestvarken naar huis te brengen. Voor sommigen met vallen en opstaan maar uiteindelijk waren we er dan toch.

Ikzelf werd om 00:30 opgehaald en ging zeer moe en verbrand (van het lekkere zonnetje) naar Martijn zijn huis. De volgende dag was Ron de gehele dag uitgeput in bed te vinden en Maandag toen ik een uurtje terug was in Bulgarije kreeg ik het volgende bericht van hem:

"Jongens, allemaal ontzettend bedankt voor een geweldige dag! Moest wel even bijkomen op zondag maar voel me weer topfit! Op de bruiloft doen we het nog eens dunnetjes over!".

Voor alle foto's moet je toch echt even hier klikken!

Ivan, hou jij me tassie even vast...

Echt wat moest ik vandaag aan het liedje Annie van Miggy denken (1981). Wie kent het refrein van dit liedje niet: "Annie, hou jij me tassie even vast? Want die gozer wil met me dansen. Annie geef mij me tassie maar weer terug. Want die gozer die ken niet dansen". Nu moet ik daar nu ik erover denk niet alleen vandaag aan denken. Maar eigenlijk de laatste paar maanden. Want er is iets aan de hand met de Bulgaarse mannen.

Ze hebben namelijk allemaal een tassie bij zich. Oke, oke het zijn dan geen dammestassen maar van die uitvergrote cameratassen. En waar je ook kijkt je ziet er wel een paar die er eentje die de tas zo om hun nek en onder de oksel doordragen. Als je het mij vraagt, het ziet er niet uit en volgens mij is het ook helemaal niet zo handig. Een goede tweede zijn die buideltasjes die ze hier veel hebben. Natuurlijk heb je hier dan ook de echte macho's die de riem wat groter maken en ook weer over een schouder en onder de andere oksel door dragen.

En ik? Ik draag liever een rugzak!

Wat een luie zondag!

Wat een luie zondag had ik toch. Mensen ik heb echt geen ene moer gedaan gisteren. De hele dag een beetje in bed blijven hangen of tv gekeken. Ik had er zoals een bekend gezegde terug in Holland luidt "geen kracht meer voor". Zondagmorgen hebben we samen pannenkoeken gemaakt zijn daarna weer het bed ingekropen. Konden toen niet meer slapen en hebben toen wat tv gekeken. Daarna wat gelezen in bed en toen ben ik weer in slaap gevallen. Weer wakker geworden en ondertussen waren mijn spieren behoorlijk stijf geworden en kreeg ik spierpijn.

Nu hield ik daar al rekening mee want de dag ervoor heb ik sinds lange tijd weer eens op een tennisbaan gestaan. Tania heeft namelijk een vriendin die tennislerares is. En aangezien ik vroeger op tennis heb gezeten en ik toch weer wat beweging moest hebben was een afspraak snel gemaakt. Nou ja snel... pietluttig als ik ben ga ik toch voorbereid de baan op. Dus tijdens ons verblijf in Nederland heb ik tennisschoenen gekocht en mijn oude racket weer van stal gehaald. Die moest nog wel even bespannen worden (28 kg, oliegevulde snaar) en er moest nog een extra grip op (4,5).

We hadden een afspraak om 18:00 bij een sportcomplex dicht in het centrum. En na wat zonnebrand op te hebben gesmeerd (want het was boven de 30 Graden) en een kleine warming up te hebben gedaan was het dan zover. Eerst mocht Tania zich bewijzen tegenover Ina (de tennislerares) op klein veld en later steeds groter. Dat ging Tania goed af moet ik eerlijk zeggen. Ze heeft vroeger wel eens een paar lessen gehad en die zijn toch blijven hangen want het was boven mijn verwachting in ieder geval. Ook zij had nieuwe schoenen en zelfs een nieuw rokje aangeschaft om zo niet uit de toom te vallen.

Daarna was ik aan de beurt en het was net alsof "het gevoel" meteen terug was. We begonnen kort spel en al snel ontstonden er lange rally's met Ina. Al snel konden we over naar het grotere veld en daar kwam toch ook naar voren dat het met mijn conditie bedroevend is gesteld. Maar ondanks dat heb ik Ina flink laten zweten (wat ook niet gek is want die stond de hele dag al op de baan les te geven). Het enige wat ik miste maar dat is dan ook niet gek was mijn timing. Te kort op de bal of verkeerd moment van raken gebeurde regelmatig maar dat werd ook steeds beter.

Tania mocht daarna weer en daarna was het weer tijd voor mij. Zo werd het een beetje afgewisseld en konden we zo iedere keer even bijkomen na een flinke aanpak van Ina. Uiteindelijk was het na een uur afgelopen en konden we allebei moe maar voldaan naar huis. Een heerlijke douche als besluit en een avond waarbij we ook niet veel hebben gedaan.

Een hele luie zondag dus, dat kan maar niet beter elke zondag gebeuren...

Hoe verkoop je vis in Bulgarije

Nou, zo dus:

De hitte komt eraan

De zomer is nu echt begonnen in Bulgarije. De dagen zijn warm en de nachten zijn zwoel. Ik zit hier nu achter mijn bureau met mijn korte broek aan. Het is nu 09:45 als ik dit begin te tikken en de hitte is al voelbaar. De ramen van mijn kantoor staan wagenwijd open er komt een klein briesje wind naar binnen. Maar het gaat nog erger worden dan het al was. Zo las ik gisteren op de site van een van de Bulgaarse kranten het volgende:

Forty-four Degrees in the Shade.

A wave of oppressive heat is expected this weekend when temperatures will reach 44 C in the shade. " Extremely hot spell is coming from Africa," is the forecast of meteorologist Petar Yankov from TV-Met. Such extremely hot weather conditions have not occurred in Bulgaria since 1919. " Until the end of June, we do not expect even a drop of rain.

The doctors' advice is to refrain from going to the beach between 11 a.m. to 16 p.m and elderly people and children to stay indoors. Everyone, who is exposed for a longer period to heat risks a sunstroke or heart attack.

Tsja warm is anders en het is al zo warm. Een hittegolf is hier al een tijdje gaande en de regen wil ook niet echt helpen want dat is er gewoon niet. Maar zelfs nu hebben de mensen er hier al last van getuige dit stukje in de krant van vandaag:

Infernal Heat Builds Up Hospitals

Many fell victims of the scorching heat in Bulgaria these days. In Varna, Bulgaria's Black Sea capital, an elderly man and a young woman fainted in the street. At least five people a day are hospitalized with a sunstroke in the town of Sliven (central Bulgaria). Yesterday, the highest temperatures were measured in the village of Novo Selo, Vidin region (northwestern Bulgaria) and in Sandanski (southwestern Bulgaria), where thermometers hit 35,5 °C. Meteorologists say that temperatures are expected to rise in the next few days.  Do not stay exposed to the burning sun for long, the doctors advise. Strawberries and tomatoes are the best coolers for your body in hot weather.

We wachten het maar gewoon rustig af. Ik weet in ieder geval wel dat ik zaterdag in een heerlijk gekoelde pub zal zitten om naar de finale te kijken tussen Jong Oranje en Jong Servie!

We zijn weer terug

Na 8 drukke dagen in Nederland en Belgie zijn Tania en mijn persoontje weer terug in Sofia, Bulgarije. Gisterenvroeg vertrokken we vanuit Alphen aan den Rijn en met een klein beetje vertraging op Schiphol kwamen we gistermiddag aan.

Er is teveel gebeurd om nu precies uit te leggen van wat we hebben gedaan en waar we allemaal zijn geweest. Zeker in combinatie met een berg werk die hier nu voor me ligt. De komende dagen verwacht ik dan ook druk bezig te zijn met allerlei projecten. Dus binnenkort kunnen jullie denk ik wel een paar logs verwachten over de dingen die we hebben gedaan.

Ik kan ieder geval vermelden dat we in de volgende plaatsen zijn geweest: Alphen aan den Rijn, Hilversum, Amsterdam, Dendermonde, Den Haag, Ter Aar, Nieuwkoop, Zaventem en Leiden. Daarnaast hebben we de volgende dingen gezien: de Nachtwacht, Westertoren, Nieuwkoopse Plassen, mijn familie, haar familie, Panorama Mesdag, vrienden en nog veel meer.

Dus nog even geduld en dan kom je meer te weten over onze avonturen!

Weg

Morgenochtend vetrek ik dus eindelijk voor 8 dagen samen met Tania naar Nederland. Onder andere ook voor de huwlijk van mijn broertje. Daarnaast is het de bedoeling dat we naar Amsterdam, Den Haag en andere plaatsen gaan. Ook zal ze haring, lekkerbekjes, kibbeling, hutspot en andere dingen moeten eten. Daarnaast is het haar wens om ook naar familie in Belgie te gaan en om een stukje te fietsen. Een hele planning dus waardoor ik niet zeker weet of ik deze log in deze tijd bij kan houden. Dus kom dus weleens kijken maar wees niet verbaasd als een update een beetje lang op zich laat wachten.

Tot snel!!

Feestje

Voor een paar dagen was ik dus undercover. Speciaal een ticket gekocht voor een gebeurtenis waar ik bij moest zijn maar wel in het geheim want "hij" mocht het niet weten. Een hoop andere vrienden wisten het al wel maar mochten er niet over praten want anders zou "hij" erachter komen. Vandaar dat ik vrijdagmorgen heel erg vroeg met het vliegtuig naar mijn bestemming ging. En na ongeveer 3 uurtjes was ik dan ook alweer geland.

De rest van de dag moest ik me een beetje gedeisd houden want ja ik kon nog steeds ontdekt worden en dat wilde ik dus voorkomen. Maar met de hulp van een paar vrienden lukte het prima. Gelukkig kon ik die middag wel mijn andere vrienden zien in een cafe vlak aan het water.

De volgende morgen moest ik vroeg op want ik moest eerst nog even in het beroemde Hillywood zijn. Dus heel vroeg met de trein weg om rond 09:30 aan te komen. Daar sprak ik af met de man die mij gemaakt heeft (ok hij had er ook een vrouw voor nodig) en vlug kochten we de spullen nodig voor een kleine 2 weken later. En ik begreep dat "hij" er nog steeds geen weet van had dat ik zou komen.

Toen rond een uurtje of 13:00 gingen we rijden naar Amsterdam. Ondertussen kreeg ik een telefoontje van een groep mensen met "hij" erbij. Ze waren ook onderweg en ik denk dat "hij" toen ook een vermoeden had dat ik erbij zou zitten. Wij waren er eerder dan "hij" en ondervonden dat het exacte adres niet zo makkelijk te vinden was. Uiteindelijk moesten de groep dan ook vertellen waar ze exact moesten zijn.

En daar kwam de groep aanlopen met "hij" in het midden en verkleed als een echte nicht. En "hij" is mijn kleinere broertje. En dit was het vrijgezellenfeest die we gingen houden op een boot met een tocht door Amsterdam en een BBQ. Nadat mijn vader de boot had gelost gingen we met de 24 man over de rivier en genoten we van het heerlijke weer. Er werd natuurlijk veel gedronken, gerookt, gegegeten en wat je er nog meer bij kunt bedenken.

Rond 21:15 gingen we weer van de boot af en liepen we naar een kroeg om daar nog een paar drankjes te doen. En om 23:00 kwam de bus ons weer op halen en konden we weer naar Ter Aar alwaar de meeste nog verder doorgingen met de feestelijkheden. Ik was afgetaaid (ik had maar drie uurtjes geslapen de nacht ervoor) en kon met iemand meerijden naar mijn logeeradres.

Ik kwam bij Heidi en Martijn aan (waar ik logeerde) en keek samen met hun nog een tijdje iets op tv. Maar ik denk zelf dat ik redelijk snel inmekaar storte en zo in slaap viel op de bank. Ik heb hun dan ook niet meer horen weggaan van de bank...

Al met al een hele leuke dag die toch wel in mineur eindigde voor mij. Waarom previes ga ik hier niet vertellen. Ik weet wel dat ik zeer teleurgesteld ben in wat er is gebeurd en dat ik het schandalig vind. Maar genoeg over gezegd, je kan alle foto's van de (Vrijgezellen)dag  hier terug te zien!

Geheime locatie

Groeten vanuit een geheime locatie waar ik voor een paar dagen ben ondergedoken. Later meer!!

Wat is dit nu?

Zomaar een zondagmiddag al wandelend door de stad en dan dit tegenkomen:

Aftellen

Tania is al een tijdje bezig met aftellen. Vandaag is het nog maar 19 dagen en morgen dus 18 (wat een logica zit hier weer achter). Want over 19 dagen gaan we eindelijk naar "Amsterdam". Ik probeer haar al een tijdje duidelijk te maken dat we niet echt in Amsterdam zullen zitten. En dat het landje waar ik vandaan kom niet echt Holland heet maar "The Netherlands".  Maar goed dat geloofde ze niet tot ik haar dus iedere keer begon te verbeteren bij het maken van deze kleine fout.

Nu doet ze het goed, maar het aftellen gaat rustig door...

Is het al zo laat?

Het is ongeveer 19:45 plaatselijke tijd als ik begin aan dit stukje terwijl ik al vanaf 08:30 vanmorgen op mijn werk zit. Het was de hele dag al vliegen om allerlei dingen te regelen. En nu? Wachten zodat ik over een uurtje weer kan "vlammen" op mijn werk. Een lange dag dus en eigenlijk worden ze de laatste tijd alleen maar langer en langer.

Het is dan ook kanondruk hier en dat terwijl er geen film gaande is. Ja we doen de service voor de nieuwe film van Luc Besson (als producent) maar daar ben ikzelf niet heel erg bij betrokken. Waar ik dan wel mee bezig ben? Vooral met het benaderen van potentiele klanten die mogelijk geinteresseerd kunnen zijn om hier hun productie naartoe te brengen. Volgende week bijvoorbeeld komt er een internatinaal bekend tv station naar ons toe om te kijken wat de mogelijkheden zijn. Daarnaast ben ik verantwoordelijk voor de nieuwe website die we op aan het zetten zijn (samen met de nieuwe e-mail adressen). Ook heb ik een database van foto's met de vorderingen die we maken ten aanzien van de renovatie, nieuwbouw en het slopen.

Vanavond echter wacht ik op de "grote baas" uit Amerika. Zijn naam is Avi Lerner en begint nu toch wel zelf een beroemdheid te worden in de industrie. Samen met hem zal ik een contract doorlopen voor onze eerste Bulgaarse film. Iets waar ik enorm naar uitkijk maar voordat dat het contract getekend kan worden zullen we nog 7 kritieke punten weg moeten werken. Iets waar ik wel alle vertrouwen in heb. 

Maar goed lange werkdagen dus en niet echt de glitter en glamour ideaal wat een boel mensen hebben. Soms bestaat een dag eruit je helemaal kapot werken voor niets (want een film hoeft niet altijd door te gaan), wachten (bijvoorbeeld op de regisseur die iets in zijn script aan wilt passen) en soms uit de leuke feestjes. Maar nu? Nu is het wachten...

Rondleiding voor kinderen

Het was bijna een jaar geleden waarbij ik een belofte deed aan een groep van kinderen tijdens een voorstelling. Die was dat ze een dagje mochten komen op een filmset om te zien hoe ze een film maken. Helaas kwamen er enkele projecten waarvan wij dachten dat die nu niet echt geschikt waren voor kinderen (zombies, megaslangen, oorlog, etc.)

De kinderen zijn onderdeel van een project gefinancierd door de Tulip Foundation. En omdat we in de tussentijd zijn verhuisd kregen ze van ons een uitnodiging om langs te komen. En dat gebeurde dus afgelopen vrijdag waarbij zo'n 30 kinderen (en begeleiding) aanwezig waren.

Vanaf 10:00 uur tot 16:00 kregen ze te zien hoe een mechanische hond werkt, allerlei soorten auto's, de kleding die we allemaal op voorraad hebben, diverse set's en nog veel meer. Het was erg leuk om te zien hoe de kinderen reageerden. Die gezichten vol op plezier en vragen over allerlei dingen.

Natuurlijk heb ik ook van deze dag een paar foto's gemaakt en die kan je hier zien!

Persconferentie met Cuba

Afgelopen zondag had ik een persconferentie met een aantal van mijn collega's en Cuba Gooding Jr. over de film "Hero Wanted". Dus waren wij allemaal aanwezig om 15:00 in het Grand Hotel midden in Sofia (en maar 5 minuten lopen van mijn apartement) voor de vragen van de pers.

Er waren diverse tv stations, vele kranten en ook week- en maandmagazine's die een spervuur van vragen aan Cuba stelde. Zo vroegen ze onder andere over zijn rollen in Jerry Maguire en Men of Honour. Natuurlijk konden de gebruikelijke vragen over de het land Bulgarije zelf ook niet uitblijven. Maar tot mijn grote verbazing was er dit keer geen vraag over de Bulgaarse vrouwen (iets waar de Bulgaarse man zeer trots op is).

Cuba beantwoordde alles zeer positief en was zeer vrolijk en maakte ook genoeg grappen en zei zelfs een paar woorden in het Bulgaars. Uiteindelijk duurde het alles bij elkaar ongeveer 45 minuten en had iedereen de kans om hem een paar vragen te stellen. Ik kan zeggen dat het uitermate geslaagd was!

Hieronder zie je nog een foto van ons beide genomen op zaterdag toen we de wrapparty voor de film al hadden:

Allerlei dingetjes

Naar Nederland:
Volgende maand ben ik 8 dagen in Nederland. En wat een geluk want ik had de combinatie helemaal niet gemaakt, maar het is tijdens het verblijf van Bush hier. Ik wist het al langer natuurlijk maar mijn broertje gaat trouwen. En daar moet ik natuurlijk wel bij zijn. Tania gaat ook met mij mee, haar eerste keer naar Nederland. Wel heb ik een belofte met haar moeten maken. We gaan tenminste 1 keer naar een Traditioneel Peruaans restaurant (aangezien zij half Peruaans is). Daar had ik dan ook helemaal geen problemen mee, lekker zelfs! Dit is mijn reisschema:

BULGARIA AIR - FB 461
SAT 09JUN SOFIA BG - AMSTERDAM NL # 0700 * 0900
NON STOP, SOFIA INTL - SCHIPHOL
EQUIPMENT:BOEING 737-500

BULGARIA AIR - FB 462
SUN 17JUN AMSTERDAM NL - SOFIA BG # 1030 * 1410
NON STOP, SCHIPHOL - SOFIA INTL
EQUIPMENT:BOEING 737-500

In het nieuws:
Wat een drukte opeens op mijn werk. Niet alleen met mensen die geinteresseerd zijn om hun producties bij ons te doen. Maar ook van de pers. Zo hadden we gisteren Businessweek en Euronews over de vloer. En ze wilde ook met mij praten over de laatste ontwikkelingen. Vooral Euronews zal een reportage uitzenden van een paar minuten en misschien zie je mij dan dus ook nog wel voorbij lopen. Daarnaast hebben we zondag een persconferentie hier met de locale media voor Cuba Gooding Jr. En hadden we laatste paar weken nog zeker 8 andere reporters hier. Allemaal op zoek naar het verhaal achter Boyana en de grondige renovering die hier nu bezig is.

Bezoek:
Vanaf 20 Juli tot en met 23 Juli heb ik hier bezoek van twee oude vrienden uit Nederland. Alexander en Mark. Dat kan alleen maar weer ouderwets gezellig worden. Helaas zal de drankvoorraad ook zeer uitgebreid moeten worden. Maar dat moet in een land als hier helemaal goedkomen!

Het weer:
Het weer is dan niet iedere dag zo mooi maar wel erg lekker. De terrasjes zijn weer vol en er zijn weer meer mensen op de straat. En ze verwachten dit weekend een lekker temperatuurtje van 28 Graden! Maar goed wie moet er weer werken...

Koninginnedag

Net zoals verleden jaar konden we dit jaar ook weer Koniginnedag vieren hier in Sofia. Wederom georganiseerd door de Nederlandse Ambassade in Sofia. Een feest voor alle Nederlanders die hier wonen, tijdelijk zijn voor werk of anders. Een kans ook voor mij om een hoop Nederlanders te zien die ik normaal nooit tegenkom. Maar ik stel me er ook nooit teveel van voor. Om eerlijk te zijn ga ik zelf ook niet veel om met Nederlanders. Nu zijn er ook niet zo heel veel in Sofia (het merendeel woont buiten Sofia) maar ga meer om met de lokale bevolking.

Maar goed de receptie zelf werd gehouden in de National Art Gallery vlakbij waar ik woon. Lekker makkelijk dus want ik moest er om 18:00 uur zijn. Rond 17:15 was ik thuis, vlug douchen en omkleden en daarna samen met Tania ernaartoe lopen.

Al snel was het erg druk met Nederlanders, Bulgaren en andere genodigden van de divere ambassades. Een leuke mix waarbij ik met sommige mensen heb bijgepraat en andere mensen heb ontmoet. En natuurlijk konden de stukjes kaas, bitterballen, vlammetjes en dergelijke niet ontbreken. En Tania heeft kennis gemaakt met het fenomeen oranjebitter. Iets wat volgens haar nog best lekker was, alleen beetje zoet.

Rond 20:15 waren wij (Tania en mijn persoontje) het wel een beetje zat en kregen we honger. Samen met wat andere mensen zijn we (net zoals verleden jaar) naar de Ierse pub gegaan om daar wat verder te praten. Erg gezellig, maar rond 22:00 hadden we het wel gehad. We zijn lekker naar huis gegaan en snel onder de dekens gegaan.

Dagje Plovdiv

Mijn vier vrije dagen zijn weer voorbij. Natuurlijk heb ik nooit echt compleet vrije dagen aangezien er altijd wel iets aan de hand is en het werk gaat toch gewoon door. Maar dit was toch wel lekker aangezien ik meer tijd en dus ook rust had. Ik probeerde vooral in de avonduren mijn werk te doen achter de laptop en dat ging verbazend goed. Met uitzondering van een aantal telefoontjes over de dag.

Maar de geplande trip naar Plovdiv ging gelukkig daarom ook door. Het leek er in het begin op dat we misschien met een paar vrienden erheen gingen, maar ze haakten allemaal om uiteenlopende redenen af. Niet erg, want met zijn tweeen is het ook erg leuk. We moesten wel er redelijk vroeg uit, 07:30 namelijk omdat we de bus van 09:00 wilde hebben naar Plovdiv.

Rond 10:40 kwamen we aan bij het busstation waarna we nog ongeveer 15 minuten moesten lopen naar het nieuwe centrum van Plovdiv. En wat we niet wisten maar er was een Rally Race dus we moesten nog een beetje omlopen om er te komen. In principe heeft deze stad twee centra. De nieuwe en dus ook de oude die (wereld)beroemd is in Bulgarije en omstreken. Sommige gebouwen gaan terug tot aan de Romeinse periode.

Na eerst een beetje te hebben gesnuffeld in het nieuwe centrum gingen we daarna een hele stoet buitenlandse toeristen achterna om zo naar het oude centrum te gaan. En het was een flink wandel door het oude centrum heen. Ook omdat Plovdiv zelf is gebouwd rond 7 heuvels (volgens vele zijn het er nu nog maar 4 omdat de communisten de andere drie hebben gebruikt voor huizenbouw en dergelijke). Dus het is soms flink aanpoten met lopen.

Maar wel erg mooi! Je komt er de meest verschillende type huizen en kerken tegen. Met de meest wonderlijke kleuren en bouwstijlen. Soms lijkt het net als je door een straatje loopt dat je weer helemaal in de Middeleeuwen bent beland. Ik heb dan ook een heleboel foto's gemaakt (als ik het goed heb rond de 170 foto's). Maar het mooiste is toch wel het oude Theater midden op een heuvel en waar er zelfs een weg onderdoor loopt (tunnel). Ik heb hier dan ook een filmpje van gemaakt.

Het weer was gelukkig ook erg goed. Halverwege de dag hadden we een lange pauze in een Italiaans restaurant om daarna weer een heel stuk te lopen door het oude centrum. Rond 16:30 waren we weer in het centrum waar we heel toevallig vrienden van Tania tegenkwamen. Mensen uit Peru die optraden op het grote plein daar. Een muzikaal einde dus. Maar het werd nog veel mooier want we waren dichtbij het busstation toen ik een telefoontje kreeg van mijn broertje Chiel. Het eerste wat ik zei toen ik opnam was "zijn we kampioen?" en daarna hoorde ik alleen maar heel veel geschreeuw en gejuich en inderdaad mijn club (PSV) was inderdaad kampioen geworden. Nu heb ik normaal gesproken dus een hekel aan een busreis terug maar deze was prachtig! Wat een einde van de dag!

Voor alle foto's van de dag moet je hier klikken!

Vier dagen vrij!

Zo vandaag mijn laatste dag op werk en dan vier hele dagen vrij! Wat ik ga doen? Dat staat nog niet helemaal vast. Wat ik wel zeker weet is dat ik lekker ga uitslapen en leuke dingen moet doen. Zo ga ik op zeker een dagje naar Plovdiv ga.

En daar heb ik eigenlijk wel zin in want Plovdiv is een prachtige en vooral oude stad. Het was de vroegere hoofdstad van Bulgarije en het is ouder dan Rome. Het was een standplaats voor veel verschillende culturen en dat kan je vooral terugvinden in het oude centrum. Oftewel geweldig "kijkvoer" voor een geschiedenisfreak als mijn persoontje.

Verder dus vooral rustig aan en een beetje in de stad blijven hangen. Het zal er ook wel een stuk rustiger zijn aangezien een hoop Bulgaren vrij hebben en daardoor naar de Zwarte Zee zullen gaan. Iets wat ook wij (Tania en ik) hebben overwogen. Maar we gaan het nog druk krijgen met het reizen naar Nederland verderop dit jaar dat we hebben besloten gewoon lekker in Sofia te blijven.

Een paar dagen geen nieuws dus op dit blog van nu maar ik kom vast en zeker terug met een hoop mooie foto's van Plovdiv.

Bush komt eraan

Ik wil rond 10 en 11 Juni niet in Sofia zijn. Ik wil het gewoon niet, de normale gang van zaken in de stad zal zo verstoord zijn dat ik me er alleen aan zal gaan irriteren. De reden voor deze gedachten? Dit bericht:

Bush Coming to Bulgaria June 10

US President George Bush and his wife Laura will arrive in Bulgaria on May 10, by invitation of his Bulgarian counterpart Georgi Parvanov.

US President George Bush and his wife Laura will arrive in Bulgaria on June 10, by invitation of his Bulgarian counterpart Georgi Parvanov.

Parvanov's office announced that Bush's official visit would last two days.

The US president will also meet Prime Minister Sergey Stanishev.

Verleden jaar was het ook al zo'n zooitje hier in de stad. Opeens zagen we om de 50 meter een politie agent staan (aan beide kanten van de weg) en werden wegen zonder enige reden afgesloten voor het verkeer. Zie hiervoor mijn blog over het protest tegen de NAVO meeting.

Het wordt dus tijd om maar een paar dagen weg in te plannen...

Anijsmelk

Ik heb nu toch zo'n zin in anijsmelk...

Blackmore's Night

Gisteravond ben ik samen met Koos en twee vrienden naar Blackmore's Night geweest in de "National Palace of Culture" oftewel NDK. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik er nog nooit van had gehoord tot Koos mij een aantal weken ervoor iets meer vertelde over de samenstelling van de band. De belangrijkste figuur in de band is Richie Blackmore en hij speelde in twee zeer beroemde bands Deep Purple en Rainbow. Die bands ken ik natuurlijk wel maar ik had nog steeds geen flauw benul van wat het nu ongeveer was. Toen hoorde ik dus dat zij klassieke Middeleeuwse liederen speelden of interpretaties daarvan in een iets moderner jasje. Redelijk interessant dacht ik, maar ja het kon ook net zo goed de Kelly Family zijn en daar hou ik echt helemaal niet van!

De show was ingepland voor 20:00 maar het duurde nog zeker 35 minuten voordat ze echt begonnen. Omdat Koos de kaarten had geregeld en hij een deal heeft gemaakt met het bedrijf dat dit naar Bulgarije haalde hadden wij kaarten op de eerste rij. Dus echt heel dicht bij de artiesten. Zo zat Cuba Gooding Jr bijvoorbeeld twee rijen achter ons. En het was heel erg druk, ook vooral omdat de zaal volzat met Deep Purple fans.

Toen de show begon had ik er nog wel zin in maar snel bleek dat (en dat werd ook door de zangeres bevestigd) er nog wel wat dingetjes verbeterd moesten worden. Dit was klaarblijkelijk de start van hun toernee en hier en daar werden voor mij opvallende foutjes gemaakt. Zo wist Richie zelf niet eens hoe je een gitaar aan en uit kan zetten, de pianist zat een aantal keren fout en het geluid moest constant bijgesteld worden. Maar toch kregen we een mix van Deep Purple nummers en eigen nummers.

Toen uiteindelijk de band klaar was (na ongeveer een kleine 75 minuten) hadden wij het dan ook eigenlijk wel gezien. We moesten tegen de stroom in lopen want alle Bulgaren hadden nu opeens de kans om naar het podium te komen en te wachten op een toegift. Daar hadden we echt geen zin in dus we zijn lekker naar buiten gegaan en hebben nog een in een pub een drankje gedronken en gingen daarna naar huis.

Helaas mocht ik geen foto's maken in de zaal. Er werd streng op gecontroleerd door de beveiliging waardoor ik dus geen foto's heb. Wel heb ik een filmpje kunnen maken en die staat nu online. Veel plezier!

De rest van mijn Paasfoto's

Door een kleine storing kon ik een paar dagen alleen de foto's van Goede Vrijdag op mijn log plaatsen. Nu zijn we weer helemaal terug en kan ik eindelijk ook de rest van het verhaal vertellen (en nog veel belangrijker, ook de bijbehorende foto's en filmpje erbij plaatsen).

Ieder jaar op zaterdagavond gaan een heleboel Bulgaren naar de kerk voor een aantal rituelen. Dit jaar gingen Tania en ik naar de Sveti Sedmochislenitsi kerk dichtbij mijn huis. Nu was ik daar verleden jaar ook met vrienden en toen heb ik meegedaan aan alle rituelen die erbij horen. Dit jaar dus met zijn tweeen. We waren er ongeveer drie kwartier vantevoren en toen was het al een drukte van belang. Natuurlijk moesten we ook een kaarsje hebben maar die kon je overal rond de kerk kopen van allerlei mensen die op deze manier een extra stuiver probeerden te verdienen.

y

Orthodox Pasen is anders dan Pasen in Nederland of de rest van West Europa. Naar mijn mening horen hier veel meer tradities/rituelen bij dan ik heb meegemaakt in Nederland. Zo is het heel belangrijk dat je hardgekookte, gekleurde eieren bij je moet hebben. Tot zover een gebruikelijk iets voor mij, het verschil zit hem in het kleuren. Dat doe je niet met verf en een penseel maar met azijn, olie en een soort van verf. Daarna moet je een spelletje spelen wat je kan omschrijven als "eitje tik". Je tikt twee eitjes tegen elkaar en de winnaar (dus diegene die het eitje niet heeft gebroken) gaat door naar de volgende. Verleden jaar omschreef ik dit allemaal zo:

Als eerste begint met met een preek van de priester. Hierin gaat hij in op de 12 Passion Gospels. Als dit is voltooid kom je tevoorschijn met je ei en tik je de bovenkant en onderkant van je ei tegen de ei van iemand anders. Als je in een grote groep ben ga je net zolang door tot iemand gewonnen heeft, dus de bovenkant en onderkant moeten niet beschadigd zijn. Mocht dat wel zo zijn dan moet je hem opeten.

Daarna begon het rondje om de kerk, dat moet je dus drie keer doen en het kaarsje mag niet uit. In feite is het daarna afgelopen en kan je daarna naar huis. Ook dit jaar heb ik er weer een filmpje van gemaakt. Nu alleen met wat meer oog voor de mensen om ons heen. Klik hier voor het filmpje. Rond 00:40 gingen we dan ook weer naar huis waar we nog een film hebben gekeken voor we naar bed gingen. De rest van de foto zien? Klik dan hier.

De volgende dag had ik een tafel gereserveerd in het Hilton Hotel voor een paasbrunch. Koos en Lily gingen ook, maar omdat ik wist dat de oma van Tania nog geen plannen had. Heb ik haar samen met Tania ook uitgenodigd om mee te gaan. Rond 12:15 pikten we Tania's oma op van haar huis en 10 minuten later waren we in het Hilton waar Koos en Lily al waren.

De oma van Tania spreekt alleen maar Bulgaars, erger nog ze was een lerares Bulgaars en mijn Bulgaars wordt wel beter maar ik maak (natuurlijk) veel fouten en iedere keer corrigeerd ze me en daarbij dwingt ze me het nog een keer te zeggen op de correcte manier. Natuurlijk niet altijd leuk, maar wel een hele goede manier van leren (later die dag vroeg ze ook aan me of ik het vervelend vond, ik zei van niet want ik leer er alleen maar van).

Maar ze had wel de tijd van haar leven! Tania was een beetje bang vanwege al het voedsel en het feit dat haar oma niet alles meer mag hebben. Ze is immers al 86 en zijzelf let niet echt heel erg goed op van wat ze wel en niet mag. En ik moet zeggen ze is een gezonde eter en zoals ik zei had ze de tijd van haar leven. Gelukkig was Lily er ook waardoor er al twee Bulgaren bij haar aan tafel zaten waarmee ze kon praten. Met mij natuurlijk ook, maar met de twee dames had ze de grootste pret. Zeker toen ze mij in de maling nam met het "eitje tik". Warbij ze heel sluw haar duim voor het ei plaatste waardoor mij ei brak.

Het eten was goed verzorgd en iedereen genoot er dan ook behoorlijk van. Maar na 3 uur rustig eten, praten, lachen en alles wat erbij hoort werd het tijd om op te staan. Koos en Lily wandelden het centrum weer in en wij namen een andere route. Na ongeveer een half uurtje lopen besloten we een taxi te nemen en oma weer af te zetten bij haar huis. Ze had het heel leuk gevonden en was eindelijk haar huisje weer eens uit. Alle foto's kan je hier bewonderen.

Goede Vrijdag

Vandaag is het Goede Vrijdag, normaal gesproken en dag waarop je niet werkt. Maar goed werken doe ik dus juist wel vandaag. Maar Mariana kwam op een gegeven moment eerder vandaag bij me op kantoor en vroeg of ik mee wilde naar een klooster hier in de buurt. Ze ging namelijk iets doen waar ik nog nooit van gehoord en dit klooster had ik eerlijk gezegd nog nooit gezien. En omdat het redelijk dichtbij was ben ik samen met haar (en Iva) meegeweest.

Dit klooster staat bekend als het Dragalevtzi Klooster is gebouwd in de 14e Eeuw en heeft een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van het land. Het is in de bergen (Vitosha) en ik moet zeggen heel erg mooi. Omdat het Goede Vrijdag is was het er behoorlijk druk, terwijl het kerkje zelf helemaal niet zo groot is.

Zoals gezegd ging ik iets doen waar ik zelf nog niet eerder van gehoord. Maar je moet alles geprobeerd hebben. Dus na eerst een paar kaarsjes te hebben gekocht (je hebt namelijk een kandelaar voor de levenden en voor de doden en je koopt er altijd meer) mocht ik naar binnen. Er stond al een tafel klaar met een icoon erop en versiert met rode en witte bloemen. Iva en Mariana waren er al onderdoor geweest en ik dus ook. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik banger was voor het omstoten van de tafel dan dit ritueel, maar de tafel en ik hebben het overleefd.  De reden waarom mensen dit doen is het beleiden van hun passie ten opzichte van Jezus. Dus wij eerbiedigen op deze manier zijn lijden en alles wat hij voor ons heeft gedaan in zijn leven. Nu ben ik niet gelovig maar ik wil dit soort dingen toch altijd weten.

Ik heb ook geprobeerd om wat meer informatie te vinden over het Klooster zelf maar dat is best moeilijk te vinden op het wereld wijde web. Wel heb ik wat meer foto's kunnen maken van het klooster en de prachtige omgeving. Natuurlijk zijn die wel online te vinden en je kan ze allemaal hier terugbekijken.

One Life Organisation

Gisteravond kreeg Tania een e-mail van een vriend over een Stichting die sinds een paar jaar hier zeer dankbaar werk verzet. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit over gehoord maar door de e-mail werd zij (en ik dus later ook) geattendeerd op een voorlichtingsfilm die ze hebben gemaakt. En in de mail stond er dan ook een adres voor youtube waar ze het op hadden geplaatst. En laat ik er nu niets meer over zeggen maar klik eerst hier en zie het zelf.

Heb je het gezien? Want deze beelden zeggen misschien wel veel meer dan wat ik hierna ga vertellen. One Life Bulgaria is een organisatie die zich inzet in Bulgarije voor kinderen die levensbedreigende of levensverkortende gebeurtenissen meemaken. Zoals jij bijvoorbeeld in het filmpje heb kunnen zien over het ziekenhuis. Op dit moment proberen ze 200.000 euro te verzamelen om zo dit ziekenhuis zo te kunnen renoveren. Mocht je wat meer informatie willen hebben dan kan je ze altijd proberen te mailen. Voor de zekerheid plaats ik hun adres hier ook onder.

Mailing address:
One Life Charity
19 Dobri Voinikov Str.
1164 Sofia, Bulgaria

Phone and fax:
tel.: +359 2 866 9237
fax: +359 2 865 8865

Nu ben ik mer ook wel van bewust dat ik het vaker heb gezegd maar ik doe het nog maar een keer. Wanneer leren de mensen in Nederland nu niet eens hoe goed ze het wel niet hebben. Natuurlijk gaat het niet altijd naar wens maar zoals Nederland nu is ingericht mogen we allemaal nog in onze handjes wrijven. En mensen die nog steeds durven te klagen zou ik voor straf 3 maanden vrijwilligerswerk laten doen in dit ziekenhuis, weeshuis of iets anders!

Mijn zondag

Zo het weekend zit er weer op en ging zoals gewoonlijk weer veel en veel te snel. Zo ben ik zaterdagavond gezellig met Ben Cross uit eten geweest in een traditioneel Duits restaurant. Erg leuk en het was ook wel weer een tijdje geleden dat ik hem had gezien. Hij was ondertussen in Spanje geweest en ik heb hem wat meer verteld over mijn ervaringen in Thessaloniki. Daarna hebben we samen nog een paar drankjes gedronken en toen ben ik eigenlijk weer naar huis gegaan omdat ik aardig moe was en ik moest de volgende morgen weer vroeg op.

Er stonden namelijk om 09:30 bij de Studio een hele groep met mensen te wachten. Via een speciaal reisbureau waren er namelijk mensen uitgenodigd om eens een kijkje te nemen. Nu hebben we op dit moment nog niet zo heel veel voor ze om te laten zien. En het werd zelfs nog een beetje dramatischer want naast het feit dat niemand werkt op zondag zijn sommige dingen die ik ze had laten kunnen zien helaas gesloten voor publiek ivm renovaties. Maar evengoed heb ik genoeg te vertellen en altijd nog drie permanente sets dus ik heb er het beste van gemaakt. Het leukste waren de reacties van de kinderen en het feit dat we wat geld hebben verdiend voor de Tulip Foundation. Want alle inkomsten gaan naar hun toe.

Daarna als een speer naar het Hilton om samen met Koos en zijn vrouw een heerlijke brunch mee te maken bij het Hilton. Nu doe ik dit weleens vaker op zondag, maar gelukkig niet iedere week want dat zou toch niet al te best zijn. Na ongeveer 2 uur daar te zijn geweest besloten we om daarna eindelijk naar 300 te gaan. En ik moet zeggen dat ik het een fantastische film vond ik heb me echt uitstekend vermaakt en was zeer onder de indruk van de CGI achtergronden in deze film. Daarbij vond ik het acteren ook erg goed dus mijn geld goed besteed aan deze film. Daarna nog wat boodschappen gedaan en in 5 minuten ook nog een sweater weter te vinden voor nog geen 50 Euro.

Na al dit alles was ik ook aardig gaar en ben toen lekker naar huis gegaan. De ruimte van de puppies schoongemaakt, eten gegeven, tv gekeken en zelf ook nog wat gegeten. Rond 00:00 was het toch echt tijd om naar mijn bedje te gaan en heb afgelopen nacht heerlijk geslapen!

Niet veel

Het is nu ongeveer zaterdagmiddag en zoals gewoonlijk zit ik nog op kantoor omdat wij 6 dagen in de week werken. Deze week zal het echter 7 dagen zijn alhoewel ik morgen niet zo heel veel te doen heb. Morgen zal ik namelijk een rondleiding over onze Studio voor een aantal diplomaten en andere genodigden. Hierbij krijgen ze dus een kijkje achter de schermen. Helaas zijn zij alleen beschikbaar op zondag want in principe werkt er dan niemand en kunnen ze dus niet veel zien. Nu gaan we ze wel iets laten zien en ze krijgen een uitnodiging om later nog eens terug te komen.

Vanmiddag ga ik eindelijk naar de film 300 samen met Koos en zijn vrouw die gisteren voor een paar dagen is teruggekomen uit Oxford. En ik heb er heel veel zin in. Tania is een paar dagen voor werk in Bologna dus ik heb niet zo heel veel te doen. Daarbij is deze film ook helemaal niets voor haar en zo kan ik dus mooi die film zien. Ik verwacht er veel van en zeker ook omdat ik een groot liefhebber van de geschiedenis (in algemene zin).

Verder niet zo heel veel plannen. Ik zie het allemaal wel, kan een druk weekend worden maar misschien ook wel een rustig weekend. Voorlopig eerst nog een paar uurtjes werken en dan lekker naar huis!

Gevarieerde dag morgen

Morgen heb ik een drukke dag voor de boeg. Allemaal (natuurlijk) met werk te maken en toch ook zo divers. Zo zal mijn dag morgen beginnen met een interview om 10:00 uur waarvoor een journalist van de Franse krant Le Figaro speciaal overkomt om een verhaal te schrijven over onze Studio. Na dit interview (wat trouwens niet met mij is maar ik ben er wel bij aanwezig) zal ik de desbetreffende journalist een rondleiding geven over het terrein en wat meer vertellen over wat we allemaal gedaan hebben.

Daarna hebben wij een afspraak met de Burgermeester van Sofia. Boyko Borisov is de naam en zeer bekend en geliefd bij de Bulgaren. Een sterke man met een achtergrond in de beveiliging van zeer belangrijke mensen in het verleden en zelfs bondscoach van het Bulgaarse Karate team. Een sterke man dus wat een hoop mensen hier prettig vinden. Hij zal morgen terugkomen uit Wenen en meteen daarna zijn wij zijn eerste afspraak.

Gelijk daarna moet ik door naar onze advocaten om daar samen met een andere partij wat contracten doornemen ten aanzien van een co-productie en mogelijk overname van de rechten daarna. Iets wat voor mij nog redelijk nieuw is dus ik heb vooral veel steun gevraagd van de advocaat. Iets waarbij ik trouwens wel alle vertrouwen in heb want het is een kei in dit soort gevallen. Maar goed wederom iets anders dan wat ik die dag al heb gedaan.

En als laatste is het de laatste dag van Tania morgen in Bulgarije. Ze vertrekt (gelukkig maar voor 5 dagen) naar Bologna om daar te werken op een conferentie. Dus morgenavond moeten we het er maar een gezellige avond van maken eer ze de dag erop vertrekt. Maar dat moet geen probleem zijn!

Thessaloniki! De foto's en meer

Eindelijk heb ik dan wat meer tijd om de foto's aan jullie te laten zien en er wat over te vertellen. Het is immers alweer 8 dagen geleden dat Tania en mijn persoontje vanaf het Station in Sofia vertrokken voor een 6 uur durende reis naar Thessaloniki. Een reis waar ik vooraf een beetje tegenop keek omdat ik de treinen in Bulgarije ken en die komen er nu niet bepaald positief vanaf. Maar het bleek allemaal heel erg mee te vallen en de trein waar wij in zaten was modern, netjes en ruim ingericht (zoals je in dit filmpje kunt zien).

Rond 23:30 kwamen we aan op het station en nog geen 20 minuten later waren we al ingecheckt in ons hotel. Nu is het mooie in Griekenland dat je nog tot heel laat naar allerlei restaurantes kunt gaan. Dus snel onze spullen achterlaten in onze kamer en daarna eerst de benen strekken en gewoon kijken wat er in de buurt is. Al snel vonden we een heel leuk klein straatje dat uitkwam op een klein pleintje vol met mensen en restaurantjes. Omdat we allebei toch een beetje honger hadden hebben we daar wat kleins gegeten en zijn daarna toch weer naar het hotel gegaan om te gaan slapen.

De volgende dag waren we vroeg uit de veren om de stad te gaan verkennen en misschien om ook wel een beetje te shoppen. Maar ik was er voor gewaarschuwed door verschillende mensen en het bleek dus ook nog waar te zijn. In Thessaloniki gaan alle winkels op zaterdag om 15:00 uur dicht en gaan daarna niet meer open. Iets wat volgens de Bulgaren een typisch voorbeeld is van de luiheid die Grieken bezitten. Nu kan ik me best voorstellen dat als je daar in de zomer zit je een siesta houdt van ongeveer 2 uur (want het gebeurt daar iedere dag behalve op zondag, dan werken ze niet, maar dan zijn ze wel weer om 17:00 uur open).

Maar goed we hebben dus veel rondgelopen en er is veel te zien en best wel veel te doen. Alhoewel het een relatief kleine stad is (in vergelijking met Sofia) is er wel meer te zien en te beleven. Zo stikt het er van de hippe kroegjes, clubs, cafe's, restaurants en ook Amerikaanse restaurants. En niet te vergeten een boulevard die mij dan wel weer een beetje tegenviel. Wat ik ook jammer vond was het feit dat alle archeologische plekken waar wij zijn geweest een soort van afgeschermd waren door bouwputten voor de nieuwe metro die ze aan het bouwen zijn. En geloof me er is genoeg te zien.

Na veel te hebben rondgelopen en natuurlijk een pita met gyros naar binnen te hebben gewerkt gingen we terug naar het hotel om uit te rusten en om te kijken wat we die avond wilden gaan doen. Daarbij was ik ook al bezig om eens te kijken wat leuk kon zijn voor haar verjaardag want dat was de reden waarom ik met haar weg wilde. De volgende dag was namelijk haar verjaardag en dat moet natuurlijk wel gevierd worden! Dus die avond zijn we weer eerst een stuk gaan lopen toen we bij Fridays uitkwamen vlakbij de zee. Nu is het niet een traditioneel Grieks restaurant maar ik merkte al aan Tania dat ze daar toch niet zo heel veel zin in had en meer iets "bekends" wilde eten.

Nu kan je ook al op de foto hierboven zien dat ik een ballon om mijn hoofd heb. Dat komt omdat er ook een soort van animator aanwezig was en die wilde iedereen in het restaurant verbinden. Dus maakte hij hoedes van ballonnen die hij weer in verbinding bracht met andere ballen. Dus door het hele restaurant door had je een verbinden met de ballonnen. Hier kan je een filmpje zien van hoe hij het heeft gedaan. Maar het belangrijkste was toch wel de verjaardag van Tania. Dus toen haar moeder (vanuit Peru) haar belde zo'n 5 minuten voor 00:00 uur had ik mooi de kans om bij de serveerster iets te organiseren vanwege haar verjaardag. Toen ze dan ook na een paar minuten terug kwam had de serveerster alle medewerkers bij elkaar geroepen en moest Tania op een stoel staan. Samen met een grote ijscoupe werd ze luid toegezongen.

Een uurtje daarna besloten we terug naar het hotel te gaan en vielen we al snel als een blok in slaap. De volgende morgen kwamen we rond 11:00 uur het bed uit en na het douchen aankleden en de koffers inpakken gingen we naar beneden om onze koffers daar achter te laten en zo nog een paar uur te genieten van Thessaloniki. Waarbij we weer veel gelopen hebben en daarbij het volgende tegenkwamen:

Natuurlijk is er nog veel meer te zien maar we moesten weer op weg naar het Station van Thessaloniki alwaar we weer terug naar huis gingen. Met een hoop mensen die we ook al hadden gezien op de heenreis en een stop (wederom) bij de Griekse en Bulgaarse grens kwamen we rond 23:30 weer aan op het Station van Sofia.

Wil je meer van Thessaloniki zien en onze belevenissen daar? Dan moet je zeker hier klikken voor 156 foto's!

Geen tijd

Iedereen zit natuurlijk met smart te wachten op de foto's van mijn weekendje weg in Thessaloniki. En die heb ik natuurlijk ook wel, maar wat ik nu heel even niet heb is tijd. En tijd is toch best wel een kostbaar bezit. Toen ik zondagavond aankwam heb ik eerst gelijk nog een paar uur gewerkt omdat er namelijk de volgende een belangrijk persoon zou komen die ik voor een paar dagen moest begeleiden. En nu (terwijl hij er nog is) heb ik eindelijk tijd voor een kort berichtje.

De foto's zullen morgen allemaal online te zien zijn samen met hopelijk twee korte filmpjes van ons verblijf daar. Wel kan ik alvast vermelden dat we het er allebei ongelooflijk naar onze zin hebben gehad. En dat we dus ook zeker een keer terug gaan. Maar goed nu maar eerst nog even wat meer tijd zoeken om het ook te kunnen vertellen...

Puppies! De foto's.

De meesten van jullie weten nu wel van mijn probleem (in dit geval dus twee probleempjes). Omdat ik vanmiddag naar Thessaloniki ga (ook al eerder verteld), heb ik Amy bereid gevonden om ze dit weekend in huis te nemen. Nu is zij helemaal een honden gek dus dat moet ook echt geen probleem op leveren. De puppies zijn dan vandaag ook een dagje met mij mee naar kantoor zodat ik ze aan Amy kan geven. Ik ga namelijk rond 13:30 naar huis om mijn spulletjes in te pakken en pannenkoeken te maken voor onderweg (dit omdat Tania dit graag wil).

Maar ook zoals beloofd aan een hoop mensen heb ik gisteren met mijn nieuwe camera ( ) een aantal foto's gemaakt van de puppies en die kan je hieronder allemaal zien:

Ik weet trouwens nog steeds niet wat voor ras (of mix) deze puppies zijn. Ik heb een vermoeden dat het Rottweilers of Duitse Herders zijn. Hebben jullie een idee?

Thessaloniki

Een tijdje geleden had ik al vermeld dat Tania en mijn persoontje naar Thessaloniki gingen voor haar verjaardag. Aankomende weekend is het dan ook zover. Vrijdag vertrekken we om 17:30 vanaf het station in Sofia voor een 6 uur durende trip naar Thessaloniki. Zondagmiddag vertrekken we dan alweer terug. Helaas zo kort maar we moeten beiden de volgende dag weer werken (er komt oa een producent die dag aan in Sofia). Maar evengoed hebben we er heel veel zin in.

Het hotel is nu ook bekend. Na wat zoeken op het internet bleek al snel dat bijna alle hotels waren volgeboekt. Via een collega van Tania hoorde we dat er in dat weekend ook een grote conventie is. Even waren we bang dat we niets konden vinden maar via een vriendin hebben we toch een leuk hotel midden in de stad kunnen vinden. En het hotel is Hotel El Greco geworden.

Natuurlijk zal ik een boel foto's maken en die zullen (bijna) allemaal weer te zien zijn via dit log. Ik kan haast niet wachten!!

Chestita Baba Marta!

Vandaag is het weer zoveer. Het is Baba Marta vandaag. Verleden jaar had ik er ook al over geblogd (klik op de link voor veel meer info). Dus vandaar nog 1 keer voor iedereen: CHESTITA BABA MARTA (tsjetita baba marta).

Probleem

Ok, het is meer een gewetenspribleem maar toch een probleem. Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van Gary dat er bij een ander pand op het terein er een doos was met een "suprise". Zoals jullie misschien weten heb ik ook de verantwoordelijkheid op me genomen voor 5 puppies die we hier eerder vonden op het terrein. Nu is eentje daarvan wat kleiner en magerder dan de andere vier. En Gary klonk een beetje ongerust dus mijn eerste gedachte was dat die puppy de koude nacht (-8) niet had overleefd. Dus ik meteen er naartoe en wat vond ik daar?

2 nieuwe puppies in een doos. Ik denk nog geen drie weken oud en natuurlijk zien ze er heel lief uit. En ik kan ook al zien aan de pootjes dat dit geen kleine hondjes zullen worden. Maar ja hier in de Studio kan ik ze ook niet plaatsen (op dit moment). Dus wat moet ik nu doen? Zal ik ze mee naar huis nemen en daar voor een tijdje verzorgen en dan weer op de studio plaatsen? Of toch maar hier laten?

(Binnenkort plaats ik wel wat foto's)

Bowling

Gisteravond een avondje bowling gehad midden in Studentskigrad. Samen met Tania, Tali, Kolyo en mijn persoontje hadden we eerst een klein etentje in Krivoto. En gelukkig was het eten daar niet het graadmeter voor de rest van de avond want wat was het eten slecht. Dit was typisch zo'n studentenrestaurant met goedkoop eten. Ik had bijvoorbeeld echt een pasta waarvan je nog liever een rubberen band zou eten, zo erg was het.

Maar goed het ging dus eigenlijk om het bowlen en dat gaat hier toch een heel klein beetje anders dan in Nederland. Je neemt hier niet een baan voor een uur maar per keer. Je betaalt 2 of 4 leva (hangt ervanaf hoelaat je gaat spelen) per persoon. Als je dan eenmaal de baan hebt dan kan je altijd bepalen of je soms 2 potjes wilt spelen of 3. Dan betaal je iedere keer na de pot die je hebt gespeeld aan de bar. Ook de drankjes reken je meteen bij iedere bestelling af.

Maar goed het bowlen zelf ging wel goed. Nu heb ik vroeger toen ik nog in Leiden op school zat best wel veel aan bowlen gedaan. Dat kwam namelijk omdat we heel veel uitval uren hadden en dat dan in combinatie met tussenuren... Dus dat betekende ook veel vrije tijd. En we kwamen er op een gegeven moment achter dat bij de bowlingbaan bij ons de in de buurt er een speciaal tarief was voor scholieren. Namelijk 18 Gulden per uur. Dus daar gingen we dan ook vaak heen voor ongeveer 2 uur met zijn zessen. We werden daar graag geziende gasten en kregen dus ook op een gegeven moment "les" in bowlen. Anyway, dit gaat over het bowlen van gisteren en niet van heel wat jaartjes geleden (al weer).

Maar goed 2 keer was de winst voor mij dus. :P Altijd goed om even te vermelden. Maar veel leuker was de hele avond. Heb me echt uitstekend vermaakt en ik denk de rest ook. Tania had alleen last van haar duim de tweede keer dat we gingen spelen maar "vreemd" genoeg ging ze wel veel beter gooien. Misschien toch maar liever een zere duim hebben?

Daarna zijn we nog een klein uurtje naar een club gegaan Stroejna. En toen vond iedereen het wel weer genoeg en zijn we terug naar het centrum van de stad gereden. Toen ik eenmaal thuiskwam samen met Tania zijn we binnen 5 minuten in slaap gevallen.

Klik hier voor als je alle foto's wilt zien van het avondje bowlen.

Thessaloniki here we come!

Gisteren heb ik de treinkaartjes gehaald voor een retourtje naar Thessaloniki van 9 Maart tot en met 11 Maart. Een reis van ongeveer 6 uur door Bulgarije heen naar de Griekse kust. Ik ga samen met Tania zodat we in Thessaloniki haar verjaardag kunnen vieren en ik heb er heel veel zin in. Op dit moment zijn we op zoek naar een leuk hotel dus als er nog mensen zijn die er zijn geweest en ons een tip kunnen geven... GRAAG!!!

En ze zijn weer weg!

Zoals vantevoren verteld waren Martijn en Bart een paar dagen hier en ze hebben het volgens mij erg naar hun zin gehad. Ik haalde ze zelf op en bracht ze eerst naar mijn apartement waarbij ze wat Bulgaarse worst voorgeschoteld kregen. Na vlug te zijn geinstalleerd konden we op weg naar de Studio, waar ze een rondleiding kregen en daarna naar huis met een kleine wandeling door de stad. Die eerste avond zijn we eerst naar een Bulgaars restaurant geweest (samen met Tania en haar moeder).

De volgende dag hadden wij het Rila Klooster op het programma staan. Daar was ik ook al heengeweest toen Lenneke hier was verleden jaar. Maar wel iets indrukwekkends en omdat je dan echt door het land gaat rijden zie je meer dan alleen Sofia. En nu hadden we ook met sneeuw te maken wat wel lekker was tijdens een wandeling in de omgeving. Ook nu voor de tweede keer was ik zeer onder de indruk van het klooster zelf en de omgeving. Echt heel erg gaaf!

Dat was het enige echte reis buiten Sofia, voor de rest zijn we binnen de stadsgrenzen geweest en heb ik ze het centrum laten zien. Ook zijn we zaterdagmiddag voor een kleine 2 uur op de set geweest voor de nieuwe film van Jean Claude van Damme. Zondag weer een stuk gelopen, wat cadeaus gekocht voor thuis, rugby gekeken in de Ierse Pub samen met Koos. En wat we ook veel hebben gedaan... slapen! Tenminste ik heb wel een aantal keren een tukje moeten doen rond 18:00 uur. Hoe het komt weet ik niet maar ik had het wel nodig.

Maar tussen alles dit door hebben we natuurlijk ook nog het belangrijkste gedaan van allemaal: stappen, stappen en nog eens stappen. Ik denk dat de beide heren een hoop verschillende dingen hebben gezien van hoe en waar je hier nu uit kan gaan. Zo zijn we naar een pianobar, retro club, dance club, bar/dancing, lokale pop folk club, folk club en nog veel meer geweest. Het ene was wat leuker dan de andere maar ik denk dat vooral de lokale pop folk erg interessant voor ze is geweest. Waar vind je het nog dat ze je zelfs aanmoedigen om op de tafels te dansen, met je billen te schudden en helemaal gek te doen?

In ieder geval was ik heel erg blij dat ze er waren en hoop dat ze nog een keer langskomen. Voor alle foto's kan je hier klikken.

Over een paar uur zijn ze er!

Om ongeveer 14:10 zullen Martijn en Bart landen hier in Sofia. En voor mij ook de eerste keer dat ik de nieuwe terminal zal zien van het vliegveld. Ik heb er heel veel zin in. Hopelijk kan ik over een paar dagen een heleboel leuke foto's laten zien!

Musaka

Was mijn koptekst Peruaans eten!, vandaag kan ik niet met een duidelijke definitie vertellen waar het oorspronkelijk vandaan komt. Dit omdat er vele discussies zijn over de exacte herkomst van moessaka. Dus doe ik nu niet moeilijk en heb ik dus inderdaad zoals gisteren al verteld moessaka gegeten. Wederom met dezelfde mensen alleen nu al door Tania in de loop van de dag voorbereid en 's avonds alleen nog maar in de oven gedaan. Mitko had voor ons ook een banitsa gemaakt met zuurkool

Ook kam Freddy langs, hij is ook Peruvaan en woont hier in Sofia en is straatmuzikant. Een erg vrolijke en aardige man. Wederom een Latijns Amerikaans avondje dus (want ik mag het geen Spaans noemen). Maar wel erg gezellig. Voor het dessert had ik verse ananas, bananen, mango en grapefruit gekocht. Wat dus wederom door Javi (wie anders) werd alles geprepareerd. En zo hadden we dus ook een heerlijk fruitig toetje samen met baklava (vergat het bijna te vermelden).

Het was tevens ook de laatste avond van Javi hier in Sofia, vandaag vertrok hij naar Madrid waar hij een nachtje zal blijven slapen bij de zus van Tania en dan morgen vliegt hij naar Lima. Het was dus leuk om hem nog even te zien voordat hij weer wegging. En zo vaak komt hij niet over dus vooral hem veel laten praten. Wat soms nogal wat moeilijk is want het meeste gaat in Spaans en ja dat is soms weleens moeilijk. Na het eten kwam de waterpijp tevoorschijn, die Mitko had meegenomen en deze keer had hij de smaak meloen meegenomen. Erg lekker ook!

Voor een filmpje met de waterpijp kan je hier klikken. Het duurt ongeveer 2 minuten en je ziet alle mensen voorbij komen!

Rond half 12 was iedereen te moe om nog wat te doen en al snel gingen de mensen naar huis. Ik bleef nog even achter om te helpen maar was daarna ook heerlijk moe en na het thuiskomen viel ik binnen 5 minuten in slaap.

Voor alle foto's klik je hier.

Peruaans eten!

Gisteravond was ik uitgenodigd door Tania en haar ouders om bij haar thuis een traditioneel Peruviaans gerecht te gaan eten. En daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. Ik ben zelf namelijk helemaal geen fan van de "Hollandse Pot" en ga veel meer voor de meer voor de gerechten van ver weg. In ieder geval was de rolverdeling in de keuken wel heel duidelijk. Javi (de vader) en Tania waren aan het koken en haar moeder en ik mochten toekijken en meesnoepen.

Een uurtje later kwam Mitko ook langs, ook uitgenodigd door de ouders en een vriend van Tania voor vele jaren. Hij heeft een hele tijd in Madrid gewoond dus hij spreekt vloeiend Spaans. Het was dan ook erg gezellig en er werden twee gerechten klaargemaakt. Het voorgerecht was Ceviche en het hoofdgerecht was Aroz Con Pollo. Je moet echt even op de links klikken om nu precies te hoe je het kan maken want het is echt superlekker! Ik heb met grote ogen (en mond) alles lopen proeven.

Het duurde ook wel een tijdje voor het allemaal klaar was (naar mijn gevoel kon het ook wel sneller) maar dat maakte de pret alleen maar groter. Wat wel moeilijk voor me was is dat Tania de enige is die echt vloeiend Engels spreekt. Mitko en haar moeder spreken geen Engels (dus dat gaat dan in het Bulgaars) en Javi spreekt een klein beetje meer Engels maar vooral Spaans. Maar goed je hebt ook handen en voeten dus je doet gewoon je stinkende best om alles te volgen en soms kijk je dus vragend naar Tania van waar ze het nu toch weer over hebben. Maar ondertussen ook met een schuin oog kijkend naar wat het resultaat is en dat kan je hieronder zien:

Er werd dus ook veel gelachen en vooral door Tania die heel erg blij was dat ze haar ouders weer eens zag. Voor Javi had ze alweer een tijdje niet meer gezien en het deed haar heel erg goed. En mijn maag had die avond ook niets te klagen. Vanavond mag ik weer langskomen. Nu gaat Tania musaka klaarmaken speciaal voor hem omdat hij helaas morgen alweer terug moet naar Peru. Haar moeder blijft hier tot zaterdag, helaas kan die niet zo goed koken. ;)

Voor alle foto's moet je echt even hier kijken.

Bezoek op komst!

Nog maar een kleine week en dan komt Martijn samen met Bart over om hier een paar dagen te vertoeven. Nu leek het er eerst op dat ik naar het Film Festival in Berlijn moest, maar daar heb ik nu nog steeds niets over gehoord en het kan dus nog best een last minute beslissing zijn. En dat zou ik echt balen vinden want dan vertrek ik hoogstwaarschijnlijk op dezelfde dag dat Martijn en Bart hier zouden landen (8 februari). Afwachten dus, maar er gaan ook andere mensen naar Berlijn toe dus ik denk niet dat het zo'n probleem zal worden.

Natuurlijk probeer ik een klein programma voor ze inmekaar te zetten zodat ze vanaf donderdagmiddag tot en met maandagmorgen een beeld hebben van waar ik nu woon en wat er hier allemaal te doen is. Zo zal ik ze ook naar het Rila Klooster brengen waar ik al eens eerder ben geweest toen Lenneke hier was. Het nachtleven zal ook te maken krijgen met twee Nederlandse gasten en een bezoek aan een traditioneel Bulgaars restaurant kan ook niet ontbreken.

Dat is dus pas volgende week(end). Voor dit weekend heb ik voor de rest niet zo veel plannen. Veel werk op dit moment dus misschien zal het ook zondag wel een halve werkdag worden. En ergens een drankje drinken met vrienden of zoiets. Ook zal ik de moeder van Tania (weer) ontmoeten. Zij is Bulgaars maar woont al 33 jaar in Peru en is gisteren hier in Bulgarije aangekomen, samen met haar vriend Javi. Erg leuk voor Tania dus.

En nu? Ga ik lekker van mijn lunch genieten met een Herder's Salade!

Rustige zondag

De warmte is nu echt voorbij hier in Sofia en zeker als ik naar mijn werk ga is het nog een klein stukje kouder aangezien je dan voor een gedeelte de berg op moet. En dit gebeurde allemaal binnen 24 uur. Maar goed ik heb wel een leuk weekend gehad waaronder dus mijn satelliet op zondagmorgen.

Zondag heb ik eerst een salade gehaald bij zeker een van mijn meest favoriete eettentjes in Sofia. Het is erg dichtbij en ze hebben de meest verrukkelijke salade's en sandwiches. Daar kwam ik nog een kennis tegen dus nog even mee gepraat. Toen die dag veelvuldig lopen zappen om nu toch maar te kijken hoeveel kanalen ik nu heb. Daarna een wandeling door stad gemaakt, heerlijk nu met die kou, echt een frisse neus!

Toen had ik een afspraak om 19:00 met Marlene, een mengeling van allerlei nationaliteiten (waaronder ook Nederlands) om sushi te gaan eten. Nu ben ik daar al eerder geweest en iedere keer als ik daar was het stil. En zij had juist de omgekeerde ervaring. Het was wel alweer een hele tijd geleden dat ik haar had gezien dus het werd een lange zit (bijna 4 uur) waarbij we heel veel hebben gepraat en gelachen. En natuurlijk overheerlijke sushi gegeten.

Daarna naar huis, wat herhalinge gezien van het nieuws (heerlijk!). Wat e-mailtjes verstuurd en toen mijn bedje in want deze morgen moest ik weer fris zijn voor de Bulgaarse les.

Satelliet

Ja!! Eindelijk heb ik hem. Verleden jaar al besteld via het internet en laten afleveren bij mijn vader. En via Portugal is hij dus hier in Sofia terechtgekomen. Toen nog wachten op de satelliet en de mensen die het konden installeren. Na eerst een bezoekje van hun afgelopen donderdag te hebben gehad (om te kijken wat het beste was qua installatie) waren ze hier vanmorgen om 11:00 uur. Hieronder zie je de satelliet buiten mijn muur hangen.

En nu... Meer tv stations, eigenlijk veel te veel want ik wilde eigenlijk hoofdzakelijk de Nederlandse zenders ontvangen voor het nieuws en sport. Maar... nu zal mijn vader de brief op moeten sturen (vanuit Nederland) om zo alles te activeren. Ik kreeg nu namelijk wel de informatie te zien maar niet het juiste beeld. Als ze het morgen opsturen heb ik waarschijnlijk woensdag of donderdag ook die zenders.

En dan... Eindelijk wat meer het nieuws dus kunnen volgen en ook eindelijk wat voetbal! En het mooiste is ook nog dat ik een harde schijf van 80GB heb. Kan ik ook nog eens wat opnemen en later terugzien. Nu ben ik in ieder geval al blij met BVN.

Aan de medicijnen

Zoals een paar dagen eerder vermeld had ik een verschrikkelijk nacht. En de volgende twee dagen ben ik gewoon gaan werken alhoewel ik voelde dat het niet helemaal goed zat. Dus donderdagavond had ik weer een moeilijke avond waarbij ik me niet helemaal lekker voelde en slecht in slaap kon komen. Die nacht besloot ik dan ook om vrijdag thuis te blijven en de dokter te bellen. Nu heeft het bedrijf waarvoor ik werk een zogenaamde setmedic in dienst (eigenlijk hebben we er meer, maar deze werkt al een hele tijd voor ons). Die kan ik dus bellen dan dan komt ze langs. Gisteren vertelde ze me al aan de telefoon dat ik antibiotica moest nemen maar dat ze me heel graag wilde zien om te kijken wat er nu precies aan de hand was.

Rond 15:00 uur was ze hier en na het beluisteren van mijn longen, het controleren van mijn keel, bloeddruk en dergelijke kon ze me in ieder geval vertellen dat ik geen longontsteking heb. Maar dat ik wel last had van iets wat in een hoop dorpen hier al werd vastgesteld als een epidimie. Zij verwacht zels dat het binnen een week ook hier in Sofia zal zijn. Maar de kans op een longontsteking was wel aanwezig en dus zit in nu aan de antibiotica. Daar ben ik zelf niet zo blij mee want ik heb een soort van hekel aan die medicijnen maar ja wat moet dat moet.

Ik voel me voor de rest wel goed. Het is alleen een beetje mijn longen, heel veel keel, mijn klieren en een beetje hoofdpijn soms. Vandaag blijf ik ook lekker thuis. Gisteravond wat kippensoep gemaakt. Want naast het nemen van de medicijnen moest ik ook veel water en thee drinken. Hopelijk gaat het morgen alweer een stuk beter en kan ik weer naar buiten!

Wat een vreselijke nacht

Afgelopen nacht was vreselijk! Ik hoop het nooit meer mee te maken. Het begon al de dag ervoor met het feit dat mijn strot besloot moeilijk te gaan doen en nu zo'n beetje schuurpapier is. Maar gisteravond werd het echt nog veel erger. Niet met mijn strot want dat kan haast niet slechter.

Ik kwam rond 20:00 thuis na wat spulletjes bij de apotheek te hebben gehaald (eerder die dag kwam ik de doktor tegen en die schreef me wat voor). Snel iets voor mezelf klaargemaakt en daarna eigenlijk meteen op de bank in slaap gevallen. Na ongeveer 2 uur werd ik wakker en besloot ik nog wat werk te doen voor ik echt ging slapen. Voelde me toen al niet lekker.

Rond 00:15 naar mijn bedje en na ongeveer 15 minuten begon ik te bibberen. Mijn hele lichaam was aan het schudden en ik had in het begin echt geen idee wat de oorzaak van dit zou kunnen zijn. Op een gegeven moment bedacht ik me dat ik misschien hele koude voeten had. Maar dat is ook al zo raar omdat ik het eigenlijk bijna nooit koud heb. Toch maar (schone) sokken aangetrokken en weer mijn bedje ingedoken. Ook dat hielp niet echt dus toen dacht ik eraan om een warme douche te nemen om mij zo helemaal op te warmen. Maar ja echt koud had ik het niet.

Na een half uurtje toch maar een warme douche genomen wat uiteindelijk een douche van anderhalf uur werd. Al snel had ik geen bibbers meer over mijn hele lichaam maar ik begon me wel steeds beroerder te voelen, duizelig vooral en meer en meer leek het erop dat ik iets verkeerd had gegeten en dat wilde eruit. Uiteindelijk kwam het er niet uit maar god wat heb ik me beroerd gevoeld. Toen ik uiteindelijk weer durfde om onder de douche vandaan te komen waren we al heel wat minuutjes verder. En zo moe... Dus gelukkig viel ik wel meteen in slaap en kon ik zo nog een paar uurtjes meepikken.

Deze morgen opgestaan met een fikse hoofdpijn en een pijnlijke strot. Wel gaan werken maar ik denk niet dat ik de hele dag vol ga maken...

Snel een berichtje

Hier zit ik dan achter mijn laptop, genoeg te doen maar voel me niet helemaal lekker. Sinds gistermiddag heb ik last van mijn keel, eigenlijk mijn strot om precies te zijn. Soms klink ik gewoon als een verkeerd afgestemde viool. Erg vervelend. Het komt volgens mij ook door het weer hier. In de Studio is het namelijk koud en de kamers zijn warm en daarbij is het weer hier niet zoals het normaal hoort te zijn. Veel te warm voor deze tijd van het jaar. Alles is een beetje van slag en mijn stem dus ook.

Op dit moment druk bezig met lezen, lezen, lezen. Iets wat ik gelukkig helemaal niet erg vind en zoals ik me nu voel is het ook weleens lekker om als je thuiskomt gelijk het bedje in te duiken en een hoop te lezen en voor te bereiden. En tussendoor een heerlijk warm bad natuurlijk met speciale kruiden erin. Een echte aanrader.

Voor de rest was het een redelijk saai weekend. Zaterdag heb ik gewerkt en daarna wat geshopt met Tania want die had een verjaardag van een vriendin waarvoor ik ook was uitgenodigd. Was erg leuk maar niet te laat gemaakt. De volgende dag moest ik voor de Sofia Hash House Harriers een rondleiding verzorgen over onze Studio en dat op mijn enige vrije dag van de week. Iets wat ik overigens met veel plezier heb gedaan. En daarna naar de bioscoop geweest en uiteindelijk (wederom met Tania) twee films gezien: Happy Feet en The Holiday.

En dat was mijn weekend wel zo'n beetje. Had eigenlijk gisteravond bowlen op de planning staan met een aantal mensen die nu een aan productie werken. Maar dat heb ik uiteindelijk maar niet gedaan, voelde me er toch niet te lekker voor.

Vandaag maar even doorbijten, vanavond lekker een warm bad nemen en vroeg naar bed. En dan maar zien wat morgen ons weer brengt.

Foto's van vakantie in Portugal

Ok dan! Eindelijk zover, de foto's van de vakantie in Carvoeiro (Portugal) en van mijn dag in Sevilla staan eindelijk online. Eerlijk gezegd al een paar dagen maar ik moest ook nog even wachten op de filmpjes die ik heb gemaakt. Want die worden eerst gecontroleerd voor ze online geplaatst worden.

Al de foto's (nou ja bijna allemaal) kan je hier vinden. Zoals je misschien zult zien heb ik een onderscheid gemaakt in wie ze heeft gemaakt en Portugal en Sevilla. In totaal een heleboel foto's en er zitten al zeg ik het zelf hele mooie tussen!

De filmpjes kan je hier vinden. Het is soms beter om het scherm wat kleiner te maken want dat komt de kwaliteit van het filmpje zeker ten goede (het kan ook gewoon aan mijn mega grote beelscherm liggen...). Trouwens je kan ze vinden aan de rechterkant samen met mijn andere filmpjes. Maar ze zijn duidelijk te zien doordat ze allemaal beginnen met de titel Vacation Portugal 06/07. Lijkt mij makkelijk toch?

Hieronder nog een paar foto's van de vakantie:

Thuis

Ongeveer een uur geleden ben ik thuisgekomen na een dag op weg te zijn geweest met Tania. Vanmorgen om 10:00 vertrokken van Faro en via Lissabon en Munchen aangekomen in Sofia. En hoezeer ik het ook naar mijn zin had ben ik toch weer blij dat ik thuis ben.

Binnenkort zullen alle foto's van mijn vakantie online te vinden zijn. Eerst lekker slapen.

Heerlijk (zwem)weer vandaag

Weer een snelle update vanuit Portugal. Oud en Nieuw was verrassend maar kan het nog niet echt helemaal plaatsen, misschien wel. Voor de duidelijkheid het was een leuke avond.

Maar goed...

In ieder geval ben ik vandaag zelfs de zee ingeweest. Het was boven de 20 Graden en samen met de familie en Tania zijn we naar een strandje gelopen en daar ongeveer anderhalf uur gezeten. Zoals gezegd zelfs de zee ingeweest want zo koud was het water niet. Mijn broertje (Thomas) heeft zich zelfs de hele tijd vermaakt in het water en wij waren niet de enige. Als bewijs onderstaande foto (en ja ik ben die held van veraf, kan nu niet zeggen dat ik de meeste mensen op dit moment een plezier doe van mij in een zwembroek in een close up ;)):

Groeten uit Portugal!

Woensdagavond rond 12 uur aangekomen bij het huis waar we zullen blijven. De volgende dag meteen het strand bezocht! Heerlijk!

Later meer, nu meer uitrusten! Er zal ook een verslag komen van onze dag naar Sevilla!

Eindelijk...

Eindelijk vrij! Gisteren was mijn laatste werkdag voor dit jaar. Gelukkig kon ik veel van thuis doen dus heb ik dat ook gedaan. Ook omdat ik in het centrum van de stad woon en daar een paar mensen moest zien.

De avond daarvoor was er een feestje van de productie georganiseerd door John Cusack en gisteravond een Kerstfeest van NU Image (bedrijf waarvoor ik werk). En nu? Nu een paar dagen hier in Sofia zitten, Kerst vieren en rusten. De 27e vlieg ik naar Portugal om daar tot de 5e (van Januari) heerlijk in de Algarve te zitten. Veel berichtjes van mij zal je in die periode dan ook niet horen.

Daarom wil ik iedereen via deze weg een hele fijne, gezellige Kerst toewensen en de allerbeste wensen voor 2007 met geluk, warmte, plezier, vele hoogtepunten en gezondheid!

Merry Christmas and a happy New Year. Vesela Koleda i chestita nova godina!

Mijn weekend

Wederom de gehele weekend gewerkt. Eerst op zaterdag waar we nog steeds heel druk bezig zijn met het renoveren en schoonmaken van de Studio. Een megaklus al zeg ik het zelf maar er zit al aardig schot in. Zo is een gedeelte van onze CGI studio (WWFX) verhuisd naar de studio en de verwachting is dat de rest zal volgen in een paar maanden.

Die avond ben ik wezen stappen met een paar vrienden. Gewoon naar een kroeg waar veel Bulgaren komen en daar een leuke avond beleefd. Niet spectaculair maar wel erg gezellig en ook weer veel geleerd. Omdat ik Bulgaars wil spreken ga ik soms het gesprek aan in het Bulgaars wat voor de Bulgaren zeer komische situaties oplevert. Maar goed ik wil het wel leren en naar mijn mening spreek ik het gewoon nog te weinig terwijl ik wel het meeste begrijp.

Daarna thuis nog een film gezien (Superman returns) en toen lekker mijn bedje in. Ik was niet zo te spreken over de film. Viel me erg tegen. Maar heb de volgende avond wel genoten van de megalange "behind the scenes". Het geeft je wel een goed idee van wat er allemaal nodig is voor het maken van een film. En dan nog eens een film op die schaal.

Zondag dus ook weer gewerkt. Er kwamen 20 wijnboerderijhouders uit Frankrijk op bezoek. De grote meneer van mijn bedrijf heeft namelijk ook (de beste) wijnboerderij in Israel en nodigde hun uit voor een paar dagen Bulgarije waar ze een aantal wijnboerderijen zouden bezoeken (in Plovdiv) en ook een dagje Sofia. Zo heb ik ze dus wat moeten vertellen over ons bedrijf, waar we vandaan komen en onze plannen in de toekomst. Daarbij een rondleiding over de studio en daarna een lunch in een traditioneel Bulgaars restaurant en daarna meer bezichtigingen. Wel leuk natuurlijk maar ik was kapot na afloop.

Gisteravond dan ook niet veel gedaan, behalve het kijken naar "the making of" en slapen.

Owh ja voor ik het vergeet: NOG MAAR 9 DAGEN!!!

Drukke dagen

Afgelopen week een hoop dingen moeten doen voor werk, over het algemeen alleen maar leuk maar je maakt er soms wel lange dagen mee.

Afgelopen weekend was er bijvoorbeeld een gast over uit het buitenland om hier te kijken voor de mogelijkheden om hier een film op te nemen in de studio waarvoor ik nu werk. Zo'n 2 dagen lang alles proberen laten te zien en te praten over de mogelijkheden, de voordelen en ook de nadelen van het maken van zijn film hier.

Zo werden we ook uitgenodigd voor het afscheidsfeestje van Hilary Duff die klaar was met haar opnames hier voor de film die we nu aan het doen zijn. Samen eerst met de gast en Koos uit eten geweest naar een traditioneel Bulgaars restaurant en daarna naar Backstage waar het feestje werd gehouden, alleen toegankelijk voor mensen van NU Image. En het werd ook heel gezellig, het duurde zeker tot een uurtje of 4 toen ik weer thuiskwam. Maar echt iedereen was er (John Cusack, Marisa Tomei, Hilary Duff natuurlijk ook) en alles ging echt heel goed met elkaar overweg. De dansvloer kan denk ik wel wat nieuwe lak gebruiken... (Heb ook een boel foto's die binnenkort online gezet zullen worden).

Zondag wederom naar de Studio met onze gast alwaar we bleven hangen bij de opname's van de muziekvideo die bij de film zal gaan horen (ja wederom met Hilary Duff). Al snel kwamen daar nog andere dingetjes bij waardoor ik pas rond 10 uur 's avonds thuiskwam, gebroken. Dus dat werd een vroege avond voor mij waarbij lekker snel mijn bedje opzocht.

De rest van de week was lezen van een aantal nieuwe scripts, voorbereidingen treffen voor een nieuwe premiere die ze hier willen doen medio volgende maand (in een toekomstig blog meer informatie hierover), verzorgen van een nieuwere database met foto's voor locaties (en die ook via de electronische weg aanbieden aan mensen die geinteresseerd zijn), administratieve dingetjes, het uitzoeken van prijzen en dergelijke over heel europa. Maar ook bijvoorbeeld een interview die ik gisteren heb moeten geven aan een aantal grote Franse kranten. Die zijn hier op dit moment in Bulgarije op uitnodiging van een Franse bank en wij werden gevraagd om wat meer te vertellen over onze "nieuwe"  Studio en het financiele klimaat + de voordelen van Bulgarije daarbij. Ongeveer een uur met de mensen aan tafel gezeten en goed kunnen overbrengen wat wij als bedrijf op dit moment.

Verder niet zo heel veel gedaan in de schaarse vrije tijd, een paar keer wat wezen drinken met wat vrienden en 1 keer wat ergens gegeten samen met Ben en Koos en dat was het wel. Ik was iedere toch behoorlijk moe om lang te blijven dus ook die avond lag ik lekker vroeg in mijn bedje.

Hopelijk kan ik dit weekend wat meer van mijn vrije tijd genieten.

5 puppies

Sinds een paar weken heb ik 5 (vrouwelijke puppies) onder mijn hoede. Iemand vond ze in de bossen achter onze Studio en sindsdien hebben we een hut (nu twee) voor ze gemaakt en gevuld met warme oude kleren. Samen met wat andere mensen is er ook gezorgd voor de dierenarts en zijn ze helemaal weer in orde.

Maar ik geef ze te eten en te drinken en ze zijn nog steeds erg mensenschuw maar ze beginnen me nu echt te vertrouwen. Als ik fluit dan komen ze op me afgerend en willen ze spelen. En natuurlijk ook het eten of drinken wat ik meeneem.

Hieronder zie je een aantal foto's:

(En ja ze zijn echt geweldig! Ik kan ze alleen niet mee naar huis nemen want daar heb ik de tijd niet voor. In ieder geval krijgen ze op deze manier genoeg aandacht en verzorging)

Het heerst hier

Ze zeggen dat het momenteel hier heerst. Nu heb ik altijd het gevoel gehad dat het het hele jaar door heerst. Iedereen die ik ken heeft er het hele jaar door weleens mee te maken gehad en nu ben ik dus aan de beurt. Vanaf woensdag had ik dat gevoel al maar sinds een waarschuwingschot van mijn eigen lichaam op vrijdagavond weet ik het dus zeker... de griep heeft mij nu dus ook te pakken.

Tenminste het had me goed te pakken. Spierpijn, koorts, overgeven, warm en koud afwisselend allemaal symptonen van een goede "Bulgaarse griep"  zoals het hier noemen. En dan heb ik nog geluk gehad volgens mensen. Er zijn ook mensen die er een zeer pijnlijke strot en longen erbij hebben en dat is mij (tot nu toe?) gespaard gebleven.

Gisteren dan toch maar de dokter gebeld, dit is de doktor die wij altijd als stand by hebben staan op de set en het is een schat van een mens. Probeert altijd alles eerst via de "natuurlijke weg" te laten genezen voordat ze echt overstapt op de medicijnen. En dat kan ik wel waarderen want ik heb een grote hekel aan medicijnen en zeker antibiotica (soms alleen bij een hevige hoofdpijn wil ik weleens een panadol slikken).

Maar goed, zij schreef me een aantal dingetjes voor en iemand anders ging het voor me halen en bleef bij mij om erop toe te zien dat alles ingenomen werd. En dan bleef ze ook nog hier om ervoor te zorgen dat ik dat ook drie uur later deed. En ik moet zeggen ik voel me al een stuk beter dan gisteren en zelfs nu krijg ik via de electronische weg nog steeds advies van wat ik nu moet doen. Zometeen dan ook snel naar buiten om wat dingen te halen bij het winkeltje op de hoek en dan weer terug voor een warm bad en daarna de dekens weer opzoeken.

En dan maar weer eens zien hoe ik me morgen voel.

Thanksgiving

Thanksgiving is een Amerikaanse nationale feestdag. En gisteravond hadden we met een kleine groep mensen (de meesten werken aan de film Brandhauser). En daar hoort natuurlijk kalkoen bij, we hadden alleen geen veenbessen, maar het was perfect georganiseerd.

De totale groep was ongeveer 15 personen en samen was het zeer gezellig. Het was ook een soort van verrassing voor mij want ik wist het pas rond 12:00 uur die middag dat ik uitgenodigd was. Eigenlijk gepland om 21:00 uur maar het werd een klein uurtje later doordat ze wat langer doorgingen met filmen. Hierdoor moesten we wachten op een aantal mensen die de hele dag op de filmset aanwezig waren. En ik was blij dat ik er niet was want het regende de hele dag met daarbij nog eens heel veel modder.

Uiteindelijk kwam ik zo rond 00:30 thuis en viel als een blok in slaap. In totaal heb ik (maar) 16 foto's gemaakt en die kan je hier bewonderen.

Verjaardagsfeestje van Lily

Een tijdje geleden had ik een fantastisch verjaardagsfeestje in The Voice. En een van mijn gasten was Koos en die was zelf zo onder de indruk dat hij na wat meer informatie te hebben gekregen van mij hetzelfde wilde doen voor zijn vrouw Lily.

Zo gebeurde het dus dat afgelopen vrijdag er een verjaardagsfeestje was voor Lily die speciaal overgevlogen werd vanuit Ofxord waar ze momenteel bezig is met haar studie (verleden jaar zat ze nog in Budapest) en het zeer goed doet!

Er waren in totaal ongeveer 40 mensen aanwezig en samen met de andere gasten (er waren er nog meer aanwezig voor een leuke avond en niet voor de verjaardag) werd het weer een swingende avond! Ik kan je meedelen dat ik weer een uitstekende work out op de dansvloer heb gehad. Ik kreeg ook veel verbazende reacties te horen van Bulgaren toen ze zagen dat ik met een boel Bulgaarse liedjes luidkeels mee aan het zingen was. En ze zeiden dat de klemtonen ook nog eens goed waren (kijk dat maakte mijn avond al helemaal goed!)

Alle 138 foto's zijn hier te bewonderen.

Alweer toppertje?

Ok, gisteravond was ik bij de locale entertainmentstore omdat ik een aantal DVD's wilde kopen voor mijn collectie. Toen ik bij binnenkomst al iets bekends hoorde door de speakers. En ja hoor, ik geloofde mijn oren eerst niet, maar zag het snel ook al op het scherm: Toppertje! Zie hieronder voor de 2 foto's die ik kon maken van het scherm (als je erop klikt zie je de "grote versie").

Vol van verbazing ging met de roltrap naar beneden onbewust het hele liedje meezingend. Wat voor verbaasde reacties zorgde bij het personeel, want hoe kon hij nu de tekst weten van dit liedje met die rare (lelijke) teksten? Dus ze uitgelegd te hebben hoe dat nu precies kan, vroeg ik aan hun hoe zij nu aan de videoclip van die liedje komen. Dit bleek dus van een dvd te zijn maar konden mij dus niet echt verklaren hoe dit nummer daar nu op komt.

Misschien toch ook een grote hit aan het worden in Bulgarije?

Wrapparty Megasnake

Gisteren hadden wij de wrapparty voor Megasnake. Deze film vooral gemaakt voor Sci Fi Channel en direct voor DVD hebben we in 18 dagen geschoten (wat erg kort is!). Helaas was het feestje niet heel erg denderend in het begin. Want ik weet niet wie dit heeft geregeld maar om het op een zondagavond in Club Alcohol te houden is niet echt de meest slimme persoon die ik ken. Zondagavond is het daar namelijk "headbangers ball", iets wat ik niet zo heel erg is maar voor de meeste mensen dus wel. En dat verstoorde toch wel een beetje het feestje wat voor de rest met de mensen heel erg leuk was!

Maar goed, het was dus wel gezellig maar het werd veel leuker toen we rond een uurtje of 01:00 naar een andere club gingen met een klein groepjes mensen. Ongeveer 10 minuten lopen van de eerste locatie ligt Club Brilliantin, een retro club die veelal muziek uit de jaren '80 en de begin jaren '90 speelt. De voetjes gingen dan ook los op de vloer en het was gelukkig ook niet zo heel erg druk dus genoeg ruimte om helemaal los te gaan.

Het werd later en later en nog steeds was het erg gezellig. Ik denk ook dat deze avond een flinke work out was, want de voetjes bleven niet stilstaan dus de calorieen werden op een goede manier verwijderd uit mijn lichaam. Maar rond een uurtje of 04:00 begonnnen bij de eerste mensen de vermoeidheid toch wel toe te slaan en 3 kwartier later was het ook bij mij zo ver. Na eerst iemand te hebben afgezet bij het hotel kon ik mijn eigen bedje opzoeken en zo een paar uurtje slaap pakken.

Voor meer foto's kan je hier klikken

Foto's van verjaardagsfeestje

Zoals al eerder vermeld was mijn verjaardagsfeestje afgelopen zaterdag in "The Voice". Ik had een heleboel mensen uitgenodigd en eigenlijk ook gekozen voor de zaterdag omdat zondag onze enige dag vrij is. En aangezien we twee films tegelijk aan het draaien zijn is het allemaal redelijk hectisch.

De meeste mensen hadden van mij een e-mail ontvangen en daarin stond dat ze vanaf 22:00 uur welkom waren. Hiermee rekening houdend dat dit niet te laat voor sommige was terwijl ik ook al wist dat anderen veel later zouden komen (1 productie zou pas stoppen om 23:00 uur). Al snel kwamen de eerste mensen binnen. The Voice was niet helemaal afgehuurd maar ik had gewoon een x aantal stoelen gereserveerd samen met wat hapjes verzorgd door hun. En ik moet eerlijk zeggen dat het uitstekend verzorgd was. Al snel werd het dus aardig druk en het duurde dan ook niet lang eer de eerste mensen zich aan een dansje waagde.

Ik was ook helemaal vereerd toen later die avond John Cusack, Joan Cusack en Marisa Tomei ook langskwamen om het feestje mee te vieren. Het belangrijkste was toch dat de meeste vrienden en mensen die ik wilde hebben er ook waren. Natuurlijk had ik hun ook uitgenodigd, maar niet in de verwachting dat ze echt langs zouden komen.

En iedereen had het ook gewoon echt naar zijn zin. Geen groepjesvorming maar echt alles goed door elkaar. Iedereen praatte met iedereen en dat met soms een hele verschillende achtergrond, wer, leeftijd, etc. Ik bleef maar rondjes lopen om toch met iedereen te kunnen spreken en te zorgen dat alles goed ging (waar ik me achteraf gezien dus helemaal geen zorgen over hoefde te maken).

De laatste voor mij ging weg om 06:00 uur en ik was een half uurtje later ook eindelijk weg. Ik moet eerlijk zeggen dat dit feestje in mijn persoonlijke Top 3 staat van leukste (verjaardags)feestjes ooit! Omdat ik mijn eigen camera niet bij me had was ik afhankelijk van anderen. Op dit moment heb ik dus de eerste serie binnen, maar verwacht binnenkort nog een update! Klik hier  voor alle foto's!

Wat een (verjaardags)feestje!

Zo, het is dan al wel bijna maandagmiddag. En het feestje was op zaterdagavond maar ik kan eerlijk zeggen dat dit toch zeker wel in mijn Top 3 komt van leukste verjaardagsfeestjes ooit! Helaas was mijn camera bij iemand anders, dus we zullen nog een paar dagen moeten wachten voordat ik de foto's kan plaatsen.

Maar het was echt super!!!

Niet roken?

Echt! Wat hadden we er zin in. Ik sprak Koos gistermiddag over de MSN over of hij zin had om die avond bij een Indiaans Restaurant te gaan eten. Het is een goed restaurant waar ikzelf niet al te vaak heen ga zodat ik het niet zat word. En ja, ik had echt zin een heerlijke saag gosht met heerlijke rijst erbij.

Vantevoren gebeld met de uitdrukkelijke mededeling dat we "niet roken" wilde zitten en dat was geen probleem. Dat moet ook geen probleem meer zijn want dit is sinds een tijdje geregeld in de Bulgaarse wetgeving. Iets wat al veel langer normaal is in bijvoorbeeld Nederland. Maar hier heel moeilijk te hanteren vanwege de kleine restaurantjes die ze hier hebben en de hoeveelheid Bulgaren die roken (het is de nummer 3 van landen met het hoogste percentage aantal rokers in een land).

Maar goed wij kregen een mooie tafel toegewezen en bestelde gelijk een boel voedsel (altijd een beetje meer bestellen want dan kunnen we het mee naar huis nemen ;)). Nadat net de drankjes binnenkwamen (watertje voor mij) rook Koos en zag hij mensen om ons heen roken. Toch maar even vragen hoe dat nu precies kan. En volgens de serveerster was onze tafel niet roken samen met een andere tafel. Maar... de andere tafels om ons heen is wel roken. Mijn mond viel open van verbazing want hoe durf je dat "niet roken"  te noemen. We vroegen dan ook meteen of er niet ergens anders een plaatsje vrij was (het restaurant heeft meerdere verdiepingen) waar de mensen niet mochten roken.

Kleine 5 minuten later kwam ze terug en we konden naar beneden waar de mensen niet rookten. Zo gezegd, zo gedaan en mijn persoontje + Koos gingen naar beneden. De verbazing werd dus nog groter toen ik het kamertje binnenkwam en het eerste wat ik zag was een sigaret, in een mond, aangestoken en wel...

De manager was ondertussen al bij ons gekomen en Koos begon meteen (en terecht) verhaal te halen over hoe dit nu toch kan. Aangezien hij hier al 7 jaar woont en een heleboel dingen weet wist hij de  manager dat dit niet meer mag. De opmerking van de avond kwam toen uit zijn mond: "Ik kan er niets aan doen...". Op dat moment besloten Koos en ik meteen het restaurant te verlaten zonder dan ook nog maar te wachten op het voedsel, te verbaasd dat we zo behandeld kunnen worden.

Nu ik er zo over terugdenk is het gewoon ronduit schandalig wat hier is gebeurd en ik ben blij dat Koos dit ook aan de kaak gaat stellen in een column. Want alhoewel iedereen kan doen en laten wat hij wil, ik wens niet te eten met rokers om me heen. Ik wil er zelf voor kiezen, as ik bijvoorbeeld naar een Ierse pub ga dan weet ik dat er gerookt word. Nu vraag ik er specifiek om en word helemaal niets mee gedaan.

En ik had nog wel zo'n trek in Indiaans eten...

Koeleman failliet

Zojuist las ik onderstaand bericht in het AD:

PERSONEEL KOELEMAN OP STRAAT.

TER AAR - Koeleman Foods BV maakt een doorstart. Vandaag hebben de curatoren Lemstra en Vermeeren...

...bewerkstelligd dat een overeenkomst is getekend met voedselconcern Neerlands Glorie. Dit bedrijf heeft ook de merken Jonker Fris en Hak in handen. Het 35-koppige personeel van Koeleman staat op straat. ,,We hebben helaas niet veel voor hen kunnen doen,’’ aldus de curatoren. ,,Het bedrijf heeft aangegeven niet met dit personeel verder te gaan.’’

Algemeen direceur Van Ginkel van Neerlands Glorie: ,,Koeleman heeft een redelijk marktaandeel op het gebied van tafelzuren. ,,,Wij hebben veel interesse in de productie van tafelzuren. Er is veel competitie op de Europese markt van augurken en uitjes, dus er moesten nogal wat noten gekraakt worden.’’

Voor een werknemer die al 32 jaar werkzaam is bij het bedrijf, kwam het faillissement niet geheel als een verrassing. ,,Het ging de laatste paar jaren al niet zo lekker, ook met de komst van onze nieuwe baas. Het onderhoud van de machines werd minder en de appelmoesmachines begonnen na de augurkentijd nog niet te draaien. We hadden nog zóveel potten appelmoes staan.’’

Terwijl directeur Van Ginkel begin vorige week al van het faillissement hoorde, wist de Ter Aarse werknemer er pas vrijdag van. ,,Ik ben al op leeftijd, wat moet ik nou?’’

Koeleman kan volgens Van Ginkel alleen rendabel zijn als het binnen een groter bedrijf als Neerlands Glorie opereert. ,,Een klein bedrijf als Koeleman kan zelf de kosten van de prijscorrecties van de afgelopen jaren niet opvangen. Dat hebben wij met Hak aan den lijve ondervonden. ’’

Ook de werknemer van het Aardamse bedrijf wijt het faillissement aan ’financiële toestanden’. ,,Met de lage prijzen van de supermarktketens, valt er minder te verdienen voor Koeleman. Bij de Digros betaal je 27 cent voor een potje appelmoes!’’

Eerdere gesprekken tussen Neerlands Glorie en Koeleman liepen in april spaak. ,,We hadden toen de intentie Koeleman Foods over te nemen en hadden in hoofdlijnen ook een akkoord,’’ zegt Van Ginkel. ,,We wilden Koeleman integreren tussen de conservenfabrieken als Hak, maar de kosten daarvan waren dusdanig hoog, dat een overname financieel niet haalbaar was.’’

Als gevolg van het faillissement is de overname nu wel gelukt. De curatoren gaan nog onderzoeken wat de oorzaken van het faillissement van Koeleman zijn geweest.

Ik heb zelf jarenlang in Ter Aar gewoond en daar hebben/hadden ze twee grote zoetzuurfabrikanten, Koeleman en Uijtewaal. Ikzelf heb zo'n 5 jaar lang iedere zomer voor de Koeleman gewerkt en ook nog eens twee jaar op zaterdagen. Voor mij een kleine schok om te horen dat het bedrijf ten onder is gegaan maar dat er tenminste nog wel een doorstart komt. Ook heb ik het te doen met mensen die ik nog ken uit de tijd toen ik daar werkte (meer dan 10 jaar geleden). Ikzelf had daar altijd de grootste lol, maar het was ook hard werken. Hopelijk komt het goed met de mensen die nu ontslagen zijn en kunnen ze snel weer een baan vinden.

Sterkte!

Bijna 2 weken geen bericht.

Het heeft veel te lang geduurd. De periode tussen mijn laatste bericht en dit bericht is veel te lang. Maar ik heb het dan ook veel te druk gehad met vanalles. Eigenlijk te veel om op te noemen maar laat ik maar eens een lijstje maken:

Drie dagen van scouting ben een bekende producent hier in Sofia, regelen van Bulgaarse premiere voor The Black Dahlia, de premiere zelf (wat goed is verlopen!), een andere scout voorbereiden, 2 films die vandaag zijn begonnen (Megasnake en War Inc), 3 andere scripts die gelezen moesten worden en waarvoor een budget gemaakt moest worden. Dit alles moest in een tijdspanne van minder dan twee weken gedaan worden en het was niet altijd even makkelijk. Niet veel geslapen maar alles ging gelukkig heel erg goed.

Nu zijn we in iets rustiger vaarwater gekomen en ik zal heel snel weer een log posten!

Bulgarije - Nederland: de wedstrijd!

Wat een regen, denk je gezellig naar een voetbalwedstrijd te gaan blijkt het de hele dag al te regenen en het is die avond dan ook niet gestopt. Niet de beste omstandigheden om een wedstrijd te kijken maar het is wel het Nederlands team. Daarbij ook nog eens in Bulgarije, dus je moet wel gaan. En de spelers hadden het nog zwaarder dan ons zeiden we vantevoren al, een veld die zoveel regen heeft te verduren zal niet meer in het voordeel zijn van het Nederlands team.

Verzamelpunt was de Pizza Hut dichtbij het stadion. Georganiseerd door de ING Bank voor medewerkers en relaties konden we daar vooraf al genieten van hapjes en drankjes. Ik had twee vrienden uitgenodigd om met mij mee te gaan. Shimon en Tania kwamen wat later en rond 20:00 uur was het tijd om naar het stadion te lopen.

En de regen bleef maar komen, het was zelfs zo erg dat Tania (die een paraplu bij zich had) mijn jas kreeg om haar warm te houden wat daarna aardig lukte. De sfeer was geweldig. Met ongeveer in totaal 900 nederlanders en iets meer dan 32.000 Bulgaren was het al een uur vantevoren een kabaal van jewelste. Dat werd al erger bij het inspelen van beide teams en het brak pas echt helemaal los tijdens de wedstrijd.

Een wedstrijd waar ik zelf vond dat Nederland helemaal nog niet zo slecht speelde. Alleen begon het te slap en stond het na 17 minuten achter met 1-0 door Petrov. De Bulgaren werden gek van vreugde en de spreuk: " Bulgaren, Helden"  was dan ook veelvuldig te horen. Even had ik er geen vertrouwen in maar al snel was Nederland de dominante partij met een aantal goede kansen (2 keer de paal).

In de tweede helft kwam dan de bevrijdende treffer dankzij een voortreffelijke Van Persie en er zat nog veel meer in. Helaas werd er nog een doelpunt onterecht afgekeurd (dat was van mijn positie uitstekend te zien) en kregen we nog een aantal uitstekende kansen op meer. Uiteindelijk had ik wel vrede met de 1-1 omdat ook Bulgarije op het eind nog een hele goede kans kreeg om te winnen.

De hele wedstrijd was er geen wanklank te horen van de Bulgaarse supporters, er waren bijvoorbeeld geen oerwoudgeluiden te horen. Helaas vonden een tweetal supporters het leuk om na afloop opmerkingen in het Duits te maken over de " Nederlandse Joden"  en de Tweede Wereldoorlog. Een klein minpuntje op het voor de rest voorbeeldige gedrag van de supporters. Er waren een aantal die heel graag mijn sjaal wilde ruilen met die van hun. Maar ja ik woon hier en het is mijn enige sjaal dus die wilde ik niet ruilen. Hun verbazing was dan ook heel erg groot toen ik ze dat in het Bulgaars uitlegde. Ik feliciteerde ze zelfs met het gelijkspel.

Thuis gekomen heb ik voor de rest van de avond helemaal niet gedaan en heb ik samen met Tania een filmpje gekeken. Eerst een superwarm bad voor een half uur om de regen van me "af te wassen" en daarna dus een filmpje.

Ik heb genoten van deze avond ondanks de regen waardoor ik helemaal doorweekt was. Hieronder kan je nog drie (korte) filmpjes zien van de wedstrijd en hier zie je alle foto's van de avond.

Drie filmpjes:

- 1. Hoekschop van Nederland

- 2. Nog een hoekschop van Nederland met 2 dikke kansen

- 3. Ongeveer anderhalve minuut in de 2e helft

Nederlands team in Bulgarije

Natuurlijk heb ik kaartjes voor morgenavond en natuurlijk ga ik er ook heen. Wat een kans om het Nederlands Elftal te zien spelen en nog zo dichtbij ook. Vandaag is namelijk het Nederlands team aangekomen in Sofia, Bulgarije voor hun kwalificatiewedstrijd morgenavond. En ze verblijven midden in de stad in een hotel nog geen 5 minuten van mijn apartement vandaan.

Ik had een bespreking in het hotel en ik kwam zo Edwin van de Sar tegen. Gelijk maar gedag gezegd, hij was erg verbaasd om een Nederlander te spreken. Het gesprekje duurde nog geen minuut want hij moest met spoed naar de lunch toe. Overigens verzorgd door eigen koks meegenomen uit Nederland. Ik ben toen daarna maar even blijven wachten na de bespreking en een kleine 15 minuten later kwamen ze naar buiten op weg naar de training in het stadion. Ik heb dus maar gewoon lukraak plaatjes gaan maken en het resultaat kan je hier zien.

Levski - Chelsea

Het is alweer een tijdje geleden maar samen met Koos ben ik naar Levski tegen Chelsea geweest voor de Champions League. Een primeur voor Levski en het Bulgaarse voetbal omdat het de eerste keer is dat een Bulgaarse team zich heeft gekwalificeerd in de Champions League. De eerste (uit)wedstrijd ging verloren tegen Barcelona met 0-5. En nu hadden ze dus de eerste thuiswedstrijd en de belangstelling was enorm.

Het stadion zat helemaal vol en alle supporters waren er helemaal klaar voor. We waren er een uur vantevoren om de sfeer te proeven. Koos had uitstekende kaarten geregeld (we betaalden er dan ook goed voor) met achter ons de VIP's (Abramovic was bijvoorbeeld geen 15 meter bij ons vandaan) en vlakbij de spelerstunnel.

De wedstrijd zelf begon goed met een aantal goede kansen voor Levski maar al snel was duidelijk dat Chelsea zich niet bovenmatig inspande. Er werd heel zakelijk gevoetbald en ze zorgden ervoor dat ze gewoon net wat beter waren dan de tegenstander zonder zich volledig in te zetten.

De eindstand werd bepaald op 3-1 en de Bulgaarse treffer was dus het eerste doelpunt ooit voor een Bulgaarse club in de Champions League. De volgende dag waren er verschillende interviews te zien met de familie van de 18 jarige jongen die de treffer had gemaakt.

De volgende wedstrijd is tegen Werder Bremen en ik ben er zeker bij. Ik hoop op een stunt voor Levski! De foto's van de wedstrijd kan je hier vinden.

Grote Foto Update

De laatste week had ik veel problemen met mijn laptop waardoor ik niet altijd in staat was om een berichtje te plaatsen. Maar sinds gisteravond is alles weer helemaal in orde en heb ik de tijd om verschillende series foto's te plaatsen van de laatste paar weken.

Zo kwam ik erachter dat ik helemaal was vergeten foto's te plaatsen van een feestje georganiseerd door een paar crewleden met acteurs en extra's. Dit vond plaats in een club genaamd Exit en is op loopafstand van mijn apartement. En dit gebeurde toch al enkele weken geleden! Alle foto's kan je hier bekijken.

Wat meer recentelijk (afgelopen donderdagavond) had ik ook een klein afscheidsfeestje van Deny (zie foto hierboven, rechts). Zij is namelijk wel Bulgaars maar woont de laatste 5 jaar in Duitsland. Tijdens de vakantie was zij hier in Sofia om stage te lopen bij NU Image en zo mee te helpen met de diverse films. We zijn deze avond samen met een vriendin van haar Christina naar een bar gegaan en hebben zo een paar drankjes ter ere van haar genomen. Klik hier voor de 9 foto's van die avond.

Vrijdagavond had ik een verjaardag van Enelia (foto boven, 2e van links) in The Voice. Verleden haar was haar feestje ook al in The Voice (zie hier voor de foto's van dat feestje). Het was maar een klein feestje waarbij ze niet zoveel mensen had uitgenodigd. Ik moet zeggen dat het daardoor heel leuk was want er waren ook alleen maar mensen die ik leuk vind. Het werd behoorlijk laat maar omdat ik de volgende dag weer moest werken was ik nu eens verstandig en ging ik redelijk vroeg naar huis. Later hoorde ik dat anderen pas rond 08:00 uur in de morgen weggingen. Mijn wekker ging toen net af!! De partybeesten en meer kan je door middel van klik bekijken.

Zondag gingen Tania en mijn persoontje eens kijken bij Sofialand. Dit is een pretpark in Sofia (en daarbij ook de enige) en ik was er nog nooit echt geweest. Heb er wel heel vaak langsgereden maar was er nog nooit echt in geweest. Omdat we waarschijnlijk voor een nieuwe film ook daar zullen zijn wilde ik nu zelf weleens zien wat ze daar nu hadden. En dat is dus helemaal niet zoveel. Zelfs Drievliet in Nederland heeft meer en is groter. Wat ik ook apart vond is dat je voor iedere atractie apart moest betalen. Het is dus niet zo dat je een toegangsbewijs betaalt en dan de hele dag gebruik kan maken van alle attracties. En het is relatief duur, gezien wat ze aanbieden. We waren dan ook snel weg. De foto's kan je hier bekijken.

Er is nog veel meer gebeurd maar daar heb ik (helaas?) geen foto's van. Je zal het dus even hiermee moeten doen.

Dagje het land in

tVoor afgelopen zaterdag had ik de uitnodiging van Koos (en Lily) om samen met hun mee te gaan naar Pazarchik (spreek uit als Pazartsjik). Dit is een klein dorpje ongeveer een uur rijden (over de snelweg) van Sofia vandaan. Zij gingen daar kijken want ze konden daar op een hele mooie locatie heel goedkoop aan land komen.

Rond 11:00 uur werd ik opgehaald en gingen we samen onderweg. Voor mij ook een hele belevenis want ik was nog nooit die kant opgeweest in Bulgarije. En ik moet zeggen dat ook deze trip weer een bevestiging is dat er echt een heleboel mooie dingen te zien zijn in Bulgarije. Een pluspunt vind ik dat het nog niet zo ontwikkeld is overal, dus wat je ziet is ook gewoon "echt".

Het land hadden we al snel gezien en het is echt op een hele mooie locatie, tegen de berg aan waardoor er de hele dag door een heerlijke koele bries naar beneden komt. Daarbij heeft het een prachtig uitzicht en heerlijk rustig. De ideale plek om in je weekend uit te rusten.

En er zijn ook genoeg plekken te bezichtigen in de omgeving. Zo is er een klooster waar (in Bulgarije beroemde en zeer belangrijke) historische figuren zijn geweest. Zo is Vassil Levski er geweest, de belangrijkste man in de algemene bewustwording en hoop van de bevrijding van het Ottomaanse leger. Hij was daar omdat hij het hele land doorging om mensen te winnen. De andere persoon was Alexander Stamboliiski, de voormalig minister president van Bulgarije. Hij was er vanwege zijn longklachten en aangezien het klooster op een goede locatie stond met veel frisse lucht verbleef hij er een winter.

.

Dankzij een aardige man kregen we dit te zien en nog veel meer. Zo konden we het kleine kerkje in, in de vertrekken van Patriarch Maxim, de machtigste man in het Bulgaars Orthodox Geloof. Ook konden we kijken in andere vertrekken zoals de keuken. Een bijzonderheid want de persoon die met ons mee was de hele dag zei dat dit het voor het eerst was in 10 bezichtigingen dat we dit alles mochten zien.

Na een kleine snack en wat drinkjes met een prachtig uitzicht was het tijd om weer naar huis te gaan. Voor alle foto's kan je hier klikken.

Voetbalwedstrijd

:)Gisteravond speelde een Nederlandse club hier in de eerste ronde van de UEFA CUP. Feyenoord moest aantreden tegen Lokomotiv Sofia. Samen met Koos besloten we om erheen te gaan en te kijken hoe beide teams het ervanaf zouden brengen. Hij gekleed in een shirt van Ajax en ik later in een shirt van PSV moesten we naar het stadion van CSKA toe want hun eigen stadion is afgekeurd voor internationaal voetbal. Maar om nu te zeggen dat het stadion van CSKA wel zo goed en netjes was... Wat een verschrikkelijke oud, lelijk, smerig stadion en dat voor één van de grootste clubs in Bulgarije!

Natuurlijk kregen we wel wat vreemde blikken in de ogen van de Bulgaren op ons toen ze erachter kwamen dat we Nederlanders waren. Maar iedere keer legde we ze uit dat wij hier wonen, een permanente verblijfsvergunning hebben en dat we omdat we hier in Bulgarije wonen toch wel voor de Bulgaren zijn. Maar Koos kon het toch niet laten om even in het stadion te showen met zijn shirt:

In ieder geval waren we er en zaten we de eerste helft op onze stoeltjes redelijk hoog bovenin. En wat we zagen? Een verschrikkelijk slechf Feyenoord en naar horen zeggen van onze Bulgaarse gasten een heel goed Loko. Feyenoord viel me echt tegen met slap, inspiratieloos voetbal zonder enige tempo of overtuiging om te winnen. Het was dan ook terecht dat ze met twee doepunten achterkwamen. Ook moest ik hard lachen om het typische theater wat we kregen te zien van de Bulgaren. Mijn broertje stuurde er zelfs een sms over en ik kon alleen maar beantwoorden dat ik het prachtig vond en dat we ze misschien een rol aan kunnen bieden in onze nieuwe film.

In de rust kwamen we aan de praat met wat andere Bulgaren en zo gebeurde het dus dat we nu heel dicht op het veld zaten tijdens de tweede helft. Een helft die veel leuker was om te zien met vooral heel veel kansen voor Lokomotiv maar het was Feijenoord die er nog 1 wist te maken. De eindstand was dus 2-2 een uitslag waarbij Feyenoord van geluk mocht spreken.

Tijdens de tweede helft kregen we ook de minder leuke kanten van het voetbal in de Balkan te zien. Oerwoudgeluiden waren er regelmatig te horen (niet zo luid maar wel aanwezig), het spugen, intimideren. Tel daarbij op dat niet iedereen meer fris het stadion in kwam (de walmen kwamen je gewoon tegemoet) en dat gaf ook een mengeling van iets beangstigends. Iets was wij (Koos en mijn persoontje al wisten) maar ook nog verbaal werd bevestigd door een supporter. In Nederland is het normaal als wanneer het nationaal team voetbalt het hele land achter het team gaat staan. Hier in Bulgarije is dat onmogelijk, de teams zijn belangrijker dan het Nationale team en daardoor zullen de fans die aartsvijand van elkaar zijn ook elkaar nooit steunen voor het Nationale team.

Toen we de wedstrijd was afgelopen zijn Koos en ik nog ergens wezen drinken en een klein hapje wezen nemen en daarna was bij mij toch wel heel snel het lichtje uit. Alle foto's kan je hier vinden.

(Hebben jullie mij trouwens nog gezien op tv?)

Simply Red

Op 1 september was Simply Red in Sofia voor een concert in Studentskigrad (rayon waar alle studenten wonen). Ik ben er echt geen fan van maar omdat een paar vrienden en collega's gingen ben ik uiteindelijk ook maar gegaan.

Ik was te laat vanwege werk dus ik heb het voorprogramma gemist maar "gelukkig" was ik op tijd voor de hoofdact. We stonden redelijk vooraan en zo heb ik een paar goede foto's kunnen nemen. Ik ben zoals je misschien al heb gemerkt niet een echte fan van zijn werk maar ik moet zeggen dat hij wel de boel op stelten kon zetten. Hij had veel interactie met de zaal en kwam twee keer terug voor een encore. Twee keer waar hij iedere keer drie liedjes zong uit de beginperiode van zijn carriere.

Heb ik me vermaakt? Een beetje maar niet heel erg veel, kreeg ook koppijn en was ook blij dat ik die zaal weer uit was. Dit is dus niet voor herhaling vatbaar (Simply Red dus) ondanks de professionele muzikanten en de goede show van hemzelf.

Klik hier voor alle foto's

Wrapparty

Afgelopen dinsdagavond was het weer eens tijd voor een feestje. Het filmen van Day of the Dead is afgelopen, nu gaan we in post productie (ik bedoel hiermee LA) en kunnen we over een tijdje de film gaan bewonderen.

Het feestje was in Tiffany's, waar we ook al eerder een feestje hadden georganiseerd. Ik ben er altijd heel erg blij mee want het is namelijk redelijk dicht bij mijn apartement (5 minuten). De aanvangstijd was 21:30 maar ik besloot wat later te komen en was er dus rond 22:15.

Een hoop mensen waren er en later kwamen er ook acteurs binnen en zo werd het een enorm leuk feest. Weer met veel mensen gepraat en ook was er veel pers aanwezig om met de acteurs te praten en de belangijke mensen achter de schermen. Ik moet zeggen dat het goed georganiseerd was en de hoogtepunt van de avond was toch wel de trailer die men snel inelkaar had gezet. Dit is een soort van traditie aan het worden om zo de mensen toch een beetje te laten zien hoe de film is geworden. Veel gejuich kwam er dan ook van de stuntmensen toen er een paar stunts in zaten.

Daarna was het gewoon veel dansen, praten en rondlopen met iedereen. Ook een soort van afscheid nemen want de meeste mensen vertrokken de volgende morgen weer naar huis. Zo ook van Patrick Cady (zie foto hieronder), één van de aardigste mensen die aan de film heeft meegewerkt. Hij was de Director of Photography and zeer bekwaam en enorm flexibel op de set.

 

Helaas kreeg ik rond 02:00 uur last van enorme maagkrampen en was ik genoodzaakt om naar huis te gaan. Gelukkig kreeg ik een escorte en kwam ik veilig thuis om snel mijn bedje in te kruipen. Ik vond de avond zeer geslaagd ondanks het vervelende einde. Nu weer verder met de volgende filmproject(en), je hebt nooit rust. Je eindigt de ene en kan weer verder met de volgende. En zoals het er nu naar uitziet is het er niet één maar drie...

Klik hier voor alle foto's an het feestje.

Snel een grote update

Zo nou ff een heel snel berichtje van mijn kant. De laatste paar dagen waren zeer hectisch en de komende dagen ook. Maar ik zal snel wat gebeurtenissen hier neerzetten. Zo ben ik onder andere figurant in de film, heb ik een leuk feestje meegemaakt op zaterdag, heerlijk wezen zwemmen en zonnen op zondag en ook werken, heel veel werken.

Dus heb nog een beetje geduld!

Het word warm!

Het is hier al een tijdje ongelooflijk warm hier in Sofia, Bulgarije en ze voorspellen het volgende voor het weekend:

Mercury Hits 42°C in Bulgaria Sunday

Children seek a break from the sizzling heat that swept the capital at the beginning of the week. The mercury is expected to zoom up to 42° C on Sunday.

Bulgarians and visitors to the country are in for another scorcher this week as the mercury is expected to zoom up to 42°C on Sunday.

The citizens of Sandanski, Plovdiv, and Vidin will swelter through the hottest days, weather forecasters say.

The unseasonably hot weather will be here throughout the week, with temperatures varying between 32-37°C by Wednesday, to be followed by rainy spells.

Tourists along the Black Sea coast will enjoy sunny weather and Mediterranean-like sea waves, the temperature of the water due to reach 25-26°C.

Temperatures will come off the boil on August 24, but will be still hot, with Sofia enjoying a steamy 25-30°C.

Het gaat dus echt heel warm en ondraaglijk worden. Ik heb zelf nog geen flauw idee van wat ik ga doen. Maar ik denk dat het niet veel zal worden en ook niet veel naar buiten. Voor de zekerheid ben ik ook nog maar eens gaan kijken op diverse website's voor het weer. Een ook daar voorspellen ze veel hitte.

Afgelopen zondag heb ik bijvoorbeeld nog heerlijk in de zon kunnen genieten. Ik ben samen met Tania naar het zwembad geweest en vooral heerlijk liggen zonnen. Ik ben niet eens verbrand maar wel een stuk verkleurd. Dit zal ik aanstaande zondag maar niet doen...

Marokkaans!

Gisteravond zijn wij (Daphne, Enelia, Tania, Ben en mijn persoontje) naar Annette geweest. Dat is een Marokkaans restaurant nog geen 7 minuten bij mij vandaan. Ik ben er al een paar keer eerder geweest en wilde dit restaurant eigenlijk aan Daphne laten zien omdat zij veel in Marokko is geweest.

Eerst zaten we beneden maar al snel bleek dat het tafeltje toch te klein was. Hierdoor verhuisde we naar boven wat voor iedereen geen probleem was maar voor mij wel. Ik moest letterlijk mijn hoofd 90 Graden naar één van mijn twee schouders draaien want erg hoog was het niet. Wel zaten we (zoals het hoort) heel laag met comfortabele kussens en een klein tafeltje.

We bestelden zo'n 10 salade's. Dat zijn allemaal kleine schaaltjes met Marokkaanse hapjes. Zo hadden we een schaaltje met falafel, zaluk, tabule, gegrilde aubergines en ga zo maar door. Je kan hier trouwens kijken wat er allemaal op het menu staat. Zo namen we rustig onze tijd om de hapjes op te eten en zo te kijken of we nog wel honger hadden in een hoofdgerecht. Dat bleek bij sommige inderdaad het geval te zijn. Zo werd er lam met vruchten besteld, de cous cous kon natuurlijk ook niet achterblijven en gevulde zuchini met varkensvlees en kruiden.

Het was heel erg gezellig alhoewel niet iedereen het zo comfortabel vond om zo laag te zitten hebben we daar zeker twee uur gezeten en is er ook veel Marokkaanse thee doorheen gegaan. Enelia was een beetje verbaasd over het eten. Zij eet niet veel wat buiten haar eigen land komt en had dus ook het idee dat het heel speciaal moest zijn. Ze was dan ook teleurgesteld in de presentatie maar gelukkig had ze meer dan genoeg op.

Een paar van ons gingen na het eten nog voor een uurtje naar "The Voice" maar toen ging het lampje bij mij wel langzaam uit en na een kleine wandeling had ik dan ook geen moeite om in slaap te komen!

Ik heb wat meer foto's hiervan gemaakt en die kan je hier rustig nabekijken.

WWFX

Zijn naam is al een paar keer gevallen tijdens mijn logs over mijn verblijf hier. En heel toevallig kwam ik erachter dat hij zijn eigen log heeft opgestart. Zijn naam is Scott Coulter en is verantwoordelijk voor een bedrijf wat gespecialiseerd is in Special FX door middel van computer animatie, ook wel bekend als CGI.

Hij is verantwoordelijk voor World Wide FX, een bedrijf wat hij begonnen in Bulgaije en steeds meer een hele goede naam begint te krijgen. Er werken op dit moment meer dan 120 mensen voor hem en dat worden er ieder jaar weer een aantal meer. Op dit moment is hij verreweg de grootste in Oost Europa.

In ieder geval is hij dus onlangs begonnen met zijn weblog. Zeer interessant moet ik zeggen want hij gaat dieper in op de visual effects en verteld ook wat achtergrondverhalen over hoe bepaalde "creaties" tot stand zijn gekomen.

Ga dus zeker even kijken en laat een berichtje achter!

Saltado!

Gisteravond heeft Tania voor me gekookt bij mij. En dit was niet de eerste keer maar nu was ik zo slim om er een paar foto's van te maken. Tania is gek op koken en bij haar thuis gaat het een heel stuk moeilijker. Nou bij mij kan het altijd en zeker als het iets is wat je nog nooit eerder hebt gegeten.

Tania is namelijk voor de helft Peruaans (de vader) en voor de andere helft Bulgaars (de moeder). Ze is geboren in Peru, kwam toen ze 6 was voor een jaar naar Bulgarije en toen ze de Middelbare school had afgemaakt ging ze op haar 15e in Sofia wonen. Op dit moment woont ze soort van noodgedwongen bij haar oma, maar is op zoek naar nieuwe woonruimte.

In ieder geval is ze (net als ik) gek op koken en vooral het koken van Peruaans eten. En wie ben ik dan om daar nee tegen te zeggen. We zijn dus gisteren eerst naar de Sofia City Center geweest waar ze een hele grote supermarkt hebben om de ingrediënten te kopen. Daarna met de taxi naar mijn huis (wat echt maar een kippenstukkie is maar we hadden teveel bij ons om te lopen) en de keuken werd haar domein.

Deze keer stond er Saltado op het programma. Een gerecht wat relatief makkelijk te maken is en ik moet zeggen zeer smakelijk. Ik ben het nu even aan het opzoeken op het internet maar Tania's versie is toch verschillend van wat ik allemaal kan vinden. Maar ik denk wel dat dit recept het dichtste in de buurt komt (in plaats van azijn kan je citroensap gebruiken).

Het is echt heel erg lekker en we waren de pepers in de geval zelfs nog vergeten! Ze had veel te veel gemaakt dus ik heb de rest meegenomen naar mijn werk waar ik het aan twee andere collega's zal geven. Zo kunnen die het ook eens proeven! Na het eten hebben we nog een filmpje gekeken en toen ging ze zo rond 01:00 uur naar huis.

Avondje Bulgaars stappen

Afgelopen zaterdagmiddag kreeg ik een smsje van Lora of ik zin had om samen met haar en haar vriend(innen) te gaan stappen in Sofia. Zo ja, dan moest ik vanaf 22:30 aanwezig zijn in Club Planet. Omdat ik eigenlijk voor de avonduren geen plannen maak en dus ook nog niets had en ik eigenlijk wel zin had in een feestje was ik daar op tijd.

Normaal gesproken ga ik niet zo snel naar Club Planet. Er zijn daar een aantal redenen voor maar de belangrijkste reden is toch wel dat het daar altijd zo ongelooflijk druk is. Er staat altijd een rij (hele dure) auto's voor de deur en een plekje krijgen is een ramp. Groot is het wel met een groot terras buiten en veel zit en hangplekken binnen. Extreem populair dus maar veel minder in de maanden Juli en Augustus. Dan zit iedereen met zijn kont op het strand aan de Zwarte Zee.

Maar goed al snel gingen we club naar club met de groep en eindigden we in Sin City. De nieuwste en op dit moment toch wel één van de populairste clubs in Sofia. Het bestaat uit verschillende zalen waarbij de chalga zaal toch wel het grootste is. In deze zaal gaan de mensen dan ook helemaal uit hun dak door op tafels te staan en veel met de heupen te bewegen. Het gebouw zelf is al oud en heeft een lange historie ondergaan. Maar nu is het dus een feesttempel en feesten zullen ze.

We kwamen onderweg nog een paar andere mensen tegen die zelf daar heel vaak heen gaan en dus de mensen goed kennen. Dit is voordelig want ondanks de mindere drukte was het wel even zoeken naar een plek om te zitten. Want daar begint het mee. Je gaat zitten aan een tafel, neemt heel veel drank, servetjes en als de muziek goed genoeg is gaan de dames dansen op de tafels of gewoon naast je. Ondertussen is er een hele live band die als het mogelijk is rondloopt langs alle tafels en zijn de diverse zangers en zangeressen ook aan het rondlopen. Dit wordt dan ook nog eens regelmatig afgelost door een DJ. Zoals al hierboven vermeld zijn de heupen erg belangrijk in de dans en ik kan met trots zeggen dat ik dat wel aardig onder de knie heb.

Uiteindelijk was ik zo rond 07:00 uur 's ochtends thuis en viel ik meteen heerlijk in slaap. Alle foto's van de avond kan je HIER vinden.

Griekenland!!

Eindelijk de gebeurtenissen die ik heb beleefd in Griekenland. Ik ging op bezoek bij Jennie, een vriendin die normaal gesproken in de buurt van Boston woont maar nu op bezoek was bij haar tante. Ze was daar samen met haar moeder en omdat er iedere keer familie was had ze een heel goed hotel geregeld in de haven. Maar uiteindelijk duurde het allemaal wel wat langer voordat ik in Rafina aankwam.

Die ochtend vertrok ik rond 08:15 uur vanaf mijn huis naar het vliegveld waar ik zo ongeveer 08:35 aankwam. Na eerst heel even te moeten wachten voordat ik in kon checken ging ik door de paspoortcontrole heen. Het vliegtuig zo om 10:05 opstijgen maar dit werd een kleine 20 minuten later eer we vertrokken. Gelukkig is Athene dichtbij Sofia dus het was maar een uurtje vliegen. Omdat ik al veel vaker heb gevlogen besteedde ik geen aandacht aan het hele praatje en begon ik aan een nieuw boek. En inderdaad voelde ik de  trilling een uur later toen het vliegtuig de grond raakte.  Ik stapte uit samen met wat andere mensen en het viel me al op dat dit er niet als typisch Griekenland uitzag. Even later viel het me ook op dat er ergens “Groundcontrol Romania” stond. En weer even later in de bus naar de terminal viel het me op dat alle nummerborden uit Roemenië kwamen. Ik zat dus duidelijk in het verkeerde land… maar hoe? Bij het uitstappen maar gelijk aan de stewardess gevraagd die met de bus meeging. Haar eerste reactie was ook “dat het vandaag een speciale dag was”. Wat bleek nu, de vlucht eerder die morgen van Sofia naar Boekarest hadden ze samengevoegd met onze vlucht omdat de vlucht van Boekarest naar Sofia niet doorging. Dus hadden ze besloten om eerst naar Boekarest te gaan, daar mensen “droppen” en de andere groep weer oppikken op weg naar Athene. Uiteindelijk kwam ik dus met 2,5 uur vertraging aan. Gelukkig ben ik Nederlander en dus lid van de EU en kon ik vooraan aansluiten bij de paspoortcontrole’s voor mensen uit de EU.

Maar Jennie was er gelukkig nog voor mij en eindelijk zat er ook iets mee. De bus die 1 keer in het uur naar het dorp vertrekt vertrok nog geen 5 minuten nadat ik erin zat. Eerst naar haar tante toe waar ik letterlijk werd volgepropt met lokaal voedsel, ik moest op het end echt weigeren want anders was ik nu nog aan het eten.

De rest van de dag hebben we niet veel bijzonders gedaan. Daar een beetje gezeten op het balkon en veel gepraat. Later zijn we naar mijn hotel gegaan wat nog geen

10 meter

van de zee vandaan is. Een klein maar erg goed hotelletje waar Jennie een speciale prijs voor me had geregeld.

De dag daarrna zijn we Athene in gegaan (met het openbaar vervoer, goed verzorgd en erg goedkoop. Het belangrijkste doel van de dag was de Acropolis. Er is veel te zien eromheen en ook veel te doen. Ik moet zeggen dat het erg mooi en indrukwekkend is om daar zo rond te lopen. Ook dacht ik meteen aan wat voor een ramp het wel niet moet zijn om daar iets te bouwen. Je hoeft maar even te graven, je vindt wat uit die tijd en je bouwplannen kunnen wel de prullenbak in. Maar goed dat is nu eens niet mijn probleem. Feit is wel zoals gezegd dat er erg veel te zien is en dat je dat eigenlijk niet in 4 dagen kan doen (in mijn geval zelfs nog ietsjes minder).

Maar goed de Acropolis was echt een ervaring op zich. Gebouwd op ene berg midden in de stad met daarnaast nog een berg heb ik ongelooflijk veel foto’s gemaakt. Eerst van een berg die ernaast (filmpje) staat en later ook echt op de berg van de Acropolis (filmpje). Er was ook een museum waar je verbazend genoeg kon filmen. Die

kans

liet ik mijzelf niet ontnemen en heb dus 2 filmpjes gemaakt met de totale inhoud van de museum. Oke, het is dus niet een groot museum maar toch al erg interessant met spullen die ze in rond het Acropolis hebben gevonden (je kan hier kijken voor filmpje 1 en hier voor filmpje 2). Dit nam toch wel 2 uur in beslag en ik had mezelf goed ingesmeerd want de zon stond flink te branden boven mijn hoofd.

Later die dag zijn we terug het centrum ingegaan van Athene en hebben we veel rondgelopen, terrasjes gepakt en wat kleine cadeautjes gekocht voor de mensen in Bulgarije. En onderweg nog wat meer toeristische plekken bezocht zoals … … …. De avond verbleef ik in Farina. Er was een heerlijk briesje van zee wat het zeer aangenaam maakte.   

De volgende ochtend gingen we weer naar Athene maar nu naar het Archeologisch Museum. Een groot museum die mij toch een beetje tegenviel. Ik had zelf wat meer gehoopt op een inzicht hoe de mensen leefden in die tijd en niet om in heel veel zalen potten en pannen te zien. Wat wel erg indrukkend was waren de standbeelden die ze daar hadden. Sommige waren zo mooi en zo gedetailleerd! Gelukkig mocht je er foto’s maken als je maar geen “flash” gebruikte. Daarbij heb ik een goede digitale camera dus ik vind dat de foto’s van alles in het museum eigenlijk goed zijn gelukt. We konden alleen niet de hele dag blijven omdat Jennie ook nog verplichtingen had met de familie. Dus rond 4 uur waren we weer terug in mijn hotel en liet ze mij voor een paar uur alleen. Hierdoor had ik ook wat tijd om rond te lopen en te kijken wat er allemaal te beleven was. In ieder geval hebben ze een haven waar iedere dag meerdere veerboten aankomen of vertrekken naar de eilanden in de buurt. Het is dan een drukte van belang met mensen die de boot verlaten of erin willen. Daarnaast waren er veel winkels met verse vis. Voor de rest is het qua winkels niet zo heel toeristisch maar dat maakt het ook leuk. Beetje low profile maar genoeg voorzieningen nog steeds voor de toerist. Een paar uur later zag ik Jennie weer samen met wat neven en nichten en hebben we een aantal drankjes kunnen drinken op een terras.

De laatste dag van mijn verblijf in Griekenland begon al redelijk vroeg. Ik werd namelijk voor ontbijt verwacht bij Jennie’s tante. En ook omdat ik om 12 uur het Hotel uitmoest was alles ingepakt. Na een kort ritje met de taxi was ik daar en werd ik meteen opgewacht door de zoon van één van Jennie’s nichten. Hij is 11 jaar en zijn grote wens is producent, schrijver, acteur, zanger en regisseur te worden. Zo werd ik binnen 5 minuten bloot gesteld aan een interview over vanalles wat met films te maken heeft. Hij had alle vragen vantevoren opgeschreven en vulde die zelfs nog aan tijdens het gesprek.

Het ontbijt was wederom erg lekker en de rest van de dag zat ik heerlijk op het terras te genieten van limonade’s en de rest van de familie die mij aankeken alsof ik een alien was! De familieband is erg sterk binnen de familie en niet iedereen kan er zomaar tegen als er een “buitenstaander” bij komt. Jennie had er helemaal geen problemen mee en schaamde zich soms kapot voor het gedrag van de rest van de familie. Ik moest er hard om lachen en zei dat ik wel tegen een stootje kan. Rond 3 uur werd er een taxi gebeld voor het vliegveld. Alles ging goed en rond 7 uur landde ik in Sofia en binnen 3 minuten zat ik alweer in de taxi op weg naar huis.

Zal de volgende trip naar Kopenhagen zijn? Misschien vanaf       20 Oktober! Meer informatie hierover later.

Filmpjes:

Griekenland I - Andere berg dichtbij Acropolis

Griekenland II - Acropolis

Griekenland III – Acropolis Museum I

Griekenland IV – Acropolis Museum II

Foto’s:

Griekenland I – Eerste dag in Athene (Acropolis, etc)

Griekenland II – Tweede dag in Athene (Museum, etc)

Griekenland III - Rafina

Druk, druk, druk.

Sorry, sorry, ik weet het. Ik heb nog steeds een log tegoed van mijn avonturen in Griekenland. Ik ben er mee bezig om alles op te schrijven en dan zo in 1 keer te plaatsen maar dat kost behoorlijk wat tijd deze keer. En die tijd heb ik nu simpelweg heel even niet.

Aanstaande maandag beginnen we namelijk met onze laatste filmproductie. Een remake van een klassieker: Day Of The Dead. Een horrorfilm die volgens mij wel eens heel spectaculair kan worden. De acteurs komen komen of zijn al hier en vanmorgen hebben we de productiemeeting gehad. Tijdens deze meeting zijn alle departementen aanwezig en gaan we het script door, scene voor scene. Dit kan soms heel langdradig zijn maar wel heel belangrijk omdat je alles goed doorspreekt, duidelijke afspraken maakt en het voor iedereen duidelijk is.

Ik moet zeggen dat ondanks de drukte de sfeer goed is en dat het erg fijn is om met mensen te werken als Steve Miner. Hij is de regisseur van deze film en is zeer beroemd in de horror genre. Een hele aardige man die iedereen op gemak en geen allures ten opzichte van iemand anders. De sterren in deze film zullen Ving Rhames en Mena Suvari zijn. Ben erg benieuwd hoe ze zullen zijn en ook erg blij dat ik met ze kan samenwerken. Daarnaast hebben we mensen aan deze film werken die onder andere ook als special make up crew hebben gewerkt voor de Pirates of the Caribbean trilogie.

Heel veel zin in dus maar heb nog even geduld voor al mijn foto's en filmpjes uit Griekenland!

Rila Klooster

In de eerste week van Juli was Lenneke dus hier in Bulgarije. En op vrijdag 07/07/2006 had ik een dagje uit naar het Rila Klooster geregeld (klik echt even op de link want het is verreweg het mooiste klooster wat ik ben tegengekomen!!). Emil (onze chauffeur voor de dag) kwam ons op 09:30 uur ophalen en na ongeveer 2,5 uur waren wij daar. Een leuke rit waarbij we het eerste en het laatste stuk door de bergen heen gingen.

Emil bleef wachten bij de auto ondanks ons verzoek om met ons mee naar binnen te gaan. En ik moet zeggen dat de locatie echt schitterend was. Het ligt dus echt verscholen tussen de bergen op een redelijke hoogte en sommige bergen eromheen zijn nog hoger. Heel veel bossen en kleine paadjes die allemaal af kan lopen in een dag. Ook schijnt dit een doorgang te zijn van een route die 7 duurt door alle bergpassen heen. We hadden daarbij ook nog eens  heel mooi weer dus wat kon er nu misgaan deze dag? Helemaal niets!!

Als je binnenloopt wordt je overdonderd door de scructuur van het gebouw maar vooral van het kleine kerkje wat op de binnenplaats gevestigd is. Daarnaast staat er een eeuwenoude wachttoren met een hele wonderlijke klok. Er zijn twee ingangen en ik heb nadat we eerst ook de via de achteruitkant weer naar buiten zijn gelopen een filmpje (iets meer dan 4 minuten) gemaakt. Hier kan je de hele binnenplaats zien met de structuur van het "fort" en de prachtige schilderingen van de kerk. Ook heb ik 2 filmpjes gemaakt van de binnenkant van de kerk. Dit is iets wat eigenlijk niet mocht maar ik heb het toch stiekum gedaan. Beide filmpjes kan je hier en hier vinden.

Vooral de kerk is de blikvanger van het klooster. Wat een mooie schilderingen op het gebouw. Ze waren zelfs bezig met het restaureren van de buitenkant waar je de rood, witte strepen kan zien. Maar de buitenkant is zo mooi en de binnenkant is typisch Orthodox vol met schilderingen en allerlei pracht en praal. Verder heb je de toren (die je helaas niet op kan) en kan je alleen de "binnenkant" van het fort op de begane grond zien. De rest is afgesloten voor mensen die er overnachten (je kan al voor 10 Euro een nachtje in het klooster blijven slapen). Ik noem het trouwens ook fort omdat het er zo van de buitenkant uitziet.

Er is ook een museum met allerlei objecten uit het klooster. Sommige zelfs wel bijna 1000 jaar oud. Het meest obzienbarende object is toch wel een houten kruis waar een monnik 12 jaar aan heeft gewerkt tot hij blind werd. Echt monnikenwerk dus en het ziet er prachtig uit. Helaas zoals bij zoveel museums en andere gebouwen heb ik zo mijn twijfels over de condities waarin sommige stukken worden bewaard. Zo zagen wij boeken die op een bepaalde bladzijde werden gehouden door plakband, dat lijkt mij toch niet helemaal goed voor het boekwerk.

Na een paar uur te hebben rondgelopen en een kleine lunch te hebben gehad gingen we weer op de weg terug. Dit keer samen met 3 gasten (maar dat leg ik een andere log nog wel uit). Onderweg nog wel de lekkerste honing van Bulgarije gekocht. In de regio om het klooster fokken ze bijen en halen ze de honing ervandaan. Ze plaatsen verschillende soorten bij verschillende bomen en planten waardoor de aroma steeds anders is. Het lekkerste is nog wel de pot honing met daarin drie soorten noten. Erg lekker!

Rond 18:00 uur waren wij weer in Sofia en hadden beide genoten van een heerlijke dag. Voor alle foto's moet je echt HIER kijken!

Even niet in Bulgarije

Lenneke is ondertussen zondagmorgen weer vertrokken en ik op maandagmorgen. Op dit moment zit ik in het plaatsje Rafina dichtbij Athene in Griekenland. Aanstaande donderdagavond kom ik weer terug. Ik hoop dan alle foto's van de tijd dat Lenneke hier was en mijn verblijf in Griekenland op het web te plaatsen (ik kreeg ze er zondag toen ik nog thuis was er niet op).

Tot dan!

Lenneke is hier!

Afgelopen zaterdagmiddag moest ik rond 14:15 uur op het vliegveld van Sofia zijn want ik kreeg voor het eerst sinds mijn verblijf hier een gast: Lenneke. Ze zal hier blijven tot zondagmorgen vroeg. Dus als ik iets minder post de komende tijd heeft dat te maken met het entertainen en het wegwijs maken van haar. :)

Owh ja, ook heel vervelend maar gelijk de maandag na Lenneke's vertrek ben ik zelf ook even op vakantie.

Feeling hot, hot, hot!

Een paar dagen geleden vertelde ik al over het weer hier in Sofia. Toen kwam er een "klein" regenbuitje langs maar het is hier vooral warm, heel erg warm. Ik ben dan ook zo blij dat ik voor een redelijk informeel bedrijf werk waar het gelukkig normaal is om in een korte broek te verschijnen. Samen met de sportsandalen en de shirt voel ik me soms net een toerist maar niemand die me met de dikke nek aankijkt. Zo heb ik in ieder geval nog enig verkoeling naast de airco die hier op volle toeren draait. Thuis heb ik geen airco dus alle ramen gaan open, ik woon redelijk hoog en er staat een klein windje die dan lekker door mijn apartment heengaat.

Er is hier dus echt spraken van een echte hittegolf met temperaturen dagelijks boven de 30 Graden Celsius. En volgens sommige bronnen kan dit nog wel even duren, ondanks de verwachte regenbui in het weekend. In de kranten en op tv word er dan door artsen dringen geadviseerd om tussen 12:00 en 17:00 binnen te blijven. Ik ben dan aan het werk dus ik heb er zelf dan niet veel last van maar ik heb wel mensen gezien die aardig verbrand waren. Ik zal dus zelf ook op moeten passen als ik naar Griekenland ga (10 juli).

Een weekend met hoogte- en dieptepunten

De dag na gisteravond en de klap dreunt nog steeds wel een beetje na. Voor mijn gevoel speelde we niet goed maar had er wel meer ingezeten. Maar als je de doelpunten niet weet te maken dan wordt het winnen heel er moeilijk. En als je dan ook nog eens een scheidsrechter hebt die er totaal niets van bakt dan is het helemaal zuur. Mijn broertje (Chiel) sprak ik vlak na de wedstrijd en die was echt te nijdig voor woorden. Hij spuugde zijn gal uit over de scheidsrechter en de vieze trekjes van de Portugezen. Helaas is dat ook het voetbal en we moeten daarbij ook niet vergeten dat het echte doel van dit team het EK van 2008 is.

Leuker had ik het in ieder geval op vrijdag toen ik een verjaardagsfeestje had van Marina. Marina ken ik via Ivo die altijd op de set werkt als assistent cameraman (en ook een groot fan van het Nederlands team). En ik ben er al vaker mee gaan stappen. Het feestvarken werd 28 en dat moet natuurlijk op zijn Bulgaars gevierd worden. Dat betekent als eerste veel drank, heeeeel veel drank. Veel mensen en een bar, pub, kroeg etc. Die huur je of helemaal af of een klein gedeelte en neem je je eigen sterke drank mee. Je betaalt dus niet voor de huur ofzoiets, alleen voor de consumpties die die avond naar binnen gaan en misschien een extra fooi maar dat is het dan wel.

Het was de lokale kroeg voor ze en dichtbij mijn kantoor maar niet zo dichtbij mijn apartement, gelukkig maar een klein ritje met de taxi. Ik was er zo rond 23:00 uur en ging er rond 05:00 uur weer weg. De hele avond werd er vanalles gedraaid met een grote voorliefde voor de muziek van Twisted Sister, AC/DC, Billy Idol en ga zo maar door.

Iedereen ging compleet uit zijn dak op de muziek, gelukkig konden de ramen en deuren open omdat we zo niet echt tot last zijn voor de omgeving want het was veel te warm. Je hoefde maar een paar keer te springen en het zweten was begonnen. Dus eigenlijk een hele goede "work out" zeker als je alleen maar water op zo'n avond drinkt. Maar het was heel erg gezellig en voor alle foto's moet je zeker even hier kijken.

De zaterdag rustig aan gedaan, overdag heerlijk op een terrasje gezeten met vrienden. Genoten van het goede weer en veel gelachen. Sofia is vol met terrasjes waar je rustig kan zitten en kan genieten van het weer en de drankjes. Zo hebben ze hier een heerlijke eigengemaakte citroenlimonade met mint. Ikzelf kan er geen genoeg van krijgen!

In de avond ben ik met een oud-collega naar een disco/bar gegaan waar ik al eens eerder ben geweest. Dit is onder de grond maar gelukkig wel met een hele goede airco dus het was wel aardig goed uit te houden en daarbij ook niet zo heel erg druk. Daarbij was ik aardig vermoeid van de nacht ervoor en zoveel had ik nu ook weer niet geslapen. De muziek was retro jaren '80 en '90 dus de voetjes gingen regelmatig van de vloer.

Daarbij kwam ik later ook nog bekenden tegen die daar ook toevallig waren dus werd het nog heel erg gezellig! Maar zoals al vermeld had de nacht ervoor er toch aardig ingehakt dus rond een uurtje of 04:00 had ik echt genoeg gehad en ging ik naar huis. Van deze avond heb ik niet zoveel foto's maar de paar die ik heb gemaakt kan je hier vinden.

Op zondag was er dus het voetballen maar daarvoor ben ik nog naar de bioscoop geweest. Al met al toch een leuk weekend, alleen jammer van het slechte einde.

Depeche Mode: Het Concert

Het duurde dan ook even maar dan kan ik eindelijk beginnen over het Depeche Mode concert van afgelopen woensdag. Eigenlijk wilde ik dat vanmorgen al doen maar door een stroomstoring ben ik nu pas in staat om erover te schrijven.

Woensdag stond ik om 16:00 uur te wachten op Anna die samen met mij meeging naar het concert. Het voorprogramma zou pas starten om 20:00 uur maar wij kregen al een paar dagen lang te horen dat het verstandig was om er vroeg te zijn. Zo gezegd zo gedaan, na eerst wat te hebben gedronken in een bar gingen we op weg naar het stadion van plaatselijke voetbal club Lokomotiv Sofia. Daar bleek het al aardig druk te zijn met een blokkade om het stadion heen voor verkeer. Natuurlijk waren de gebruikelijke shirtjes, sjaaltjes, etc te koop bij de diverse standplaatsen.

We waren snel binnen en konden ons redelijk vooraan plaatsen. Er waren echter ook duurdere kaartjes (45 Leva, wij hadden 30 Leva) en die mensen mochten helemaal vooraan het podium staan. Evengoed hadden wij een perfect uitzicht op het podium en de mensen om ons heen. Eigenlijk had ik alleen een goed uitzicht want ik ben gezegend met een lang lichaam en Anna is nogal wat kleiner. Omdat het erg lekker weer was en ik gewoon mijn digitale camera mee mocht nemen kon ik dus veel foto's en ook filmpjes maken. Zo zie je ons hier zo 2,5 uur voor aanvang van het concert bij het plekje waar we voor de rest van de avond zouden staan. En een half uur later was er toch een hoge nood en kon ik mooi achterin een filmpje maken.

Na een flauw voorprogramma van een Bulgaarse New Wave band moesten we nog bijna een heel uur wachten voor de start van de band waar heel Bulgarije al sinds Januari naar uitkeek. En tot mijn grote verbazing kende ik zelfs 3 van de 5 leden van "New Generation". Ik spreek ze regelmatig in een kroeg en was verbaas dat zij daar stonden. Maar goed daar kwam ik dus niet voor. Ik kwam voor Depeche Mode en iedereen ging uit zijn dak bij hun opkomst (filmpje!).

De hits zoals "Home", "Precious" (filmpje!), "Personal Jezus", "In Your Room", "Walking In My Shoes", "Enjoy The Silence", enzovoort kwamen allemaal langs en iedereen ging compleet uit zijn dak, totale gekte brak los (filmpjes!). Het concert zelf was erg gaaf en de nummers die ze speelde waren op zeker erg goed, maar toch was er iets wat ik in het begin niet kon plaatsen. Kwalitatief zeer goed gespeeld en de interactie was er ook wel met het publiek maar het was soms een beetje te klinisch. Ze speelde precies zoals ze klonken op hun CD, dat is natuurlijk heel knap maar tijdens een concert wil ik toch iets anders. Een iets andere draai aan een nummer, soms iets langer (meer uitgerekt), maar niet te veel.

Er werden meer dan genoeg nummers gespeeld en nadat het afgelopen was ging ik er als een speer vandoor met Anna want... Nederland speelde ook tegen Argentinië en ik kon zo mooi bijna de hele tweede helft meepikken. En dat was eigenlijk ook net zo leuk. Zoals eerder gezegd kon ik bijna de hele tweede helft meekijken samen met een grote groep Nederlanders. Helaas heb ik daar geen foto's meer van omdat iedereen mijn foto's en filmpjes wilde zien.

Voor meer foto's moet je zeker hier even kijken!

Depeche Mode: Nog even geduld

Gisteravond ben ik dus naar Depeche Mode geweest en er zijn genoeg foto's en filmpjes gemaakt maar heb nog een dagje geduld. De filmpjes heb ik vanmorgen al geupload maar helaas kost het wat tijd om een accoord te krijgen en ze definitief op het internet te plaatsen. Ik verwacht ze morgen online en dan zal ik het natuurlijk hier plaatsen met een verslag.

Depeche Mode vanavond

Vanavond is het dan zover: Depeche Mode geeft een optreden in Bulgarije en ik ben erbij. Koos had nog 2 kaartjes over en kon toch niet gaan. Ik heb zijn kaartjes overgenomen en zal vanavond dus in het stadion zitten. Het concert begint om 20:00 uur en daarna gelijk door naar de kroeg voor Nederland - Argentinië. Heb er zin in, zeker na het lezen van een artikel op het web:

Depeche Mode Playing the Angel in Sofia

Lifestyle: 21 June 2006, Wednesday.

About 30,000 Bulgarian die-hard fans of new wave megastars Depeche Mode will see a dream come true Wednesday evening.

Arguably the most impatiently awaited event of the year, Depeche Mode concert will take place at Locomotive stadium in the capital Sofia.

A total of 150 people from the technical staff and a catering-team of 50 people will take care of the comfort of the three mega stars during their stay in Sofia.

The Bulgarian organizers of the gig announced that the massive stage for the performance is already constructed.

Large tents will be built behind the stage that will host the kitchen and the restaurant. There will be 150kg of ice and fresh juices as well as fruits and vegetables - broccoli, zucchinis, onion, potatoes and carrots. Different sort of cheese and meat will also be provided for the team.

Depeche Mode craze in Bulgaria started in late January with huge crowds flocking to booking offices as ticket sales was launched.
Organizers of the upcoming concert promised to the first person who bought a ticket to have a face-to-face meeting with the new wave stars.

Tickets cost between BGN 27.5 and BGN 55 (between EUR 14 and EUR 28).

3, 2, 1, GO... vroem!!!

Zaterdagmorgen moesten we er al vroeg uit voor een dagje karten. Na een redelijke late vrijdagavond voor Koos, Matt en mijn persoontje hadden we om 09:00 uur afgesproken bij Dunkin' Donuts afgesproken voor ontbijt (een heerlijke bagel!). Koos was er wel maar Matt dus niet, die was te moe om op te staan en bleef lekker in zijn bedje.

Het karten werd georganiseerd door een bedrijf gespecialiseerd in verhuizingen en wereldwijd actief. We werden om 10:00 uur verwacht in Borisvata Gradina. Een soort van sportpark waar onder andere ook het Nationaal Stadion is en het stadion van CSKA. Ongeveer 55 mensen hadden zich ingeschreven voor deze competitie.

De baan zelf was helemaal niet zo groot, misschien maximaal 500 meter, eigenlijk dus een soort van een klein rondje. De karts waren redelijk oud met de motor aan de rechterkant van je. Dat betekende dus oppassen bij het in uit stappen want die krengen worden zo heet dat je je goed kan verbranden. Er werd gestreden in heats van 4 karts op de baan. De 20 snelste tijden gingend door naar de volgende ronden en er werd 5 minuten per "heat" gereden.

Koos was eerder dan mij aan de beurt en als snel viel hij uit met een blessure aan de rug. In een stuk waar niemand het kon zien knalde hij hard tegen de banden aan en dat veroorzaakte nogal wat pijn dat hij al vroeg de strijd moest staken. Een paar rondes daarna was ik aan de beurt en ondanks het feit dat ik constanter was in mijn tijden was ik niet de snelste. Desondanks meer dan genoeg om door te gaan naar de volgende ronde. Tot mijn grote verbazing stapte Koos een paar rondes later toch weer in de kart en reed zijn 5 minuten. De verbazing werd nog groter toen bleek dat hij in zijn eerste (korte) race een tijd had neergezet die snel genoeg was voor de laatste 20.

Als we niet moesten racen waren er hapjes en drankjes om je stil te houden en ik moet eerlijk zeggen dat dat soms wel lang duurde. Zeker als je niet bij de eerste 20 zat dan was je snel klaar. Dan had je 5 minuten in de kart gezeten en daarna kon je eigenlijk wel naar huis. Maar goed daar hadden wij dus geen last van. Er waren ook mensen die veelvuldig in een kart hadden gezeten. Zo was er iemand van de Duitse Ambassade die in compleet race uniform meedeed en enkele Bulgaren die ook veelvuldig hadden gereden. Niet verwonderlijk dus dat dit de groep werd die uiteindelijk de finale ingingen. En ik moet zeggen dat er goed werd gereden en uiteindelijk won toch de Duitser, niet makkelijk, maar wel verdiend.

De dag was ondanks het lange wachten zeer geslaagd en ik kan dan ook niet wachten tot volgend jaar. Meer foto's kan je zoals altijd hier terugvinden.

Op naar het theater!

Afgelopen donderdag was ik uitgenodigd om een speciale theatervoorstelling bij te wonen vlakbij mijn apartement. Mede georganiseerd door de Tulip Foundation (waar ik indirect ook een lid van ben) was ik er samen met Koos, Ben en Enelia heengegaan.

Het doel van deze voorstelling is niet het optreden maar de samenwerking tussen mensen met een lichamelijk-, geestelijk en geen ongemak. Iedereen heeft zijn deel en iedereen wordt ook gestimuleerd in zijn ontwikkeling. Het voordeel van acteren is ook dat mensen zich zo kunnen voorbereiden op situaties in het dagelijks leven.

In ieder geval waren wij er iets voor 19:00 uur en ik moet zeggen dat het best wel druk was in de kleine theaterzaal van de Film Academie. Een hoop familie en vrienden waren aanwezig bij deze presentatie. Waar het theaterstuk nu precies over ging? Eerlijk gezegd kan ik je dat moeilijk uitleggen omdat ik niet alles goed heb kunnen volgen. Het was (vanzelfsprekend) in het Bulgaars en dat heb ik nog niet 100% onder de knie.

Maar wat ik wel zeker weet is dat ik me uitstekend heb vermaakt. De voorstelling duurde een klein uur en er waren een hoop leuke momenten in de voorstelling. Ook ben ik zeer onder de indruk van de acteerprestaties van een aantal mensen en het plezier wat ze er allemaal in hadden. Ze stonden zonder angst op het podium en sommige zouden zo in een film mee kunnen spelen.

Na de voorstelling werd eerst Ben naar het podium geroepen om een bloemetje te overhandigen aan de hele cast en daarna kreeg ik de spotlight. Eerder die dag was ik naar de producenten toegestapt van een film die wij in juli gaan opnemen. Ik wilde kijken of wij de groep niet eens een dagje naar de set konden brengen zodat ze konden zien hoe een film nu werd gemaakt. Dit was geen probleem en zo kon ik dit de kinderen dus aanbieden op het podium.

Toen dit afgelopen was besloten we om ergens wat te gaan eten en daarna vroeg naar bed.

Voor meer foto's moet je hier zeker even kijken en voor bewegend materiaal: Videoclip van voorstelling I, Videoclip van voorstelling II, Videoclip van voorstelling III, Videoclip van voostelling IV

Afgelopen weekend: ziek, voetbal en feestjes

Het duurt even maar dan heb je ook weer wat. Genoeg om over te vertellen en ik heb weer voldoende beleefd afgelopen weekend. Zo voelde ik me al helemaal niet lekker op zaterdagavond (eigenlijk de hele dag al) maar omdat ik had beloofd naar een verjaardag te gaan, een wrap party en een ander feestje heb ik dat toch gedaan en achteraf gezien niet helemaal slim dus...

Zo had ik dus eerst een verjaardagsfeestje waar ik zelf helemaal niets van afwist dat ik uitgenodigd was. Ik kreeg een telefoontje van Anna eerder die dag dat ze had gezien dat ik ook was uitgenodigd voor een verjaardag. Ik wist dus totaal van niets maar na wat vragen en uitleg van haar bleek het om de verjaardag van twee dames te zijn die in Murphy's werken. Omdat ik de slechtste niet ben besloot ik erheen te gaan. Nu is 1 van die dames eigenlijk niet meer werkzaam bij Murphy's maar werkt ze nu voor Koos voor zijn Webfactory. En die was ook uitgenodigd dus samen gingen we erheen en samen kwamen we er al snel achter dat dit niet het feestje zou zijn waar we lang wilde blijven.

Ook hadden we voor die avond een uitnodiging voor de wrapparty van de BBC die hier iets meer dan 2 weken opnames hebben gemaakt voor een grote documentaire die later dit jaar wordt uitgezonden. We waren er op uitnodiging van Ben die heeft meegewerkt aan deze film. Het feestje werd gehouden in de Budda Bar (vlak naast het Sheraton Hotel).

 

Jeff was speciaal voor een paar dagen over uit Amerika, hij is de manager van Ben en een zeer hyperactieve man die zeer vrolijk is. Samen met zijn vieren hadden we het goed naar onze zin. Het enige minpuntje hier was dat je zo lang op je drankje moest wachten. Nu kan ik best een tijdje zonder water maar om nu pas na 20 minuten met de bestelling te komen was toch wel iets te gortig. Maar daar lieten we ons niet aan ergeren en hadden het uiteindelijk toch heel gezellig!

Daarna organiseerde mijn vriend Sasho een feestje bij de Tennisbaan van de beroemde Maleeva Zusters. Ik was er al vaak langsgereden en het was dus de eerste keer dat ik een kijkje van dichtbij kon nemen. Ook al was het al donker, het zag er prachtig uit. Echt een mooi complex met een aantal mooie outdoor- en indoortennisbanen. Maar daar kwam ik niet voor (alhoewel ik daar zeker een keer ga tennissen!).

Zoals je al op de flyer hierboven kan zien waren de mensen van Fixmix er ook en die maken de heerlijkste mixdrankjes. Zelfs zonder alcohol, de hele avond heb ik een aantal verse sapjes op (sinaasappelsap met mint en honing). Zo kwam ik ook weer een hoop mensen tegen van de verjaardag eerder die avond en werd het nog erg gezellig. Rond een uurtje of 04:30 ging bij mij het lampje langzaam uit en besloot ik naar huis te gaan. De foto's van het feestje.

Zondag was het dus zover. Nederland ging zijn eerste wedstrijd spelen tegen Servië Montenegro op het WK 2006 in Duitsland. En zoals altijd over de wereld (en niet alleen in Nederland) was er ook een Oranjegekte te merken in Bulgarije. Bulgaren zijn gek op voetbal en vooral Engels voetbal. Clubs zoals Liverpool, Arsenal, Manchester hebben hier grote supporterschare die graag gaan kijken naar een wedstrijd. De premiershipwedstrijden worden dan ook meestal live uitgezonden hier.

Maar goed genoeg daarover. Het gaat over het WK (en daar zijn zij niet bij) en na eerst te hebben genoten van een brunch in het Hilton Hotel (om 13:00 uur) gingen Koos, Matt (Amerikaanse Kroaat), Angus (Canadees) en mijn persoontje naar Murphy's  om de wedstrijd daar te volgen. En wij waren dus niet de enige Nederlanders naast Koos en mijn persoontje. In totaal waren er zeker 20 Oranjesupporters die allemaal oranje gekleurd kwamen. Zo heb ik een filmpje kunnen maken tijdens het Wilhelmus. De stem die er het hardst doorheen komt kan alleen maar die van mij zijn natuurlijk... De stemming was uitstekend en de ontlading groot toen Robben na 18 minuten de eindstand bepaalde. De Nederlandse muziek was er ook en alle hits die op dit moment in Nederland worden gespeeld hadden wij ook. Hierbij een collectie foto's van een hele gezellige wedstrijd.

De fout die ik maakte was dat ik alledrie de wedstrijden heb gezien in Murphy's terwijl ik me toch al niet lekker voelde. Zo was er tijdens de pauze van de wedstrijd na het Nederlands team (Tsjechië - USA) een mop van Matt te horen. Maar ja ik wilde niet opgeven en alle drie de wedstrijden van die dag zien. Dat heeft me opgebroken de dagen erna want ik heb de grootste tijd in mijn bedje gelegen met lezen of slapen of op de bank waar ik tv kon kijken. Ik voel me nu nog niet goed maar laten we hopen dat het de komende dagen beter wordt!

Zie je weer aan het einde van het jaar

Gisteravond was er een afscheidsfeestje voor Draga. Zij zal namelijk voor een paar maanden naar Amerika vertrekken om daar 5 maanden te werken als au pair. Iets wat hier heel gewoon is voor een hoop mensen om tijdelijk naar Amerika te gaan om te werken. Normaal gesproken is dat dus heel moeilijk maar dit is een soort van truc. Omdat ze nog op school zitten (universiteit) kunnen ze daar naartoe gaan met een studenten visum. Deze is veel makkelijker te verkrijgen dan een werk visum of zelfs een verblijfsvergunning (dat is namelijke echt een ramp kan ik je vertellen). Ik heb gehoord dat er zeker 15.000 Bulgaren ieder jaar op deze manier naar Amerika gaan om te werken. Chicago is daarom ook niets voor niets 1 van de grotere steden buiten Bulgarije met de meeste Bulgaren.

Omdat Anna mij ook belde met de vraag wat ik ging doen vroeg ik aan haar of ze met mij meeging naar het afscheidsfeestje. Ik vertelde haar ook dat ik het niet te laat wilde maken want zaterdag is voor mij ook een werkdag. Gelukkig is het voor haar nu ook (ze heeft namelijk ander werk). Rond 00:00 waren we er. Ik was er al 2 keer eerder geweest en zij 1 keer. Het is niet echt een club meer een soort kruising tussen een bar, discotheek en bistro. Best wel groot en ondergronds (zoals zoveel hier). Mijn enige bezwaar is altijd het gemis aan nooduitgangen. Die vind je bijna nooit in een gelegenheid zoals deze.

Maar de meesten bekenden uit de vriendengroep van Draga waren er en het was best gezellig. Ik had met Anna nog een hele discussie over het feit hoe Bulgaren dansen en hoe Nederlanders dansen. Omdat zij nu al een paar keer in Nederland is geweest vroeg ik aan haar of ze ook het verschil zag. En zij ziet het dus ook, echt heel grappig om te zien. Waarschijnlijk betekent dit dat ik er gewoon als een idioot uitzie als ik dans voor de Bulgaren.

In ieder geval werd er veel gedronken door de groep (zit je daar met je fles water bij ;)). Veel geknuffeld (ja dat hoort er ook bij als iemand weggaat) en veel gedanst. Voor de foto's van de avond (en ik had er veel meer gemaakt maar die zijn om één of andere reden mislukt) kan je HIER klikken.

(Ik moet zelf dus ook wennen aan het plaatsen van foto's. Dit gaat na de verhuizing dus blijkbaar heel anders... Ik weet dus niet hoe je ze op een nette manier kan invoegen. Zelf ben ik er helemaal niet blij mee maar voorlopig weet ik dus niet beter. SORRY!)

Verhuizen...

Nou zoals jullie wel hebben opgemerkt is de complete lay out van mijn weblog aangepast. Dit heeft te maken met het feit dat deze site is verhuisd en allerlei veranderingen heeft toegepast. Leuk en meer mogenlijkheden maar ook frustrerend nu want ik mag alles weer gaan aanpassen. En eerlijk gezegd zijn al die extra mogenlijkheden ook alleen maar belemmerend want ik snap de helft nog niet.

Hopelijk heb ik alles aan het eind van de week weer in orde. Tot dan: sorry!

Blender!

De laatste 2 weken is het hier behoorlijk warmer geworden, soms makkelijk boven de 30 Graden. Heerlijk weer om buiten te zitten dus, helaas gaat dat voor mij niet altijd op en zit ik meestal binnen met de airco aan. Nog steeds warm zat hoor en ik ben dan ook erg blij dat het hier allemaal redelijk informeel is. Dus als ik geen gasten op bezoek heb heb ik mooi mijn slippers of sportsandalen aan en makkelijke t-shirtjes of polo's.

Maar iedere dag rond 4 uur wordt het nog een beetje extra "tropical". Ik heb de blender ontdekt en sinds een paar weken maak ik voor mezelf en de anderen hier een heerlijke fruitshake. Het bevalt me zo goed dat ik afgelopen weekend er ook 1 voor thuis heb gekocht.

En het is zo makkelijk. Het enige wat ik iedere keer nodig heb is fruit (banaan, mango, meloen (water of galia), perzik, etc), 100% vruchtensap (sinaasappel, appel, passievrucht) en Bulgaarse yoghurt. Dit voeg je allemaal bij elkaar. Iedere keer fruitsoorten naar keuze en dan "blenderen" dan maar. Ieder keer weer een verrassing van smaken maar wel erg lekker en ook erg gezond. Ik voeg er dan ook geen extra suikers of wat dan ook aan toe.

Vandaag had ik met Mango en Galia Meloen, passievruchtensap en Yoghurt. Erg lekker. Maken jullie ook wel eens een shake?

Griekenland!

Zojuis heb ik een korte reis naar Griekenland geboekt in Juli. Eerst komt Lenneke op bezoek (van 01/07/2006 t/m 09/07/2006) en daarna ga ik dus een dag later voor 4 dagen naar Athene.

OLYMPIC AIRLINES - OA 308
MON 10JUL SOFIA BG ATHENS GR 1005 1120
NON STOP SOFIA INTL E. VENIZELOS

OLYMPIC AIRLINES - OA 309
THU 13JUL ATHENS GR SOFIA BG 1705 1825
NON STOP E. VENIZELOS SOFIA INTL

Helaas niet zo lang want ik kan maar een paar dagen weg omdat ik bezig ben met voorbereidingen voor een nieuwe film die gaat beginnen in Augustus. Gelukkig kan ik er een paar dagen tussenuit naar een land waar ik vreemd genoeg nog nooit ben geweest.

Ik ga daar dan wel in mijn eentje heen maar gelukkig kan ik daar bij iemand blijven slapen die ik al een tijdje ken. Haar naam is Jennie en ze woont vlakbij Boston. Haar ouders zijn Grieks en ze heeft er nog veel familie wonen. Ze is daar dus zelf ook voor vakantie maar is er gelukkig al wel heel vaak geweest (en ze spreekt de taal ook) dus ik krijg een superrondleiding van haar!

Ik heb er zelf heel veel zin in en hoop eigenlijk over 2 weken ook naar Roemenië te kunnen om daar een paar dagen te blijven en een andere vriend op te zoeken. Toevallig is hij ook een Amerikaan is die daar aanwezig is om mee te werken aan een film. Ik weet nog niet zeker of ik wel ga maar als het mogelijk is ben ik zeker weg!

Waar gaan jullie heen met de vakantie?

Bruggetjes...

De laatste paar dagen is er weer veel te veel gebeurd en heb ik eigenlijk veel te weinig tijd om dat nu eens hier te plaatsen op een log. Nu eens een keertje geen problemen met mijn laptop maar gewoon het probleem van tijd. Alles komt met elkaar in de knoop. Zo ben ik nog steeds bezig om de taal te leren maar omdat ik de hele dag door nu scripts aan het lezen ben is het moeilijk om ook een lesboek door te nemen. Dat doe ik natuurlijk wel, maar ik merk wel dat ik dingen minder snel opneem. Ik kies nu ook voor het gemak door op kantoor Engels te praten omdat als ik het Bulgaars ga praten dan doe ik er veel langer over en daarbij kan ik me niet altijd even duidelijk zijn over ieder detail.

De voorkant van het boek

Over lezen gesproken, op dit moment lees ik een heel leuk boek die ik van mijn moeder heb gehad. Het boek heet Bill Bryson: Een kleine geschiedenis van bijna alles en heeft onder andere een goede recensie gehad in Het Parool. Ik kan hem echt aan iedereen aanraden omdat het op een leuke en duidelijke manier uitlegt waar wij en de planeet en alles nu eigenlijk vandaan komt (zonder al te diep op de details in te gaan). Ik heb hem bijna uit want ik lees iedere keer een paar pagina's voor het slapen.

Maar ja op dit moment veel scripts, voor mogelijke Bulgaarse films en buitenlandse films die hier graag willen filmen. Ik klaag niet hoor ben gek op lezen en dat zal altijd wel zo blijven. Gelukkig kan ik me goed dingen indenken en voor me neus zien.

Poster van de film

Afgelopen zaterdag ben ik samen met Koos naar Da Vinci Code geweest. We hadden de week daarvoor al kaartjes gehaald en dat was maar goed ook want de hele zaal was vol. Natuurlijk heb ik het boek ook al gelezen (zo'n 2 jaar geleden) en toen wist ik al dat ze er een film van zouden maken.

Ik was wel huiverig over het feit dat Tom Hanks de hoofdrol ging spelen. Ik zag hem helemaal niet als Robert Langdon maar ik moest toegeven dat hij het niet verkeerd deed. Toch had ik graag iemand anders gezien, iemand die zijn personage wat verfijnder kon spelen. De grote ster in de film was voor mij Ian McKellen. Sowieso is hij één van mijn favoriete acteurs op het witte doek. Hij stal de show.

De film duurde 2 uur iets wat ik wel had verwacht. Het kost namelijk altijd heel veel moeite om een boek te verfilmen. Een boek is zeer uitgebreid en had je dat allemaal willen verfilmen dan had je een nog veel langere film gekregen. Er moesten dus bepaalde zaken eruit worden "gesneden". En dat hebben ze goed gedaan. Uiteindelijk was het zo dat ik me uitstekend heb vermaakt en Koos dacht er net zo over. De film in mijn hoofd (tijdens het lezen), was wel anders dan toen ik hem voor me zag maar dat mag de pret niet drukken.

Vermaken kan je nu ook weer heerlijk buiten doen in de stad. Sinds de laatste week is het weer enorm beter geworden en kan je heerlijk de hele dag en nacht door buiten op terrasjes zitten. Het zonnetje wordt zelfd een felle zon in de middaguren. Ik zit dan op kantoor maar je merkt het aan vanalles dat de zomer eraan komt. In feite is het zelfs zo lekker dat ik gisteren heerlijk in mijn korte broek buiten heb kunnen lopen.

De komende tijd hoop ik weer wat vaker mijn gebeurtenissen te plaatsen, maar beloven kan ik het niet.

Aanstaande woensdag: de laatste keer in actie

Aanstaande woensdag is het dan zover. Na een lange carriere bij Ajax, Inter en Arsenal speelt hij zijn laatste wedstrijd in Parijs tegen Barcelona. Iedereen moet nu al weten over wie ik het heb: Dennis Bergkamp. Ik heb toch wel jarenlang kunnen genieten van hem en vooral van zijn doelpunten. Wie herrinert zich niet het doelpunt tegen Argentinië op het WK98 waarin Jack van Gelder op de radio helemaal door het lint ging. Of zijn goal tegen Newcastle waarin hij met tegeneffect een man passeert.

Maar voor mij nu ook een groot dilemma want eigenlijk ben ik meer fan van Barcelona dan van Arsenal. Maar omdat het "zijn" laatste wedstrijd is en ik hem deze prijs zo gun kan ik geen partij kiezen. Wel ben ik blij dat de finale van de Champions League deze 2 clubs heeft (alhoewel PSV daar eigenlijk had moeten staan ).

Hierbij een aantal links met de mooiste momenten:

Google Video: 28 Great Goals Dennis Bergkamp
Google Video: Meer doelpunten van Dennis Bergkamp
Yourtube Goals

Ik ga aanstaande woensdag genieten! Jij ook?

Nog maar 1 nachtje slapen...

En dan heb ik mijn Lichna Karta! En dus een automatische verlenging van mijn visum met een jaar! Ik kan bijna niet wachten!

Toch nog een late avond

Zo, weer een dag voorbij die weer eens anders verliep dan verwacht. Gistermorgen was ik dus zoals al eerder vermeld begonnen met fitnessen om daarna de rest van de dag op kantoor te zitten. De week ervoor had ik de afspraak met Tania gemaakt dat ik vandaag pasta voor haar zou maken. Alleen vertelde ze mij niet dat ze de hele dag in een kliniek zou zitten op bloed te geven om tests uit te voeren voor haar Astma. Hierdoor was ze dus pas rond 21:00 uur klaar.

Gaf mij mooi de kans om even een tukkie te doen toen ik rond 19:00 uur thuiskwam. We hadden afgesproken bij Familia rond 21:00 uur om daar de boodschappen te doen voor de pasta. Dit deed ik eigenlijk omdat ze volgens eigen zeggen niet kieskeurig is (maar eigenlijk dus gewoon wel) en ik later geen gezeur wilde over het feit dat ze iets in het gerecht niet lekker zou vinden. Bij de kassa kon ik dus rond de 10 Euro afrekenen voor: olijven (met pigment in olie), 2 uien, knoflook, pasta, tomatensaus (blanco), zout, gehakt, room voor saus, pesto, champignons, ijsthee (voor haar) en wat huishoudelijke artikelen. En dit had allemaal haar goedkeuring.

Het werd uiteindelijk een hele grote pan vol met pasta en wat zeker heel erg lekker was. Maar... omdat Anna de avond ervoor haar telefoon was vergeten moest ze die ook nog ophalen en had ik ook afgesproken met Lora en Didi om wat te gaan drinken. Gelukkig had ik hun al verteld dat ik er pas rond 23:00 uur kon zijn (had al een voorgevoel dat het wat later zou worden). Dus had ik nog wel tijd om de pasta op te eten, beetje bij te kletsen en tv te kijken met Tania zodat ik rond 23:10 wegging. Ondertussen ook aan Anna verteld waar ik heenging en dat ze daar naartoe moest komen om haar telefoon op te halen.

Dat ging allemaal goed en met Lora, Didi en Stamen (vriend van hun) ging ik naar Club Briliantine, vernoemd naar de film Grease. Want Briliantine is weer Brylcreen wat we weer heel goed kennen van bijvoorbeeld een andere film (dit keer met George Clooney die het als heilig verklaart) O Brother, Where Art Thou?. En om nu de verwijzingen helemaal compleet te maken is deze film gebaseerd op het wereldberoemde verhaal van Homerus: Odyssee.

Tequila en daar kwamen er een boel van langs

Ik was er tot mijn eigen schaamte nog nooit geweest terwijl ik er al zovaak zo dicht bij ben geweest. Het zit namelijk om de hoek bij The Voice vandaan, de pianobar waar ik regelmatig kom. Ze spelen er regelmatig retro muziek zoals Snap, Alphaville, Cameo en ga zo maar door. Daarbij was er onverwachts ook nog een feestje want om 00:00 was er een verjaardag te vieren van Stamen En zoals je hierboven kan zien werd er een lading tequila besteld. Natuurlijk moest ik bij iedere slam een paar keer weigeren (terwijl ze weten dat ik niet drink.

Lora, Ina (die er ook was maar met een andere groep) en Didi

Mijn persoontje en Lora

Het was echt heel gezellig en zoals en gezegd niet zo druk dus genoeg ruimte om wat te doen. Echter ging bij mij het lichtje langzaam uit na 01:00 uur en ook bij Lora. Omdat ze een "vaste" taxi chauffeur heeft die alleen die avond niet werkte besloot ik met haar mee te gaan en haar eerst naar huis te brengen om daarna zelf naar huis te gaan.

Alle foto's kan je hier vinden.

Het afgelopen weekend

Maandag, de meest vreselijke dag in de week maar ik voel me op dit moment superlekker, ondanks veel te weinig slaap vanacht (daarover straks meer). Sins een paar weken ben ik aan het sporten bij The Gym. Dit is een nieuwe fitnesscentrum waar je kan van alles kan doen. Er zit zelfs een restaurant en een schietbaan bij (ja je kan hier met een pistool rondlopen mits je de juiste papieren hebt). Twee keer in de week op maandag en donderdag en ik voel me na afloop geweldig. Maar dat kan dus misschien ook komen door een leuk weekend met veel verschillende dingen.

Zo heeft Rocco zijn eigen restaurant geopend met de naam Brasserie. Voor publiek gaat het vandaag pas open maar voor vrienden, collega's en de rest had hij drie openingsavonden waar je sfeer kon proeven. Nu was ik er al een paar keer geweest toen ze aan het verbouwen waren en de eerste plannen waren om rond februari klaar te zijn. Helaas werd dat niet gehaald en werd het later en later. Ik was er zaterdagavond (een uurtje) en zondagavond (3 uurtjes) en heb daar eerlijk gezegd lekker gezeten, lekker gedronken (water hahaha) en gezellig gepraat. Morgen ga ik er dan ook opnieuw heen maar nu om het menu te testen! Voor een aantal sfeerfoto's moet je hier even kijken.

Zaterdag was ik ook wezen stappen met Dessi (netzoals vrijdag trouwens), samen met twee vriendinnen van haar gingen we naar een club redelijk dichtbij met mij. Het was retro avond dus alle klassiekers uit de eind jaren '80 en beginjaren '90 kwamen weer voorbij. We zaten om de hoek waardoor de muziek ook niet heel luid was en waar we konden zitten. Erg goed want er was daarbij ook nog genoeg ruimte om te dansen en de bediening liep frequent langs dus dat was ook top! Omdat ik dus eerst naar het restaurant van Rocco was geweest kwam ik daar wat later maar dat was geen probleem want de clubs kennen hier geen tijden van wanneer je binnen moet zijn. Dus met de drie dames in totaal (Dessi, Vensi, Vessi) werd het een uurtje of 4 voordat ik weer thuiskwam. Maar leuk was het wel!

Zondag voor de rest rustig aan gedaan. Samen met Anna een filmpje gekeken:
Almost Famous echt een leuke film die ik al een keer eerder had gezien en onlangs heb gekocht. Omdat we laat terugkwamen van het restaurant was het drie uur eer de film afgelopen was. Rond half 4 lag ik in mijn bedje en was mijn weekend weer over!

Wrap Party "Til'Death"

Gisteravond